Druhowie z Ochotniczej Straży Pożarnej w Mroczenku świętowali stulecie istnienia jednostki. Uroczystości zgromadziły liczną grupę gości, poczty sztandarowe oraz mieszkańców sołectwa.
Przebieg Uroczystości Jubileuszowych
Obchody jubileuszu, które odbywały się pod patronatem wojewody warmińsko-mazurskiego, rozpoczęły się od odprawienia mszy świętej. Celebrował ją ks. Sławomir Zedlewski, proboszcz parafii w Mrocznie. Podczas uroczystego apelu głos zabierali liczni goście, wśród których znaleźli się starosta nowomiejski, komendant powiatowy PSP, a także przedstawiciele marszałka województwa i wojewody warmińsko-mazurskiego.
Rys Historyczny Jednostki OSP Mroczenko
Prezes OSP z Mroczenka, Jerzy Gajewski, odczytał rys historyczny jednostki. Przypomniał, że w roku powstania organizacji pożarniczej, pierwszym prezesem wybrano sołtysa wsi Jana Mówińskiego. Na początkowym wyposażeniu jednostki była wówczas ręczna sikawka, dwa beczkowozy, a także kilka toporów i hełmów.
Wyróżnienia i Odznaczenia
Sztandar jednostki OSP Mroczenko z okazji tak podniosłego święta uhonorowano najwyższym odznaczeniem ochotniczego strażactwa - Złotym Znakiem Związku.
Kontekst Historyczny Pożarnictwa na Ziemi Lubawskiej
Historia pożarnictwa na Ziemi Lubawskiej jest niezwykle bogata. Najstarsza miejska Ochotnicza Straż Pożarna (OSP) na Ziemi Lubawskiej powstała w 1885 roku w Nowym Mieście Lubawskim. Kolejne jednostki utworzono w 1889 roku w Lidzbarku Welskim oraz w 1895 roku w Lubawie. Jeśli chodzi o wiejskie straże na Ziemi Lubawskiej, to jedną z najstarszych jest założona w 1891 roku OSP w Kuligach (gmina Grodziczno).
Straże pożarne na tych terenach powstawały w drugiej połowie XIX wieku, w okresie gdy Ziemia Lubawska należała do pruskiego zaborcy. Ochotnicze straże ogniowe tworzyli okoliczni mieszkańcy. Ich głównym zadaniem była ochrona gromady oraz mieszkańców miast przed ogniem i klęskami żywiołowymi. Do dyspozycji strażaków był wówczas profesjonalny sprzęt przeznaczony do walki z ogniem, w tym ręczne sikawki, takie jak sikawka dwukołowa, jednokonna, o pojemności około 500 litrów, oraz wozy rekwizytowe. Niektóre z tych urządzeń były wykorzystywane jeszcze po II wojnie światowej.