Ognisko w ogrodzie i bezpieczeństwo pożarowe altany

Wraz z nadejściem wczesnej jesieni, kiedy wieczory bywają chłodne, spędzanie wolnego czasu na świeżym powietrzu w cieple rozpalonego ogniska to marzenie wielu osób. Jednak zanim zdecydujesz się na palenie ogniska w ogrodzie, warto zasięgnąć wiedzy o aktualnych przepisach. Niniejszy artykuł przedstawia kompleksowe informacje dotyczące przepisów prawnych, zasad bezpieczeństwa oraz inspiracji na stworzenie nowoczesnego i bezpiecznego miejsca na ognisko w ogrodzie, a także kwestii zabezpieczenia altan przed ogniem.

Palenie ogniska w ogrodzie - przepisy prawne

W Polsce przepisy dotyczące palenia ogniska w ogrodzie są dość restrykcyjne. Od 14 grudnia 2012 roku, po uchwaleniu Ustawy o odpadach, kategorycznie zabronione jest palenie śmieci i odpadów zielonych, takich jak liście, suche gałęzie czy trawa, na terenie całego kraju. Wcześniej decyzja o zakazie była zależna od danej gminy. Nieprzestrzeganie tych przepisów grozi mandatem karnym w wysokości 500 zł.

Dozwolone ogniska rekreacyjne i obowiązujące zasady

Dozwolone jest jednak palenie ognisk rekreacyjnych, o ile przestrzegane są określone zasady bezpieczeństwa:

• Nie można palić ogniska, jeśli dym przedostaje się na drogę i potencjalnie może spowodować zakłócenie widoczności pojazdom.
• Dym wydobywający się z ogniska nie może narażać na dyskomfort sąsiadów.
• Rozpalone ognisko nie może znajdować się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy sąsiadującej działki.
• Niedozwolone jest rozpalanie ogniska, jeśli odległość od granicy lasu jest mniejsza niż 100 metrów.
• Zakazane jest rozpalanie ogniska, gdy w pobliżu znajdują się materiały palne lub jeśli w odległości do 10 metrów położone są palne płody rolne (stogi siana, słoma).

Zgodnie z Kodeksem cywilnym, zabronione są również działania zakłócające korzystanie z sąsiednich nieruchomości, co dotyczy także uciążliwego dymu z ogniska. Dlatego wietrzne miejsca blisko innych domostw nie są odpowiednie do rozpalania ognia.

Co można palić w ognisku?

W ognisku można palić wyłącznie drewnem opałowym, którego wilgotność wynosi około 20-30%. Tego typu drewno, podczas spalania, wydziela minimalną ilość dymu, która nie zakłóci spokoju sąsiadów, nie zanieczyści atmosfery, a także pozwoli cieszyć się biesiadowaniem przy ognisku w komfortowych warunkach.

Suche drewno liściaste, jak dąb, brzoza, jesion czy grab, zapewnia najlepsze spalanie z minimalną emisją dymu i wysoką kalorycznością. Drewno iglaste również może być używane do rozpalania, ale najczęściej wykorzystuje się drewno liściaste.

Kategorycznie zabronione jest spalanie:

• Opadów zielonych z ogrodu (liści, skoszonej trawy, gałęzi, innych pozostałości roślinnych), które powinny być przekazane do punktów zbiórki odpadów komunalnych lub kompostowane.
• Wszystkich rodzajów plastików, gumy, materiałów impregnowanych, farb, lakierów, tekstyliów syntetycznych oraz jakichkolwiek odpadów domowych. Spalanie tych materiałów powoduje emisję toksycznych substancji i może skutkować wysokimi mandatami.

Bezpieczne miejsca na ognisko w ogrodzie

Wybór miejsca na ognisko zależny jest nie tylko od naszych preferencji, ale przede wszystkim powinien spełniać kryteria bezpieczeństwa. Ognisko najlepiej rozpalać na utwardzonym, równym, piaszczystym podłożu, unikając miejsc z łatwopalnymi materiałami, takimi jak liście czy sucha trawa.

Kluczowe zasady lokalizacji i przygotowania miejsca

• Odpowiednia odległość od korony drzew: około 6 metrów.
• Warunki pogodowe: Nie rozpalaj ogniska w ogrodzie podczas wietrznych dni, aby uniknąć niekontrolowanego rozprzestrzeniania się ognia, szczególnie jeśli temperatura w ciągu kilku ostatnich dni była wysoka i spowodowała wysuszenie trawy.
• Zabezpieczenie ogniska: Ognisko powinno być odpowiednio zabezpieczone, na przykład poprzez obłożenie go kamieniami.
• Zapas wody: Zadbaj o zapas wody, na wypadek gdyby konieczne było nagłe zagaszenie płomienia.
• Nadzór: Nigdy nie zostawiaj ogniska bez nadzoru osoby dorosłej i nie pozostawiaj niewygaszonego ogniska, nawet jeśli już tylko lekko się żarzy.

Jak przygotować miejsce na ognisko, by było bezpieczne?

1. Oczyszczenie terenu: Rozpocznij od oczyszczenia terenu w promieniu minimum 3 metrów od planowanego paleniska. Usuń wszystkie materiały łatwopalne - suche liście, gałęzie czy trawę. Powierzchnia powinna być wyrównana i stabilna.
2. Zagłębienie: Bezpieczeństwo ogniska zwiększy wykonanie niewielkiego zagłębienia o głębokości 20-30 cm i średnicy około 100 cm. Dno dołka należy wyłożyć piaskiem lub żwirem, które zapobiegną przedostaniu się żaru do podłoża i ułatwią późniejsze sprzątanie popiołu.
3. Otoczenie kamieniami: Dobrym sposobem jest otoczenie ogniska kamieniami, które zapobiegną rozprzestrzenianiu się ognia, co znacząco zwiększy bezpieczeństwo podczas letnich spotkań.
4. Alternatywa - palenisko ogrodowe: Innym sposobem może być wyposażenie się w gotowe palenisko ogrodowe, które ze względu na swoją konstrukcję stanowi bezpieczniejszą alternatywę dla tradycyjnego ogniska.

Inspiracje na nowoczesne miejsca na ognisko w ogrodzie

Ognisko w ogrodzie to doskonały sposób na spędzenie czasu na świeżym powietrzu, a odpowiednia aranżacja może połączyć bezpieczeństwo z estetyką.

Ognisko w ogrodzie z kamieni

Najprostszym i najczęściej spotykanym ogniskiem w ogrodzie jest ognisko z kamieni. Wystarczy wyznaczyć odpowiedni obszar i rozmiar ogniska, a jego granice wyłożyć kamieniami. Kamienie pomagają kontrolować ogień i stanowią barierę dla iskier. Możesz użyć dużych, płaskich kamieni do ułożenia okręgu. Dobrze sprawdzą się także kamienie polne lub bazaltowe, które są odporne na wysokie temperatury. Naturalne materiały, takie jak kamienie, doskonale wpiszą się w każdą ogrodową aranżację.

Ognisko w ogrodzie z cegły

Alternatywnym rozwiązaniem jest ognisko w ogrodzie z cegły. Cegła jest trwała i odporna na działanie ognia, a jednocześnie łatwo dostępna. Możesz zbudować niską, okrągłą konstrukcję z cegieł, która będzie zarówno funkcjonalna, jak i estetyczna. Cegła dobrze komponuje się z nowoczesnymi i tradycyjnymi stylami ogrodowymi, a dzięki różnorodności kolorów i tekstur możesz stworzyć unikalny wygląd swojego ogniska.

Palenisko w ogrodzie - nowoczesne rozwiązanie

Jeśli szukasz bardziej nowoczesnych rozwiązań, idealnym wyborem może być palenisko w ogrodzie. Mobilne paleniska wykonane z metalu lub betonu to świetna opcja dla osób, które chcą mieć możliwość przenoszenia ogniska w różne części ogrodu. Są one estetyczne, łatwe w utrzymaniu i bezpieczne w użytkowaniu, ponieważ zazwyczaj wyposażone są w pokrywę, która zapobiega rozprzestrzenianiu się iskier. Współczesne paleniska mają różnorodne kształty i rozmiary, dzięki czemu można dopasować je do każdej przestrzeni. Wybierając palenisko, warto zwrócić uwagę na materiały, z których jest wykonane - stal nierdzewna czy żeliwo to najtrwalsze opcje. Paleniska sprawdzą się w nowoczesnych aranżacjach ogrodowych, w akompaniamencie z minimalistycznymi meblami ogrodowymi lub leżakami o prostych formach, na których można przyjemnie wypocząć w cieple dogasającego ogniska.

Zalety paleniska ogrodowego

Palenisko ogrodowe to bezpieczniejsza opcja niż tradycyjne ognisko, oferująca lepszą kontrolę nad ogniem i ograniczająca ryzyko rozprzestrzenienia się iskier. Do głównych zalet należą:

• Mobilność: Można je łatwo przenosić.
• Kontrola nad ogniem: Metalowe konstrukcje ze stali lub żeliwa ograniczają ryzyko rozprzestrzenienia się iskier.
• Łatwość gaszenia: Można je bardzo szybko ugasić, przykrywając dołączoną do zestawu pokrywą.
• Estetyka: Ciekawy element aranżacyjny ogrodu, dostępny w różnych wariantach (od minimalistycznych po rustykalne).
• Łatwość czyszczenia: Z łatwością można usunąć z nich popiół i wyczyścić wszelkie metalowe elementy.

Zasady bezpieczeństwa podczas palenia ogniska lub paleniska ogrodowego

Palenie ogniska w ogrodzie, nawet w bezpiecznym palenisku, wymaga przestrzegania podstawowych zasad:

• Stała obecność osoby dorosłej: Nigdy nie należy pozostawiać ogniska bez nadzoru, nawet na krótki czas. Osoba odpowiedzialna powinna znajdować się w odległości maksymalnie 10 metrów od paleniska i stale monitorować ogień.
• Zapas wody: W niewielkiej odległości od ogniska lub paleniska ogrodowego zawsze powinien znajdować się zapas wody.
• Dodawanie drewna: Należy dokładać pojedyncze polana, unikać gwałtownych ruchów mogących wywołać iskry oraz zachować odpowiednią odległość od płomieni. Drewno należy dokładać stopniowo, nie powodując nagłego zwiększenia intensywności ognia.

Co robić, gdy ogień wymknie się spod kontroli?

1. Zachowanie spokoju: To pierwsza i najważniejsza zasada.
2. Gaszenie małych płomieni: Jeśli płomienie są niewielkie, bardzo często wystarczy zalać je wodą - zawsze od podstawy płomieni. Równocześnie warto mieć pod ręką piasek. Po zasypaniu ognia odcięty zostanie dopływ tlenu, co może zapobiec pożarowi.
3. Wezwanie straży pożarnej: Powinno nastąpić natychmiast, gdy ogień wymyka się spod kontroli i grozi rozprzestrzenieniem na większy obszar. Bez wahania należy wybrać numer alarmowy 998 lub 112, a podczas rozmowy podać dokładny adres, opis sytuacji i śledzić rozwój wydarzeń.
4. Ewakuacja: W sytuacji kryzysowej konieczna może okazać się także ewakuacja ludzi. Wszystkie osoby powinny oddalić się na bezpieczną odległość (minimum 50 metrów) od źródła ognia.

Wypalanie traw lub pozostałości po zeszłorocznej roślinności jest nie tylko szkodliwe dla środowiska, ale również niebezpieczne dla zwierząt i stanowi realne zagrożenie dla zdrowia oraz życia ludzi. W świetle obowiązujących przepisów pozostawianie rozpalonego ogniska bez należytego nadzoru oraz wypalanie łąk, przydrożnych pasów, nieużytków są czynami bezprawnymi, pociągającymi za sobą odpowiedzialność karną.

Kodeks wykroczeń mówi, że kto na terenie lasu, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 metrów od nich roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi do tego celu, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. Jeśli nieodpowiedzialne wypalanie traw spowoduje pożar zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w wielkich rozmiarach, wówczas osobie, która wznieciła ogień grozi kara pozbawienia wolności do lat 8. W przypadku śmierci człowieka lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wielu osób, sprawca podpalenia podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. W prawie sankcjonowane jest także spowodowania zniszczeń w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Kto dopuszcza się tego czynu, może trafić do zakładu karnego nawet na 5 lat.

Zabezpieczenie altany ogrodowej przed ogniem

Ogień to jedno z największych zagrożeń dla altany ogrodowej, zwłaszcza jeśli jest wykonana z łatwopalnego drewna. Właśnie dlatego normy budowlane wymagają, aby taki surowiec był odpowiednio zabezpieczony przed płomieniami. Tego typu działanie nie czyni oczywiście drewna materiałem niepalnym, ale znacząco utrudnia jego zapłon i ogranicza rozprzestrzenianie się ognia.

Preparaty ogniochronne

Do ochrony drewna służą specjalne preparaty ogniochronne, dostępne w formie impregnatów, emulsji, farb i lakierów. Środki te nakłada się zwykle po aplikacji preparatów chroniących przed korozją biologiczną. Na rynku są dostępne również takie środki ochrony drewna, które łączą w sobie obie funkcje, zabezpieczając przed szkodnikami, wilgocią oraz ogniem. Sposób aplikacji tych preparatów jest dowolny - można to zrobić metodą tradycyjną, czyli za pomocą pędzla lub wałka.

Preparaty ogniochronne pozostawiają na powierzchni drewna specjalną powłokę, która minimalizuje dostęp tlenu do surowca, tym samym mocno ograniczając proces ulatniania się z niego palnych gazów. Powłoka ogniochronna ulega też przemianom chemicznym oraz fizycznym, powodując emisję gazów niepalnych, takich jak para wodna, dwutlenek węgla czy chlorowodór. Te wpływają na rozcieńczenie palnych gazów, uwalnianych przez spalane drewno. Powłoka ogniochronna obniża również temperaturę rozkładu drewna, powodując przy tym szybsze powstawanie ochronnej warstwy węgla drzewnego. Taki proces nazywany jest karbonizacją.

Inne środki zapobiegawcze i zabezpieczenia

1. Systematyczne sprawdzanie stanu drewna: Niezbędne jest systematyczne sprawdzanie stanu drewna w całej konstrukcji, szczególnie w miejscach najbardziej narażonych na wilgoć oraz uszkodzenia mechaniczne. Pozwala to na wczesne wykrywanie i zapobieganie potencjalnym zagrożeniom pożarowym.
2. Regularna aplikacja impregnatów: Regularna aplikacja warstw impregnatów ogniochronnych i antyseptycznych może znacząco przedłużyć żywotność altany i utrzymać jej ochronę przed ogniem na wysokim poziomie.
3. Instalacje elektryczne: Należy również sprawdzać stan instalacji elektrycznych i kabli, ponieważ w razie zwarcia mogą powstawać bardzo wysokie temperatury.
4. Nowoczesne systemy ostrzegawcze: Czujniki dymu zapewniają wczesne ostrzeganie przed potencjalnym zagrożeniem, umożliwiając szybką reakcję i zmniejszenie ryzyka rozprzestrzenienia się ognia. Czujniki można efektywnie integrować z systemami domowej automatyki.
5. Systemy automatycznego gaszenia: W przypadku pożaru rozpylają one wodę lub pianę, aby ogień się nie rozprzestrzenił. Można również zamontować zewnętrzne hydranty.
6. Integracja systemów: Warto jest rozważyć integrację wszystkich systemów gaśniczych.
7. Świadomość pożarowa: Promowanie świadomości pożarowej wśród użytkowników altany jest bardzo ważne. Edukacja na temat potencjalnych źródeł pożaru oraz procedur w przypadku jego wybuchu może znacząco zwiększyć bezpieczeństwo. Zalecane jest również organizowanie okresowych szkoleń PPOŻ oraz pierwszej pomocy.
8. Unikanie otwartego ognia wewnątrz: Wewnątrz altany unikaj stosowania otwartego ognia. Korzystanie z grilla lub paleniska powinno odbywać się w odpowiedniej odległości od drewnianej konstrukcji.
9. Przechowywanie materiałów łatwopalnych: W altanie nie przechowuj materiałów łatwopalnych.

Zabezpieczenie altany ogrodowej przed ogniem wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego stosowanie odpowiednich materiałów ogniochronnych, technicznych środków zapobiegawczych, regularnych inspekcji i edukacji użytkowników. Bardzo ważne jest wprowadzenie nowoczesnych systemów ostrzegawczych i gaśniczych. Dzięki temu użytkowanie altany będzie bezpieczne i będzie ona służyła użytkownikom przez wiele lat. Dbanie o bezpieczeństwo altany to także dbanie o zdrowie i życie swoje oraz swoich bliskich.

Budynki na działce a przepisy przeciwpożarowe i budowlane

Kwestie bezpieczeństwa pożarowego dotyczą nie tylko ogniska, ale także budynków i altan na działce. Obiekty takie jak altany są w całości wykonane z różnych trudno i łatwo palnych materiałów. Na dachu altany najczęściej położona jest papa bitumiczna, która zapala się przy temperaturze już od 350 - 400 °C. Do altany doprowadzona jest także energia elektryczna, a w razie zwarcia instalacji elektrycznej powstają temperatury rzędu kilku do kilkunastu tysięcy °C.

Kategorie zagrożenia ludzi (ZL)

Kategorie zagrożenia ludzi, czyli kategorie ZL, są częścią podziału budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, określonego w paragrafie 209 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku. Podział ten określa stopień zagrożenia ludzi w budynkach mieszkalnych, przemysłowych i użyteczności publicznej. Klasyfikacja obejmuje pięć typów budynków, a każda kategoria wymusza zastosowanie odpowiednich rozwiązań i zabezpieczeń przeciwpożarowych.

• ZL I - to budynki użyteczności publicznej z wydzielonymi pomieszczeniami, w których może przebywać naraz więcej niż 50 osób, które nie są stałymi użytkownikami obiektu (np. personelem).

W przypadku, gdy jeden budynek pełni wiele funkcji (np. blok mieszkalny z lokalami usługowymi na parterze), lokale na parterze są klasyfikowane w grupie ZL III, a mieszkania w grupie ZL IV.

Zdecydowana większość budynków z pięciu grup ZL powinna zostać podzielona na strefy pożarowe, co ograniczy rozprzestrzenianie się ognia i umożliwi bezpieczną ewakuację. Obiekt z każdej kategorii powinien posiadać właściwą odporność pożarową, stosowne oddzielenia przeciwpożarowe, należycie wytyczone drogi ewakuacyjne i spełniać wymagania przeciwpożarowe dla elementów wykończeniowych oraz palenisk i instalacji. Budynki z tych kategorii powinny być także odpowiednio usytuowane na działce oraz spełniać wymogi bezpiecznego użytkowania. Wymagania w zakresie ochrony pożarowej należy uzgodnić już na etapie gospodarowania i zbrojenia terenu.

Klasy odporności pożarowej i oddzielenia przeciwpożarowe

Określono pięć klas odporności pożarowej budynków lub ich części, oznaczanych literami alfabetu od „A” do „E”, gdzie „A” jest wartością najwyższą. W budynkach wielokondygnacyjnych, których piętra zalicza się do różnych kategorii ZL, odporność pożarową ustala się oddzielnie dla każdej kondygnacji. Odrębną strefę pożarową, dla której oddzielnie ustala się klasę odporności, powinny stanowić także pomieszczenia produkcyjne, magazynowe lub techniczne, niepowiązane funkcjonalnie z częścią budynku zaliczoną do danej kategorii ZL.

Kolejnym ważnym zabezpieczeniem przeciwpożarowym są ściany oddzielenia przeciwpożarowego, które wydzielają strefy pożarowe. Powinny być w nie wyposażone budynki ze wszystkich kategorii ZL. Ściany oddzielenia przeciwpożarowego muszą być wykonane z materiałów niepalnych, spełniać wymaganą klasę odporności ogniowej oraz zapewniać ochronę na konkretny czas.

Drogi ewakuacyjne

Pomieszczenia użyteczności publicznej muszą zostać wyposażone w drogi ewakuacyjne, które prowadzą na zewnątrz budynku lub do oddzielnej strefy pożarowej i muszą być zamykane drzwiami. W zależności od rodzaju budynku należy zapewnić określoną liczbę przejść ewakuacyjnych, a także ich szerokość. W strefach pożarowych ZL długość ścieżki ewakuacyjnej nie może przekraczać 40 m.

Budowa obiektów na działce - formalności

Prawo budowlane rozróżnia kilka rodzajów obiektów, a rodzaj procedury, jaką trzeba zastosować, zależy od tego, jak przepisy klasyfikują konkretny obiekt. Nie każdy obiekt wyglądający jak budynek jest budynkiem z formalnego punktu widzenia. Istotne jest, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ma ściany) oraz czy ma fundamenty i dach. Altana, zgodnie z orzecznictwem sądowym, jest budowlą ogrodową, często mającą ażurowe ściany, służącą do wypoczynku oraz ochrony przed deszczem i słońcem.

Obiekty wymagające zgłoszenia

Zgłoszenie jest procedurą łatwiejszą niż pozwolenie na budowę - nie potrzebujemy projektu od projektanta, a wszystkie dokumenty (m.in. rysunki, opis) przygotowujemy samodzielnie. Zamiar budowy zgłaszamy w urzędzie (starostwie powiatowym lub urzędzie miasta), dołączając do wniosku odpowiednie dokumenty. Organ ma 21 dni na wniesienie sprzeciwu. Na podstawie zgłoszenia można budować:

• Wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, garaże, przydomowe ganki i oranżerie (ogrody zimowe), jeśli ich powierzchnia zabudowy nie przekracza 35 m², a takich obiektów na działce będzie nie więcej niż dwa na każde 500 m² powierzchni działki.
• Wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej (służące do okresowego wypoczynku) mające powierzchnię zabudowy do 35 m², jeśli liczba obiektów na działce nie przekroczy jednego na każde 500 m² powierzchni działki.
• Tymczasowe obiekty budowlane, które będą niepołączone trwale z gruntem i zostaną rozebrane lub przeniesione w inne miejsce przed upływem 180 dni od rozpoczęcia budowy wskazanego w zgłoszeniu.

Obiekty nie wymagające pozwolenia ani zgłoszenia

Prawo budowlane pozwala na budowę niektórych obiektów bez przeprowadzania żadnych formalności w urzędzie. Należą do nich:

• Parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m² i rozpiętości konstrukcji do 4,8 m, związane z produkcją rolną i uzupełniające zabudowę zagrodową na istniejącej działce siedliskowej.
• Wolno stojące altany, jeśli ich powierzchnia zabudowy nie przekracza 35 m², a na działce będzie nie więcej niż dwie takie altany na każde 500 m² powierzchni działki.
• Altany działkowe i obiekty gospodarcze stawiane na terenie działek w rodzinnych ogrodach działkowych, będące wolno stojącymi budynkami rekreacyjno-wypoczynkowymi lub innymi obiektami pełniącymi tę funkcję, mające powierzchnię zabudowy do 35 m² oraz wysokość do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich.

Tereny pod szczególną ochroną

Przepisy pozwalają na budowę wyżej wymienionych obiektów bez formalności albo na podstawie zgłoszenia, tylko wtedy, gdy nie znajdują się one na terenach będących pod szczególną ochroną. Chodzi tutaj o:

• Obszary wpisane do rejestru zabytków - wtedy potrzebne jest zgłoszenie nawet w przypadku obiektów, które wymieniliśmy wyżej jako niewymagające formalności.
• Obszary objęte ochroną przyrody - jeśli inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 lub na środowisko, wtedy zawsze jest potrzebne pozwolenie na budowę.

Odległości budynków od granicy działki

Minimalne odległości, w jakich powinniśmy sytuować budynki od granicy działki wynoszą 3 m i 4 m. 3 m dotyczy ściany bez okien i drzwi, a 4 m - ściany z oknami lub drzwiami. Te odległości odnoszą się do budynków mających ściany i pokrycie dachu nierozprzestrzeniające ognia. W kilku szczególnych przypadkach możliwa jest budowa ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy lub w odległości 1,5 m od granicy, jeśli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.

Odległości obiektów od dróg

Budynki i inne obiekty musimy lokalizować w odpowiedniej odległości od dróg. Minimalne odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni dróg publicznych w terenie zabudowy powinny wynosić:

• 6 m - w przypadku drogi gminnej.
• 8 m - dla drogi wojewódzkiej i powiatowej.
• 10 m - dla drogi krajowej.
• 20 m - dla ekspresowej.
• 30 m - w przypadku autostrady.

Odległości pomiędzy budynkami

Odległość pomiędzy budynkami zależy głównie od tego, z jakich materiałów wykonano ściany i pokrycie dachu. Przepisy mówią o wyrobach nierozprzestrzeniających ognia i rozprzestrzeniających ogień. Budynki gospodarcze i inwentarskie musimy lokalizować ścianą z oknami lub drzwiami w odległości co najmniej 8 m od ściany znajdującego się na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego, użyteczności publicznej lub zamieszkania zbiorowego.

Gdybyśmy chcieli wybudować np. budynek drewniany mający ściany rozprzestrzeniające ogień, musimy zachować odległość 12 m od budynku ze ścianami i pokryciem dachu nierozprzestrzeniającym ognia lub 16 m od budynku z pokryciem dachu lub ścianami rozprzestrzeniającymi ogień. Jeśli oba budynki są zwrócone do siebie ścianami i dachami nierozprzestrzeniającymi ognia i niemającymi otworów, minimalna odległość między nimi powinna wynosić 6 m.

Odległości od lasu

Niewielkie budynki w zabudowie jednorodzinnej mające ściany i pokrycie dachu nierozprzestrzeniające ognia powinniśmy lokalizować w odległości 12 m od lasu, a te ze ścianami lub pokryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień - 16 m. W przypadku niektórych budynków możliwe są jednak odstępstwa od tych wymagań i usytuowanie budynku w odległości 4 m od lasu.

tags: #altanka #ogien #osp