Ćwiczenia Bojowe i Zawody Sportowo-Pożarnicze OSP

Ćwiczenia i zawody sportowo-pożarnicze odgrywają kluczową rolę w doskonaleniu umiejętności strażaków ochotników. Służą nie tylko sprawdzeniu sprawności fizycznej i technicznej, ale także poprawie koordynacji działań, integracji zespołowej oraz popularyzacji zagadnień ochrony przeciwpożarowej. Poniższy artykuł przedstawia kompleksowy przewodnik po organizacji ćwiczeń oraz zasadach wybranych rodzajów zawodów pożarniczych dla Ochotniczych Straży Pożarnych (OSP) i Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych (MDP).

Organizacja Ćwiczeń Strażackich

Planowanie i przeprowadzanie ćwiczeń dla strażaków wymaga przemyślanej strategii, mającej na celu maksymalizację wartości szkoleniowej.

Ustalanie Celów Ćwiczeń

Planowanie ćwiczeń należy rozpocząć od jasnego określenia głównego celu, który chcemy dzięki nim uzyskać. Najkorzystniejsze jest określenie kilku (maksymalnie dwóch, trzech) wzajemnie ze sobą połączonych celów, co przełoży się na wartość merytoryczną szkolenia. Taki zabieg pozwoli nie tylko na naukę, lecz także na przykład na integrację strażaków z różnych jednostek. Jeżeli zachodzi potrzeba określenia większej liczby celów, należy wybrać te najważniejsze, a na pozostałych skupić się już na kolejnych ćwiczeniach. Ułatwieniem byłoby ustalenie przez komendanta gminnego lub Zarząd Gminny OSP planu ćwiczeń na cały rok, z ogólnym określeniem co i kiedy ma być ćwiczone. Dzięki temu wszystkie ćwiczenia, pod warunkiem dobrej organizacji, będą się wzajemnie uzupełniać, a w dłuższej perspektywie przyniosą rzeczywistą poprawę i rozwój jednostek.

Formy Realizacji Ćwiczeń

Strażacy mają do wyboru de facto dwa sposoby realizacji celu głównego: ćwiczenia tradycyjne bądź ćwiczenia w formie warsztatów.

Ćwiczenia Tradycyjne

Ćwiczenia tradycyjne zazwyczaj skupiają się na jednym, symulowanym zdarzeniu, np. pożarze w szkole połączonym z ewakuacją. Do ich przeprowadzenia zazwyczaj wystarczają dwie, trzy godziny. W zdecydowanej większości przypadków wygląda to tak, że strażacy przyjeżdżają, rozwijają linie (zazwyczaj na sucho), ewakuują jedną czy dwie osoby, którym następnie udzielają kwalifikowanej pierwszej pomocy. Wiele razy niczego nowego się przy tym nie uczą, a często popełniają te same błędy, bo nikt ich nie nadzoruje. Realizm jest niewielki - udajemy, że gasimy, udajemy, że zakładamy rurkę ustno-gardłową, udajemy, że odłączyliśmy akumulator itd.

Ćwiczenia Warsztatowe

Na warsztatach przygotowywanych jest zazwyczaj kilka stanowisk, na których ćwiczy się poszczególne elementy. Częstokroć poprzedza je panel teoretyczny. Doskonałym przykładem warsztatów ratowniczych są coroczne edycje Rescue Days (warsztaty z zakresu ratownictwa technicznego organizowane np. w Niemczech) bądź wielkopolska "Mieszkaniówka". Oczywiście warsztaty nie muszą być cykliczne - przykładem są Studnia 2013 czy Heavy Rescue Poznań. Znacznie ciekawiej jest na warsztatach, gdzie można się skupić na jednym wybranym zagadnieniu, np. pożarach wewnętrznych, i doprecyzować ewentualnie zakres poruszanego zagadnienia. W miarę możliwości każdy temat powinien zostać omówiony na panelu teoretycznym lub przećwiczony na poświęconym mu stanowisku. Warsztaty pozwalają na innowacyjność - można np. pożyczyć od innych jednostek sprzęt, którego nasza jednostka nie ma, albo zaprosić przedstawiciela handlowego, nie tylko by zaprezentował swój produkt, lecz także pozwolił druhom wykorzystać go na ćwiczeniach. Dzięki temu będą mogli zdecydować, czy kupić taki sprzęt, czy też wybrać coś innego. Dzięki zaproszeniu instruktorów bądź współpracy z innymi podmiotami można poznać nowoczesne metody szkoleniowe (np. wykorzystanie domku dla lalek do prezentacji zjawisk pożarowych) czy najnowsze zagadnienia z taktyki działań gaśniczych. Warsztaty to już minimum pięć godzin, a najlepiej cały dzień bądź dwa.

Termin i Czas Trwania

Niezależnie od wybranej formy, ćwiczenia dla strażaków ochotników muszą odbywać się w dniu wolnym od pracy. Zazwyczaj do dyspozycji organizatorów pozostają więc weekendy bądź godziny popołudniowe w tygodniu. Na to, kiedy trzeba rozpocząć planowanie i powiadomić podmioty biorące udział w ćwiczeniach, ma przede wszystkim wpływ przewidywany czas trwania ćwiczeń i liczba ich uczestników. Dla warsztatów absolutne minimum to cztery do sześciu tygodni. W przypadku ćwiczeń tradycyjnych ten czas może być krótszy.

Komunikacja i Dokumentacja

Sposób powiadamiania może być różny. W wiadomościach należy przekazywać tylko najważniejsze informacje. Nie można zapomnieć o przesłaniu dokumentacji ćwiczeń czy warsztatów do wszystkich zainteresowanych. Na kilka tygodni przed ćwiczeniami warto zorganizować jedno czy dwa spotkania organizacyjne dla reprezentantów każdego podmiotu biorącego w nich udział, aby ustalić wszystkie szczegóły. Każde ćwiczenia - niezależnie od ich formy - trzeba zakończyć podsumowaniem na gorąco, a po analizie ćwiczeń muszą zostać wyciągnięte wnioski, udostępnione potem wszystkim ćwiczącym.

Wybór Lokalizacji

Pozostaje już tylko wybór lokalizacji, co wiąże się z uzyskaniem niezbędnych zgód właścicieli terenu lub obiektu, jeśli tylko są konieczne. Do wstępnego wyboru miejsca można wykorzystać zdjęcia satelitarne (np. Google Maps) oraz zdjęcia z Google StreetView, jeśli są dostępne. Dobra znajomość własnego rejonu chronionego nierzadko pozwoli na wytypowanie obiektu „z pamięci”. Na tym etapie warto wybrać kilka miejsc (im więcej, tym lepiej, ale nie należy też przesadzać), oczywiście z uwzględnieniem potrzeb ćwiczeń.

Listę wytypowanych miejsc bądź obiektów najlepiej zweryfikować wizją lokalną. Może się okazać, że rzeka, która na zdjęciu satelitarnym wygląda na szeroką, w okresie późnojesiennym albo wczesnowiosennym ma wyschnięte koryto. Oglądanie obiektu (np. pustostanu) trzeba poprzedzić kontaktem z właścicielem bądź zarządcą, musi on też być obecny podczas naszej wizji lokalnej. Szukając obiektu, musimy wziąć pod uwagę uciążliwość ćwiczeń dla osób postronnych. O ile godzina pracy pilarką spalinową rozłożona na pięć godzin warsztatów jest jeszcze do zaakceptowania, to organizowanie pożarów w obiekcie znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie domów lub blokowanie głównych dróg jest nie do zaakceptowania. Znalezienie idealnego miejsca jest często niemożliwe. Jeżeli obiekt nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przez bezpieczeństwo i cele operacyjne, pozostaje jego modyfikacja; można też zadbać o odpowiedni komentarz instruktora prowadzącego zajęcia na danym stanowisku. Chcąc zwiększyć bezpieczeństwo, można np. zabezpieczyć niebezpieczne elementy.

Bezpieczeństwo Ćwiczeń

Celem nadrzędnym absolutnie wszystkich ćwiczeń musi być poprawa jakości usługi, którą codziennie, nierzadko z narażeniem życia, wykonują strażacy. Często pojawi się problem przeprowadzenia ćwiczeń tak, by zarówno realizm, jak i ryzyko pozostały na akceptowalnym poziomie. Dział czwarty rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby strażaków Państwowej Straży Pożarnej jasno określa wymagania odnośnie bezpieczeństwa. Co prawda dotyczy ono jedynie funkcjonariuszy PSP, a nie ochotników, jednak powinien je znać każdy strażak i kierownik ćwiczeń. To na nim spoczywa obowiązek określenia zasad BHP obowiązujących podczas ćwiczeń oraz, już na etapie planowania, identyfikacji mogących wystąpić w ich trakcie zagrożeń. Dzieląc uczestników warsztatów na grupy ćwiczeniowe (pododdziały), wyznaczmy dowódcę grupy, który będzie odpowiadał nie tylko za przestrzeganie określonych zasad przez jej członków, lecz także za dyscyplinę. Podczas ćwiczeń bardziej niebezpiecznych (np. ćwiczeń z ogniem), można spotkać się z tzw. lojalką, w której strażacy pisemnie zobowiązują się do przestrzegania zasad BHP. Na bezpieczeństwo, ale i efektywność szkolenia, wpływa również liczebność grupy. Jeden instruktor (niezależnie od ćwiczenia) nie powinien mieć przydzielonej grupy składającej się z więcej niż 12-15 osób.

Finansowanie i Formalności

Planując warsztaty bądź ćwiczenia, należy zrobić kosztorys, uwzględniający m.in. wydatki na paliwo do samochodów i sprzętu spalinowego oraz inne związane z ćwiczeniami, np. koszt płyty wiórowej do wykonania makiety czy materiału palnego, jeśli konieczne jest palenie w obiekcie. Istnieje możliwość pozyskania funduszy bądź gotowych materiałów od sponsorów. Wszystkie ustalenia należy zawrzeć w dokumentacji ćwiczeń bojowych. Małopolski komendant wojewódzki PSP w swoich wytycznych określił zakres informacji zawartych w dokumentacji ćwiczeń. Dokumentacja musi zawierać wszystkie zgody właścicieli lub zarządców obiektów bądź terenów, na których strażacy mają ćwiczyć, oraz listę sił i środków biorących udział w ćwiczeniach. Wszystkie siły i środki biorące udział w ćwiczeniach również powinny być gotowe do zadysponowania w razie potrzeby (trzeba się jednak liczyć z tym, że wyjazd będzie opóźniony ze względu na użycie sprzętu do ćwiczeń). Na miejscu obecna musi być również grupa strażaków, która - jeśli zajdzie taka potrzeba - będzie udzielać kwalifikowanej pierwszej pomocy. Dokumentację ćwiczeń, w jej ostatecznej wersji, należy przesłać wszystkim uczestnikom, a kopię pozostawić we właściwym urzędzie gminy. Z odpowiednim wyprzedzeniem trzeba także powiadomić stanowisko kierowania komendanta miejskiego (powiatowego) o ćwiczeniach, w których uczestniczyć ma znaczna część sił i środków (np. wszystkie OSP z gminy). Warto też, chociaż gdy ćwiczą tylko jednostki OSP to nie ma takiego obowiązku, powiadomić komendę miejską (powiatową) PSP.

Sporty Pożarnicze i Zawody Strażackie

Sporty pożarnicze to znacznie więcej niż tylko rywalizacja na czas. To widowiskowa dyscyplina, która jest zaawansowaną formą treningu dla strażaków z PSP i OSP. Łączy rywalizację z elementami szkolenia strażackiego, wymagając od uczestników ogromnego wysiłku fizycznego, szybkości, refleksu, opanowania i perfekcyjnej pracy w zespole. Każda konkurencja odzwierciedla realne wyzwania, z którymi strażacy mierzą się podczas akcji ratowniczych. Korzenie sportów pożarniczych sięgają lat 30. XX wieku, a za ich kolebkę uznaje się Związek Radziecki, gdzie w 1937 roku spisano zasady rywalizacji. Przełomem dla międzynarodowego rozwoju dyscypliny był rok 1958, kiedy ZSRR dołączyło do Międzynarodowego Komitetu Technicznego Prewencji i Gaśnictwa Pożarów (CTIF), co umożliwiło organizację pierwszych zawodów na arenie światowej w 1961 roku. W Polsce sport pożarniczy zyskał na popularności w latach 80. Od 1981 roku nieprzerwanie organizowane są Oficjalne Mistrzostwa Polski. Kluczowa jest również praca zespołowa, ucząca synchronizacji, zaufania i komunikacji w grupie - umiejętności nieocenionych podczas skomplikowanych akcji. Sporty pożarnicze to dyscyplina ściśle związana ze służbą, zarezerwowana wyłącznie dla osób aktywnie działających w formacjach ratowniczych. Umiejętności doskonalone w sportach pożarniczych mają bezpośrednie przełożenie na wymagania stawiane kandydatom do służby w Państwowej Straży Pożarnej (PSP), a testy sprawnościowe to jeden z najważniejszych elementów rekrutacji.

Międzynarodowe Zawody Sportowo-Pożarnicze wg CTIF

Międzynarodowy Komitet Techniczny Prewencji i Zwalczania Pożarów (CTIF) to ogólnoświatowa organizacja działająca na rzecz bezpieczeństwa strażaków od 1900 roku. CTIF publikuje badania naukowe, artykuły i raporty, zapewnia wymianę doświadczeń oraz organizuje komisje, grupy robocze, imprezy i seminaria. Co cztery lata CTIF organizuje międzynarodowe zawody pożarnicze, nazywane "olimpiadą pożarniczą" ze względu na ceremonię otwarcia podobną do olimpijskiej (zapalanie znicza, przemarsz, przysięgi).

Zasady i Uczestnicy

W zawodach CTIF, np. w klasie B z zaliczeniem punktów za wiek, drużyna składa się z 10 osób. Najmłodszy zawodnik nie może mieć mniej niż 16 lat (liczy się rocznik), a maksymalny wiek zawodnika do naliczania punktów to 65 lat (zawodnikom powyżej 65 lat zalicza się wiek maksymalny). Drużyna musi składać się wyłącznie z zawodników należących do tej samej jednostki. W ćwiczeniu bojowym bierze udział 9 zawodników, natomiast w sztafecie 8. Po zakończeniu ćwiczenia bojowego dowódca drużyny wskazuje jednego zawodnika, który nie przystąpi do sztafety pożarniczej. Startujący zawodnicy powinni posiadać odpowiednie oznaczenia funkcyjne. Regulamin zawodów CTIF nie wyszczególnia szczebli krajowych, ale w Polsce rozgrywane są eliminacje wojewódzkie i ogólnopolskie, będące przepustką do startu w zawodach międzynarodowych. Ostatnie ogólnopolskie zawody odbyły się 28 sierpnia 2021 r. w Koninie. Uzyskiwane czasy podczas Olimpiady robią wrażenie - najlepsze drużyny wykonują ćwiczenie bojowe w czasie poniżej 30 sekund i sztafetę w okolicach 51 sekund. Najnowszą polskojęzyczną wersję regulaminu (wersja 6) znajdziesz tutaj (jest to wersja z 2002 roku).

Ćwiczenie Bojowe

Ćwiczenie bojowe przeprowadzone jest bez użycia wody. Rozpoczyna się od wydania rozkazu przez dowódcę drużyny. Po rozpoczęciu dowódca i łącznik udają się w kierunku przewidywanego stanowiska rozdzielacza. Rota 2 i rota 3 wraz z mechanikiem budują linię ssawną, składającą się z 4 odcinków węża ssawnego o długości 1,6 m. Linię główną oraz pierwszą linię gaśniczą rozwija rota 1. Najważniejszym etapem ćwiczenia jest prawidłowe zbudowanie linii ssawnej, czemu powinno się poświęcić najwięcej treningów. Poza skręceniem 4 węży ssawnych konieczne jest jeszcze założenie linek oraz podpięcie linii do motopompy. Zawodnicy tworzący rotę 2 mają najwięcej do zrobienia, budują linię ssawną oraz drugą linię gaśniczą.

Sztafeta Pożarnicza

W sztafecie pożarniczej każdy zawodnik ma do pokonania dystans 50 m. Pierwszy zawodnik rozpoczyna bieg z prądownicą, którą przekazuje kolejnym zawodnikom aż do pokonania całego dystansu. Przekazanie prądownicy powinno nastąpić w strefie zmiany (w przeciwnym wypadku naliczane są punkty karne). Na torze sztafety ustawione są 3 przeszkody. Trzeci zawodnik pokonuje równoważnię, siódmy zawodnik pokonuje ścianę, a zadaniem ósmego zawodnika jest pokonanie rury (odcinek toru do czołgania wyposażony w 8 m rurę wykonaną z drewna, tworzywa sztucznego lub metalu o gładkiej powierzchni wewnętrznej).

Punktacja

W każdej z konkurencji możliwe jest otrzymanie punktów ujemnych (karnych). Punkty ujemne przyznawane są za wykonanie czynności niezgodnych z regulaminem, przy czym 1 punkt karny jest równy 1 sekundzie. Nawet uzyskując najlepszy czas, można otrzymać kilkadziesiąt punktów karnych i nie zająć wymarzonego miejsca. Aby uniknąć punktów karnych, należy trenować zgodnie z wytycznymi w regulaminie, ponieważ utrwalenie błędnych nawyków będzie trudne do naprawienia. Każda drużyna startuje z pulą 500 punktów dodatnich. Sumuje się uzyskany czas w ćwiczeniach (z uwzględnieniem ujemnych punktów) i odejmuje od puli startowej. Tak otrzymany wynik uwzględniany jest w klasyfikacji generalnej. W przypadku drużyn startujących w klasie B uwzględniane są punkty za wiek zawodników. Wyniki końcowe drużyn podczas "olimpiady pożarniczej" są dzielone na trzy strefy medalowe: złotą, srebrną i brązową (strefy dzielone są na trzy równe części).

Zawody Sportowo-Pożarnicze OSP (wg regulaminu OSP-1/2011)

Celem zawodów sportowo-pożarniczych OSP jest doskonalenie umiejętności obsługi sprzętu, popularyzacja zagadnień ochrony przeciwpożarowej, a także ocena stanu wyszkolenia pożarniczego. Regulamin określa zawody jako formę intensywnego szkolenia pożarniczego. W zawodach mogą brać udział członkowie Ochotniczych Straży Pożarnych w wieku powyżej 16 lat, a w przypadku zawodników niepełnoletnich wymagana jest zgoda rodziców/opiekunów. Niektóre funkcje w drużynie wymagają ukończonych 18 lat. Drużyna składa się z 9 osób: 8 zawodników oraz 1 zawodnika rezerwowego (nieobowiązkowo). W przypadku drużyn żeńskich drużyna składa się z 8 zawodniczek, 1 zawodniczki rezerwowej (nieobowiązkowo) oraz mężczyzny obsługującego motopompę (nieobowiązkowo). Startujący zawodnicy powinni posiadać odpowiednie oznaczenia funkcyjne. Zawody sportowo-pożarnicze OSP rozgrywane są na różnych szczeblach, a co cztery lata organizowane są krajowe zawody sportowo-pożarnicze OSP. Przed zawodami krajowymi w 2019 roku kolegium sędziów zawodów strażackich ZOSP RP przygotowało uściślenia do regulaminu, mające na celu zapewnienie jednolitej interpretacji na wszystkich szczeblach. Możliwa jest również organizacja dodatkowych zawodów (memoriały, puchary, liga) zgodnie z regulaminem.

Ćwiczenie Bojowe ("Bojówka")

Ćwiczenie bojowe, często nazywane "bojówką", to widowiskowa konkurencja, której celem jest strącenie pachołków i obrócenie/złamanie tarczy prądem wody. Cel trzeba zrealizować poprzez zassanie wody z zewnętrznego zbiornika, podanie jej na linię główną zakończoną rozdzielaczem, z którego wyprowadzone są dwie linie gaśnicze. Ćwiczenie rozpoczyna się od meldunku dowódcy o gotowości drużyny, po czym sędzia wydaje zgodę na start. Organizator zapewnia zbiornik, podest, pachołki i tarczę obrotową.

• Łącznik: Buduje linię główną (od nasady motopompy do rozdzielacza) we współpracy z rozdzielaczowym.
• Rozdzielaczowy: Buduje linię główną i ustawia rozdzielacz na ziemi za linią, łącząc go z linią główną.
• Mechanik: Uczestniczy w budowie linii ssawnej, przenosząc smoka ssawnego i klucze.
• Rota I: Ma za zadanie zbudowanie pierwszej linii gaśniczej. Przodownik zabiera prądownicę i odcinek węża W-52, rozwija wąż w kierunku natarcia i zajmuje stanowisko gaśnicze. Pomocnik roty zabiera wąż W-52 i łączy go z lewą nasadą rozdzielacza.
• Rota II: Ma najwięcej pracy - buduje linię ssawną i drugą linię gaśniczą analogicznie do roty I. Po zbudowaniu linii gaśniczej zadaniem przodownika jest strącenie czterech pachołków.

Sztafeta Pożarnicza 7x50 m

W sztafecie pożarniczej każdy zawodnik ma do pokonania dystans 50 m. Pierwszy zawodnik rozpoczyna bieg z prądownicą, którą przekazuje kolejnym zawodnikom aż do pokonania całego dystansu w strefie zmiany. Każdy z zawodników, poza pokonaniem dystansu 50 m, ma do wykonania zadanie. Organizator zapewnia płotek, rów, tyczki, równoważnię i ścianę.

• Przeszkoda 1: Pokonanie drewnianej ściany o wymiarach 1,5 m x 1,5 m.
• Przeszkoda 2: Podłączenie odcinka W-52 do wyjścia rozdzielacza i podłączenie prądownicy do węża.

Punktacja

W każdej z konkurencji możliwe jest otrzymanie punktów karnych za wykonanie czynności niezgodnych z regulaminem. 1 punkt karny jest równy 1 sekundzie. Wynik końcowy to suma uzyskanych czasów w ćwiczeniu bojowym i sztafecie pożarniczej, z uwzględnieniem punktów karnych. Im mniejsza liczba punktów, tym wyższe miejsce. Uzyskiwane czasy podczas zawodów krajowych są imponujące - najlepsze drużyny wykonują ćwiczenie bojowe w czasie poniżej 30 sekund i sztafetę w okolicach 51 sekund. Najnowszą wersję regulaminu OSP-1/2011 znajdziesz tutaj.

Młodzieżowe Drużyny Pożarnicze (MDP)

Młodzieżowe Drużyny Pożarnicze (MDP) to młodzi ludzie, którzy uczą się odpowiedzialności, pracy zespołowej i stawiają swoje pierwsze kroki w strażackim świecie. Zawody sportowo-pożarnicze dla MDP to nie tylko pokaz sprawności, ale także sprawdzian wiedzy, techniki, a przede wszystkim umiejętności działania pod presją czasu i w zespole. Zawody MDP odbywają się na różnych poziomach - od gminnych, przez powiatowe, aż po wojewódzkie i krajowe. Na zawody gminne może zgłosić się każda drużyna działająca na danym terenie; odbywają się one co roku. Zwycięzcy trafiają do kolejnego etapu - powiatowego, gdzie rywalizują z najlepszymi z sąsiednich miejscowości. Dalej czeka już wojewódzki szczebel, który wyłania reprezentację na rozgrywki krajowe. W zawodach MDP mogą wziąć udział dziewczęta, chłopcy oraz zespoły mieszane. Każda drużyna składa się z 9 osób startujących i jednego rezerwowego. Sami zawodnicy muszą być ubrani w jednolity strój (może to być kombinezon, dres sportowy), a obuwie nie może posiadać kolców albo korków. Organizator zwykle zapewnia sprzęt potrzebny do odbycia się zawodów, co ma zapewnić równe szanse wszystkim drużynom. Czasami dopuszcza się użycie sprzętu własnego, ale decyzja zawsze jest zależna od organizatora. Zawody MDP to nie tylko nauka, ale też przeogromna frajda, okazja do integracji i dla wielu uczestników początek drogi, która zaprowadzi później do służby w jednostce OSP czy PSP.

Przebieg Ćwiczeń MDP

W zawodach MDP zadania obejmują m.in. napełnianie tarcz wodą za pomocą hydronetek, układanie sprzętu, pokonywanie przeszkód oraz wiązanie węzłów. Przykładowo, zawodnicy 2, 3, 4 i 5 pokonują pierwszą część toru i biegną do hydronetek. Gdy tarcze są napełnione, przebiegają środkiem pomiędzy tarczami nalewowymi do stanowiska przyrządów i armatur, gdzie przy swoim numerze układają odpowiedni sprzęt zgodnie z przedstawionym wzorem. Zawodnicy 7, 8 i 9 przenoszą węże i pokonują rów wodny, a następnie rozwijają linie gaśnicze przez tunel. Po rozwinięciu linii gaśniczej, zawodnicy 6, 7, 8 i 9 biegną do stanowiska węzłów, gdzie każdy wiąże swój węzeł przy swoim numerze. Na koniec wszyscy ustawiają się w dwuszeregu na końcu toru, a dowódca podnosi rękę - to znak zakończenia zadania.

Przeszkody w Sztafecie MDP

Sztafeta MDP zawiera różne odcinki z przeszkodami:

• Odcinek 3 (50-100 m): Zawodnik przenosi wąż W-52 i umieszcza go na specjalnej płycie, nie przekraczając jej krawędzi.
• Odcinek 4 (100-150 m): Ten kawałek ponownie nie zawiera przeszkód, ale jest z zachowaniem strefy zmian.
• Odcinek 5 (150-200 m): Zawodnik przebiega pod zawieszoną poprzeczką, nie strącając jej.
• Odcinek 6 (200-250 m): Kolejną przeszkodą jest płotek o wysokości 225 m, który należy przeskoczyć.
• Odcinek 7 (250-300 m): Zadaniem zawodnika jest przeniesienie i prawidłowe ustawienie gaśnicy na wyznaczonej płycie.
• Odcinek 9 (350-400 m): Jest to bardzo ważny moment sztafety - zawodnik łączy ze sobą węże, rozdzielacz i prądownicę, tworząc gotową do użycia linię gaśniczą.

tags: #cwiczenia #bojowe #osp