Stanisław Taczak (ur. 8 kwietnia 1874 w Mieszkowie, zm. 2 marca 1960 w Malborku) był wybitną postacią w historii Polski: inżynierem hutnikiem, kapitanem piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, pierwszym naczelnym dowódcą Powstania Wielkopolskiego, podpułkownikiem Armii Wielkopolskiej oraz generałem brygady Wojska Polskiego. Był również zastępcą senatora, wybranym w 1935 roku w województwie poznańskim, oraz prezesem Zarządu Głównego Związku Weteranów Powstań Narodowych RP w 1932 roku. Generał Taczak aktywnie działał także w polskim strażactwie.
Wczesne życie i edukacja
Stanisław Taczak urodził się 8 kwietnia 1874 roku w osadzie Mieszków koło Jarocina, jako syn Andrzeja, właściciela restauracji/zajazdu, i Balbiny z Warasieckich. Grób jego rodziców znajduje się na cmentarzu parafialnym w Wolicy Pustej. Po ukończeniu miejscowej szkoły ludowej (1880-1884) naukę kontynuował w Królewskim Gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie od 1885 roku należał do tajnego kółka samokształceniowego, które przekształciło się w Towarzystwo Tomasza Zana.
21 marca 1893 roku zdał maturę, po czym rozpoczął studia na Akademii Górniczej we Freibergu w Saksonii, które ukończył w 1897 roku, uzyskując tytuł inżyniera. Następnie pracował w zawodzie w kopalniach Westfalii. Na Akademii Górniczej wstąpił do Polskiego Towarzystwa „Sarmacja” i kontynuował działalność w Związku Młodzieży Polskiej, a w 1894 roku wstąpił do PPS (do 1900 r.), będąc sympatykiem wydawanego w Londynie organu PPS „Przedświt”. W 1897 roku uzyskał tytuł inżyniera hutnika, a w 1898 roku - inżyniera dyplomowanego. Dzięki rekomendacjom profesorów akademii we Freibergu, otrzymał asystenturę w renomowanej Politechnice Berlińskiej (w Instytucie Doświadczalnym w Dahlem), gdzie pracował w Katedrze Chemii Węgla. Współtworzył (z prof. F. W. Hinrichsenem) „Chemię węgla” - jedno z najpoważniejszych dzieł o randze międzynarodowej. Był także redaktorem pisma fachowego „Der Ingenieur”, w którym ukazywały się jego artykuły o tematyce górniczej. Utrzymywał żywe kontakty z młodzieżą polskiego pochodzenia, działając w różnych organizacjach, a jego mieszkanie było miejscem spotkań miejscowej Polonii.
Służba w armii niemieckiej i działalność patriotyczna
W okresie od 1 kwietnia 1898 roku do 26 marca 1899 roku Stanisław Taczak odbył jednoroczną służbę wojskową w 155. pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim, podczas której ukończył kurs aspirantów oficerskich. W 1899 roku został przeniesiony do rezerwy. 15 września 1904 roku został mianowany leutnantem (podporucznikiem) piechoty, a w 1913 roku otrzymał awans na oberleutnanta (porucznika). Po wybuchu I wojny światowej, 2 sierpnia 1914 roku, mimo że miał już 40 lat, został zmobilizowany do czynnej służby w armii niemieckiej (do 46. pułku piechoty Obrony Krajowej), obejmując początkowo dowództwo kompanii, a po awansie na stopień hauptmanna (kapitana) - batalionu (od 14 kwietnia 1915 roku). Skierowany na front rosyjski, uczestniczył w wielu walkach i został odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy.
Z uznaniem odnosił się do starań marszałka Józefa Piłsudskiego o stworzenie Wojska Polskiego. Na własną prośbę, 11 grudnia 1916 roku, został przydzielony w charakterze głównego instruktora do 2. baonu 6. Pułku Legionów Polskich, najpierw w Nałęczowie, a później w Dęblinie, gdzie „pozostawił po sobie pamięć dobrego patrioty, który umiał w szeregach podkomendnych podtrzymać i rozbudzić miłość do Ojczyzny”. Od kwietnia 1917 roku aktywnie współtworzył Polską Siłę Zbrojną (Polnische Wehrmacht), będąc oficerem w Inspektoracie Wyszkolenia, a w grudniu został przewodniczącym Komisji Regulaminowej, tłumaczącej i opracowującej regulaminy wojskowe dla potrzeb Polskich Sił Zbrojnych. W listopadzie 1918 roku zgłosił się do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych jako pierwszy Polak - oficer armii niemieckiej. 15 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Oddziału VII Naukowego Sztabu Generalnego WP. 17 listopada był współorganizatorem manifestacji Polaków, byłych żołnierzy armii niemieckiej, prowadząc pochód przez Warszawę w pierwszym szeregu, który niósł transparent z napisem „Łączmy się”.
Rola w Powstaniu Wielkopolskim
Początki dowództwa i organizacja armii
Podczas urlopu pod koniec 1918 roku, Stanisław Taczak wyjechał do Berlina, a wracając zatrzymał się 28 grudnia w Poznaniu. Wieczorem tego samego dnia, za pośrednictwem swojego brata ks. Teodora Taczaka, spotkał się z Wojciechem Korfantym, członkiem Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej (NRL). Korfanty przedstawił mu sytuację i zaproponował, w imieniu Komisariatu NRL, stanowisko tymczasowego naczelnego dowódcy powstania, z jednoczesną promocją na stopień majora (formalnie zatwierdzoną 25 stycznia 1919 roku z datą 10 listopada 1918 roku). Po uzyskaniu 2 stycznia 1919 roku aprobaty Sztabu Generalnego i Józefa Piłsudskiego, Taczak objął dowództwo, mając za największe zadanie zintegrowanie żywiołowo powstających oddziałów w jedną armię.
Dowództwo Główne zostało zorganizowane potajemnie w pomieszczeniach hotelu „Royal” przy ul. św. Marcina. 5 stycznia 1919 roku wszystkie formacje polskie w całym zaborze niemieckim, zarówno jawne, jak i tajne (Straż Ludowa oraz Służba Straży i Bezpieczeństwa), zostały mu podporządkowane, a polsko-niemiecką komendę miasta Poznania rozwiązano, wprowadzając jedność rozkazodawczą. W praktyce Taczak zaczynał od zera, bez niezbędnej kadry oficerów, zorganizowanych służb czy kontaktów z terenem. Jedną z pierwszych czynności było opracowanie etatu Dowództwa Głównego w 4 wydziałach: operacyjnym, personalnym, broni i amunicji, co 2 stycznia Komisariat NRL zatwierdził. Na stanowiskach kierowniczych pracowało ogółem 18 oficerów, w tym 15 odbyło służbę w armii niemieckiej. Wydawano rozkazy dzienne i wewnętrzne oraz instrukcje taktyczne. Dowództwo Główne utworzyło szereg dalszych ogniw dowodzenia, w tym inspekcję sanitarną, inspekcję koni i taborów, komendę linii kolejowych, biuro kartograficzne, biuro płatnika oraz referaty lotniczy i automobilowy. Przystąpiono do tworzenia centralnej administracji wojskowej. Obszar Wielkopolski został (7 stycznia) podzielony na 7 okręgów wojskowych, a później (13 stycznia) utworzono 2 dalsze, wraz z 13 obwodami uzupełnień, przygotowując pobór do wojska. Eksperymentalnie wprowadzono zasadę decentralizacji aparatu poborowego, przyznając dowódcom Okręgów Wojskowych prawo dysponowania zgłaszającymi się ochotnikami. Uregulowano pobory oficerów, podoficerów i szeregowców, przyznano dodatki na dzieci; wszystkim przysługiwało bezpłatne wyżywienie i kwatery.
Wskutek działań Taczaka Dowództwo Główne wpływało na rozwój powstania, zapewniając podstawę operacyjną i organizacyjną. Obok dyrektyw taktyczno-operacyjnych wydawano instrukcje dotyczące organizacji struktury pionowej oddziałów powstańczych, przewidując 2 etapy organizacji wojska. Stworzono niezbędne rezerwy operacyjne, kierowane do najbardziej zagrożonych rejonów. Z poznańskich magazynów broni Taczak polecił wydawać broń i amunicję oddziałom najbardziej potrzebującym. Głównodowodzący i jego sztab sformowali także dowództwa frontowe jako ruchome dowództwa operacyjne. Zwarta linia frontu polsko-niemieckiego była gwarancją możliwości rozszerzenia zasięgu powstania i utrzymania polskiego stanu posiadania. Taczak, chcąc zabezpieczyć Poznań, centrum i ognisko powstania, rozkazał opanować niemiecką stację lotniczą na Ławicy, co nastąpiło 5-6 stycznia 1919 roku. Dowództwo Główne podejmowało decyzje taktyczno-operacyjne, przygotowując zwycięską bitwę szubińską (8-13 stycznia 1919 roku) oraz zakończoną niepowodzeniem akcję pod Zbąszyniem. Do 16 stycznia siły powstańcze liczyły już około 14 000 ludzi. Taczak stworzył podwaliny organizacyjne regularnej Armii Wielkopolskiej i utrzymywał harmonijne kontakty ze Sztabem Generalnym w Warszawie.
Okres przejściowy i dalsza służba
16 stycznia 1919 roku Stanisław Taczak, z przyczyn personalnych (zbyt niski stopień) i politycznych (dopuszczał do organizacji rad żołnierskich), przekazał dowództwo generałowi Józefowi Dowborowi-Muśnickiemu. Sam objął stanowisko drugiego kwatermistrza Dowództwa Głównego (obejmując wydziały personalny, Kwaterę Główną, sądowy, duszpasterski i weterynaryjny, w części niebawem wydzielone z Dowództwa Głównego), a następnie zastępcy szefa sztabu (od 16 maja 1919 r.), awansując 3 czerwca 1919 r. na podpułkownika. 14 lutego 1919 roku wszedł w skład komisji, która miała ustalić zasady awansowania oficerów pochodzących z różnych armii zaborczych, a 5 maja 1919 roku został członkiem Sądu i Rady Honorowej dla oficerów sztabowych. Był też współinicjatorem powołania Fundacji WW im. Generała J. Dowbor-Muśnickiego. Otrzymał pozytywną opinię służbową od gen. J. Wroczyńskiego, szefa sztabu Dowództwa Głównego: "Taczak posiada dostateczne przygotowanie, sumienny, pracowity, doskonały oficer frontowy, odpowiedni jako dowódca pułku i brygady".
2 października 1919 roku Ministerstwo Spraw Wojskowych powołało go do Warszawy w charakterze Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej dla oficerów byłej armii niemieckiej. Był także członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego Wojska Polskiego przy ministrze spraw wojskowych. Następnie powrócił na stanowisko sztabowego oficera inspekcyjnego piechoty przy Dowództwie Okręgu Generalnego Poznań, które faktycznie objął 10 lutego 1920 roku, ledwie na 10 dni. 20 lutego ponownie skierowany został do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych, z przydziałem do I Departamentu (Broni Głównych i Taborowych), jako pomocnik Szefa Departamentu, którą funkcję pełnił do 20 kwietnia. W ramach obowiązków utrzymywał kontakty z Koalicyjną Komisją Mieszaną w Warszawie, zaprzyjaźniając się z kpt. Charles’em de Gaulle’em, późniejszym generałem i prezydentem Francji. Uczestniczył także w pracach komisji przy Sztabie Dowództwa Frontu Wielkopolskiego, która opracowała projekt odznaki pamiątkowej województwa wielkopolskiego.
Służba w Wojsku Polskim i awans na generała
20 kwietnia 1920 roku podpułkownik Taczak został wyznaczony na dowódcę 69. pułku piechoty (wcześniejszego 11. Pułku Strzelców Wielkopolskich), wchodzącego w skład 34. Brygady Piechoty, 17. Dywizji Piechoty Wielkopolskiej. Pułk przejął od majora S. Thiela. 21 maja 1920 roku otrzymał dowództwo 34. Brygady Piechoty (69. i 70. pp) i awans do stopnia pułkownika. Dowodził brygadą od końca maja do końca września 1920 roku w krwawych walkach stoczonych w ramach Armii Rezerwowej oraz 1. armii (podczas wojny polsko-sowieckiej). U podkomendnych i wyższych dowódców jednostek sąsiednich miał opinię „mężnego, walecznego, wyróżniającego się dużymi walorami taktycznymi oraz szczególnym poczuciem odpowiedzialności za los podległych mu oddziałów”. Zastępczo dowodził przez pewien czas 17. Dywizją Piechoty.
Po zakończeniu działań bojowych i przybyciu wojsk frontowych do wyznaczonych garnizonów, 22 stycznia 1921 roku został mianowany dowódcą 17. Dywizji Piechoty, stacjonującej w Gnieźnie (od jesieni 1921 r. do 31 października 1928 r.). 1 lipca 1923 roku awansowano go do stopnia generała brygady. W okresie od 15 listopada 1923 roku do 15 sierpnia 1924 roku był słuchaczem I Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie, w trakcie którego 31 marca 1924 roku został ponownie mianowany na generała brygady. We wrześniu 1927 roku w zastępstwie dowodził Okręgiem Korpusu nr VII w Poznaniu. 9 października 1928 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy dywizji i mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 24 grudnia 1929 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu, a z dniem 28 lutego 1930 roku przeniesiony w stan spoczynku.
Działalność powojenna i strażacka
Prezesura w związkach strażackich
Po przejściu w stan spoczynku, generał Taczak podjął pracę na stanowisku inspektora technicznego Ubezpieczalni Krajowej w Gdyni. Po sześciu miesiącach wrócił do Poznania, gdzie w 1930 roku objął prezesurę Okręgowego Związku Straży Pożarnych. W 1934 roku został wybrany do centralnych władz Związku Polskiej Straży Pożarnej w Warszawie, obejmując funkcję Wiceprezesa Zarządu Głównego Związku Straży Pożarnych RP. Obie te funkcje pełnił do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Mało kto wie, że generał, po służbie w wojsku był właśnie strażakiem-ochotnikiem. Jako wiceprezes reprezentował Polskę na licznych kongresach międzynarodowych, m.in. w Paryżu i Rzymie. Imię generała Stanisława Taczaka nosi Oddział Wojewódzki Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu od 2005 roku.
Inne aspekty działalności społecznej
Stanisław Taczak aktywnie włączył się w organizację Centralnego Komitetu dla Badań nad Historią Powstania Wielkopolskiego 1918-1919 (od 1925 roku), pełniąc funkcję przewodniczącego Komisji Naukowo-Finansowej. 20 stycznia 1926 roku odbyło się zebranie inauguracyjne Komitetu, na którym Taczak wygłosił przemówienie. Podpisał też odezwę do społeczeństwa o poparcie idei „monumentalnej historii Powstania Wielkopolskiego”. Przewodniczył konferencji prasowej (17 czerwca 1926 roku) w celu spopularyzowania Towarzystwa w Wielkopolsce, na Pomorzu i Śląsku. Po przemianowaniu w 1927 roku Komitetu na Towarzystwo dla Badań nad Historią Powstania Wielkopolskiego 1918-1919 stanął na czele jego Zarządu Głównego. Opatrzył przedmowami wydawnictwa „Problem ujęcia historii Powstania Wielkopolskiego 1918-1919” (Poznań 1926) i „Towarzystwo badań nad Historią Powstania Wielkopolskiego...” (Poznań 1928). Mimo znacznych trudności opublikowano 3 książki. Z czasem złożył prezesurę w Towarzystwie, a rozpoczął działalność w Związku Weteranów Powstań Narodowych Rzeczypospolitej Polskiej 1914-1919. 10 kwietnia 1932 roku stanął na czele przekształconej w związek ogólnokrajowy organizacji i został wybrany prezesem. Złożył rezygnację z prezesury Związku Weteranów w 1935 roku, motywując decyzję chorobą, choć faktyczną przyczyną był brak reakcji władz na trudne warunki życia dawnych powstańców oraz pomijanie ich w rozdziale odznaczeń i stanowisk. Był członkiem wspierającym, a potem honorowym, studenckiej korporacji „Lechia” na Uniwersytecie Poznańskim.
Aresztowanie, niewola i powrót do kraju
Po wybuchu II wojny światowej, około 5 września 1939 roku, generał Taczak wyjechał do Gniezna z zamiarem zgłoszenia się w dowództwie Armii „Poznań”. Około 9 września w Łowiczu dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w kolejnych oflagach: Prenzlau (Oflag II A), Colditz (Oflag IV C), Johanisbrunn (Oflag VIII E) i VII A Murnau, skąd 29 kwietnia 1945 roku został uwolniony przez wojska amerykańskie. 10 maja 1945 roku wstąpił w Paryżu do Polskich Sił Zbrojnych, po czym został skierowany na rekonwalescencję do Nicei. W maju 1947 roku wrócił do Polski i zamieszkał z żoną w Janikowie na Kujawach u córki Aleksandry (od 1948 r. już tylko z żoną, po wyprowadzeniu się córki z rodziną do Sztumu). W 1947 roku uczestniczył w zorganizowaniu Koła Związku Powstańców Wielkopolskich Gdańsk-Śródmieście. Był inwigilowany przez kontrwywiad wojskowy. Dopiero po przełomie politycznym 1956 roku minister obrony narodowej przyznał mu 14 lutego 1959 roku prawo do noszenia munduru generała brygady w stanie spoczynku. W 1959 roku, będąc w Poznaniu, nie dopuszczono Taczaka na centralne obchody 40-lecia Powstania Wielkopolskiego; na zaproszenia kombatantów uczestniczył natomiast w uroczystościach lokalnych w Janikowie, Inowrocławiu i Gostyniu.
Życie prywatne i rodzina
W 1904 roku Stanisław Taczak poślubił Ewę Wichmann (zm. 1953), absolwentkę studiów plastycznych, córkę bogatego rentiera z Kołobrzegu. Mieli dwoje dzieci. 26 lutego 1905 roku urodził się syn Stanisław Kazimierz, a 5 kwietnia 1906 roku przyszła na świat córka Aleksandra, zamężna za Czesławem Gogołkiewiczem. Taczakowie byli bardzo zgodnym i oddanym rodzinie małżeństwem. Jego młodszym bratem był działacz społeczny, ksiądz prałat Teodor Taczak. Od 1959 roku generał mieszkał w Malborku u córki.
Śmierć, pochówek i upamiętnienie
Pochówek i ekshumacja
Stanisław Taczak zmarł 2 marca 1960 roku w Malborku, gdzie został pochowany 6 marca na cmentarzu w Kałdowie. Władze państwowe odmówiły mu wojskowego pogrzebu na Cmentarzu Zasłużonych w Poznaniu. Następnie, po ekshumacji w 1988 roku, jego prochy zostały uroczyście przeniesione i pochowane 30 listopada 1988 roku na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan na Wzgórzu św. Wojciecha przy kościele św. Józefa i klasztorze karmelitów bosych w Poznaniu. Stało się to za sprawą interwencji Czesława Knolla, uczestnika bitwy nad Bzurą, który dotarł do listu Taczaka, zawierającego informację, że generał marzył o pochowaniu w Poznaniu. Przekonał do tego, początkowo sceptycznie nastawionego, prezydenta Poznania - Andrzeja Wituskiego. 30 listopada 1988 roku o godzinie 14:53 wylądował helikopter z prochami generała na zrewitalizowanym wtedy cmentarzu. Wnuk generała Jerzy Gogołkiewicz, przekazując do Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości Order Orła Białego nadany pośmiertnie przez Prezydenta RP w stulecie Niepodległości, powiedział: „Taczak nie należy już do rodziny, należy do Poznania”.
Pomniki, tablice i patronaty
Stanisław Taczak został odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari V klasy (1921), Krzyżem Niepodległości, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1928), Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1957), francuskim Krzyżem Kawalerskim Orderu Legii Honorowej oraz niemieckim Krzyżem Żelaznym I i II klasy. Z okazji 80-lecia Powstania Wielkopolskiego przyznano mu pośmiertnie w 1998 roku Order Orła Białego.
16 stycznia 2009 roku w Mieszkowie, w pobliżu jego domu rodzinnego, odsłonięto 2,5-metrowy pomnik generała Stanisława Taczaka, którego autorem jest poznański rzeźbiarz Rafał Nowak, a inicjatorem burmistrz Jarocina Adam Michał Pawlicki. Uroczystość poprzedziło nadanie imienia gen. Stanisława Taczaka 16. Jarocińskiemu Batalionowi Remontu Lotnisk (od 25 kwietnia 2010 roku). Imię generała Stanisława Taczaka noszą m.in. Szkoła Podstawowa Nr 62 w Poznaniu, Szkoła Podstawowa w Wąsowie oraz Szkoła Podstawowa w Mieszkowie, a także ulice m.in. w Bydgoszczy, Gorzowie Wielkopolskim, Mogilnie, Ostrowie Wielkopolskim, Poznaniu, Zbąszyniu i Szczecinie. Jego nazwisko widnieje na tablicy pamiątkowej, odsłoniętej 25 stycznia 2009 roku na gmachu Księgarni św. Wojciecha w Poznaniu, poświęconej korporantom - powstańcom wielkopolskim. Oddział Wojewódzki Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu nosi jego imię od 2005 roku. Zjednoczenie Kurkowych Bractw Strzeleckich Rzeczypospolitej Polskiej organizuje Memoriał Generała Stanisława Taczaka.
Uroczystości i wystawy
Z okazji rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego 1918-1919 Oddziałowe Biuro Edukacji Narodowej IPN w Poznaniu przygotowało infografiki o tym wydarzeniu, przedstawiające genezę i przebieg zrywu. Wielkopolskie Muzeum Niepodległości, w 150. rocznicę urodzin Stanisława Taczaka, zapraszało na wystawę o pierwszym dowódcy Powstania Wielkopolskiego, prezentując Taczaka nie tylko jako żołnierza i dowódcę, ale także jako strażaka, chemika, męża, dziadka i patriotę. Wnuk generała podarował do budowanego nowego Muzeum Powstania Wielkopolskiego bardzo osobiste pamiątki po dziadku. Organizowane są prelekcje historyczne (np. prof. Bogusława Polaka, autora biografii Taczaka) oraz gry miejskie poświęcone postaci generała, mające na celu przybliżenie jego życia i zasług. Przykładem jest „Żywa lekcja historii poświęcona gen. Stanisławowi Taczakowi” zorganizowana w Mieszkowie, gdzie uczestnicy odwiedzili jego dom rodzinny, szkołę, kościół oraz budynek OSP noszący jego imię.
Okrutni Ludzie - Przywódcy Sekt - FILM DOKUMENTALNY - LEKTOR PL
Stanisław Kazimierz Taczak - syn generała i pionier turystyki
Syn generała, Stanisław Kazimierz Taczak (ur. 26 lutego 1905 roku w Berlinie, zm. 28 marca 1985 roku we Wrocławiu), był rotmistrzem kawalerii Wojska Polskiego i autorem pierwszego powojennego Przewodnika po Karpaczu i okolicach oraz jednym z pierwszych mianowanych po wojnie przodowników GOT (Górskiej Odznaki Turystycznej). Poślubił Marię z domu Kreyser. W 1939 roku dowodził plutonem łączności w 20. Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego, a po kampanii wrześniowej ukrywał się w okolicach Zamościa, pomagając w gospodarowaniu majątkiem ziemskim.
Po stracie matki Ewy w 1953 roku, Stanisław Kazimierz zamieszkał w Karpaczu, gdzie pracował od końca 1945 roku jako zasłużony pionier turystyki polskiej w Sudetach. Był przewodnikiem sudeckim i brał udział w pracach Komisji Szkolenia Górskiego PTT. W październiku 1945 roku przybył do Karpacza jako delegat Polskiego Związku Narciarskiego, gdzie utworzył Biuro Obsługi Ruchu Turystycznego i inicjował uruchomienie turystyki. Uczestniczył w pracach nad statutem Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Karpaczu (28 sierpnia 1946 roku) i wszedł w skład Sądu Honorowego. Był także członkiem komisji egzaminacyjnych dla kandydatów na przewodników i przodowników, a także autorem pionierskich map i szkiców. Stanisław Kazimierz Taczak jest uznawany za jedną z kluczowych postaci w powojennym rozwoju turystyki w Karkonoszach, a jego praca była ceniona przez takie osobistości jak Jerzy Ustupski (prezes GOPR) czy Stanisław Marusarz. Nagrał również wspomnienia dla Polskiego Radia.