Sieć wodociągowa przeciwpożarowa to jeden z podstawowych elementów chroniących obiekty przed skutkami pożarów. Zapewnia ona szybki dostęp do stałego źródła wody dla jednostek ochrony przeciwpożarowej niemal w każdym miejscu i w każdym czasie. Hydranty zewnętrzne dzielą się na dwa główne typy: podziemne, po których często przechodzimy, nie zdając sobie z tego sprawy, oraz nadziemne - charakterystyczne urządzenia, stanowiące stały element infrastruktury miejskiej i wiejskiej.
Podstawa prawna i wymagania techniczne
Kluczowym dokumentem określającym wymagania dla sieci wodociągowej przeciwpożarowej jest Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Przepisy te stanowią uszczegółowienie Prawa budowlanego, które warunkuje możliwość wznoszenia obiektów od zapewnienia im odpowiedniego zabezpieczenia ppoż.
Zgodnie z przepisami, sieci wodociągowe będące źródłem wody do celów ppoż. powinny być zasilane z pompowni przeciwpożarowej, zbiornika wieżowego, studni lub innych urządzeń zapewniających odpowiednią wydajność i ciśnienie przez co najmniej 2 godziny. Co do zasady, sieci te powinny być wykonywane jako obwodowe, choć poza obszarami miejskimi dopuszczalna jest budowa sieci rozgałęzieniowej (jeżeli wymagana ilość wody nie przekracza 20 dm3/s).
Dokumentacja techniczna
Każdy hydrant zewnętrzny montowany na sieci musi posiadać kompletną dokumentację:
- Krajową Ocenę Techniczną (KOT) lub aprobatę techniczną,
- Atest higieniczny PZH,
- Świadectwo dopuszczenia CNBOP-PIB.
Lokalizacja i rozmieszczenie hydrantów
Hydranty zewnętrzne umieszcza się wzdłuż dróg i ulic oraz przy ich skrzyżowaniach. Obowiązek ich instalacji dotyczy jednostek osadniczych powyżej 100 mieszkańców oraz obiektów takich jak budynki użyteczności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego, obiekty produkcyjne i magazynowe (o określonej kubaturze lub powierzchni), a także stacje paliw i gazu.
| Parametr | Wymagana odległość / zasada |
|---|---|
| Maksymalny odstęp między hydrantami | 150 metrów |
| Odległość od krawędzi jezdni | Maksymalnie 15 metrów |
| Odległość od chronionego obiektu | Pierwszy hydrant do 75 m, kolejne co 150 m |
| Odsunięcie od ściany budynku | Minimum 5 metrów |
Rodzaje hydrantów zewnętrznych
Hydranty nadziemne
Są zalecanym rozwiązaniem, ponieważ są łatwiejsze do zlokalizowania i nie wymagają dodatkowego sprzętu do poboru wody. Na sieciach o średnicy nominalnej nie mniejszej niż DN 250 powinny być instalowane hydranty nadziemne DN 100 lub DN 150. Standardowo stosuje się urządzenia DN 80.
Hydranty podziemne
Ich konstrukcja jest umieszczona pod płaszczyzną gruntu, a dostęp do nich zapewnia specjalna pokrywa z literą „W”. Stosowanie hydrantów podziemnych jest dopuszczalne, gdy instalacja wersji nadziemnej jest utrudniona (np. blokuje ruch pieszy lub drogowy).
Organizacja zaopatrzenia wodnego na terenie powiatu w oparciu o jednostki OSP - Bartosz Klich
Oznakowanie hydrantów
Do oznakowania hydrantów zewnętrznych stosuje się biało-czerwone tabliczki orientacyjne, na których widnieje czarna litera „H”. Warto pamiętać, że oznakowanie hydrantów wewnętrznych podlega innym normom (PN-EN ISO 7010) i nie należy stosować tych samych znaków co dla instalacji zewnętrznych.
- Tabliczki czerwone: zawierają informacje dotyczące hydrantu zewnętrznego.
- Tabliczki białe: zawierają informacje o pozostałych elementach sieci.
- Znaki przestrzenne (3D): zwiększają widoczność hydrantu, co jest kluczowe w miejscach o gęstej roślinności lub zagłębieniach terenu.