Monitoring Pożarowy – Kompleksowy Przewodnik po Systemie Bezpieczeństwa

portalcenter.cl

Wstęp: Kluczowa rola monitoringu pożarowego

W dzisiejszych czasach, gdzie ochrona domów, biur i cennego mienia jest priorytetem, monitoring pożarowy odgrywa kluczową rolę. System ten czuwa nad bezpieczeństwem przez całą dobę, zapewniając spokój. Monitoring pożarowy to pierwszy automatyczny system powiadamiania o zagrożeniu, który odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa ludzi i mienia. W dobie nowoczesnych technologii, skuteczne wykrywanie i szybka reakcja na zagrożenie pożarowe są niezbędne, by minimalizować ryzyko strat materialnych i ofiar.

Czym jest monitoring pożarowy i jak działa?

Monitoring pożarowy, nazywany również monitoringiem przeciwpożarowym, to usługa polegająca na automatycznym przesyłaniu sygnałów alarmowych z lokalnego systemu sygnalizacji pożaru (SSP) do Stanowiska Kierowania odpowiedniej Komendy Państwowej Straży Pożarnej (PSP). Z tego miejsca oficer dyżurny wysyła zlokalizowaną najbliżej obiektu Jednostkę Ratowniczo-Gaśniczą (JRG) do działań ratowniczych.

W tradycyjnym modelu to człowiek musi zauważyć pożar i wybrać numer alarmowy. W systemie monitoringu pożarowego to technologia przejmuje inicjatywę. Oficer dyżurny straży pożarnej otrzymuje powiadomienie w tej samej chwili, w której czujka dymu w budynku wykryje niebezpieczeństwo. Proces ten jest w pełni zautomatyzowany i opiera się na zaawansowanych urządzeniach transmisji alarmów. Monitoring pożarowy działa na zasadzie ciągłego nadzoru nad obiektem, monitorując parametry środowiska takie jak temperatura, gaz i dym.

W przekazywaniu sygnału uczestniczy firma będąca operatorem systemu. Monitoring pożarowy opiera się na nowoczesnych zabezpieczeniach, których zadaniem jest redukcja skutków wybuchu pożaru. Transmisja takiej informacji nie byłaby możliwa bez nadajnika (Urządzenia Transmisji Alarmów Pożarowych i Sygnałów Uszkodzeniowych - UTASU) oraz urządzeń odbiorczych, do których nadajnik przekazuje informacje o wykrytym zagrożeniu.

Transfer sygnałów w ramach monitoringu pożarowego musi się odbywać całodobowo, tak aby dyspozytorzy straży pożarnej mogli zareagować błyskawicznie w przypadku wystąpienia pożaru niezależnie od pory dnia. Szybka reakcja jest kluczowa dla ograniczenia skutków wybuchu pożaru. Sygnały o uszkodzeniach systemu przesyłane są natomiast tylko do stacji odbiorczej operatora systemu.

W skład systemu wchodzą różne urządzenia, takie jak czujniki dymu, detektory ciepła czy systemy gaszenia. W momencie wykrycia potencjalnego zagrożenia, informacja jest przesyłana do centrali alarmowej, a następnie do zewnętrznego centrum monitoringu, które podejmuje odpowiednie działania. Dzięki temu możliwe jest szybkie zaalarmowanie straży pożarnej, co znacznie skraca czas reakcji na zagrożenie.

Podstawowe elementy systemu monitoringu pożarowego

System monitoringu pożarowego składa się z kilku kluczowych elementów współpracujących ze sobą:

• System Sygnalizacji Pożarowej (SSP): Zbiór kompatybilnych elementów (czujki, centrale), zdolnych do wykrywania pożaru, inicjowania alarmu i innych stosownych działań.
• Centrala Sygnalizacji Pożarowej (CSP): Urządzenie zasilające czujki, służące do potwierdzenia wykrytego sygnału i wywołania alarmu pożarowego, przesłania sygnału o wykryciu pożaru do straży pożarnej oraz automatycznej kontroli prawidłowego funkcjonowania SSP.
• Urządzenie Transmisji Alarmów Pożarowych i Sygnałów Uszkodzeniowych (UTASU): Urządzenie instalowane najczęściej w pobliżu centrali SSP, podłączone do styków bezpotencjałowych centrali, przekazujące sygnał o alarmie pożarowym lub usterce. W celu zapewnienia niezawodności system musi przesłać sygnał do centrum odbiorczego przy wykorzystaniu co najmniej dwóch łączy transmisji - podstawowego i dodatkowego.
• Operator Systemu Monitoringu (Operator): Podmiot świadczący usługę transmisji sygnałów alarmów pożarowych z SSP do centrów odbiorczych alarmów pożarowych (COAP) oraz przyjmujący sygnały uszkodzeniowe w Centrum Odbiorczym Sygnałów Uszkodzeniowych (COSU).
• Centrum Odbiorcze Alarmów Pożarowych (COAP): Obiekt z ciągłą obsługą, z którego dysponowane są siły i środki jednostek ochrony przeciwpożarowej, wskazane przez właściwego miejscowo komendanta powiatowego/miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, wyposażone w Stację Odbiorczą Alarmów Pożarowych (SOAP) oraz system wizualizacji informacji.
• Stacja Odbiorcza Alarmów Pożarowych (SOAP): Stacja przyjmująca i potwierdzająca alarmy pożarowe przesyłane przez UTASU. Wchodzi w skład COAP.
• Centrum Monitorowania Operatora Systemu (CMOS): Miejsce z ciągłą obsługą, należące do operatora systemu monitoringu pożarowego, z którego nadzorowany jest stan systemu transmisji alarmów pożarowych i skąd dysponowany jest serwis tego systemu. Może być zintegrowane z COSU.
• Centrum Odbiorcze Sygnałów Uszkodzeniowych (COSU): Miejsce z ciągłą obsługą, należące do operatora, odbierające sygnały uszkodzeniowe z UTASU, z którego mogą być powiadamiane firmy serwisujące SSP o uszkodzeniach. Zawiera stację odbiorczą sygnałów uszkodzeniowych. COSU wchodzi w skład Centrum Odbiorczego Operatora.
• Łącza Transmisji: Łącza publicznych sieci telekomunikacyjnych, takie jak ISDN (Integrated Services Digital Network) czy PSTN (Public Switched Telephone Network), zapewniające przesył sygnałów. Istnieją również specjalizowane tory transmisji, dedykowane wyłącznie potrzebom alarmów pożarowych.

Aspekty prawne i obowiązek instalacji

Monitoring przeciwpożarowy nie jest kwestią wyboru dla wszystkich obiektów. Zgodnie z przepisami Ustawy o Ochronie Przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. oraz Rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej, obiekty o charakterze publicznym mają obowiązek zainstalowania monitoringu pożarowego. Pełna lista tych obiektów znajduje się w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 109, poz. 719).

Zgodnie z § 31 tego rozporządzenia, właściciel, zarządca lub użytkownik, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, uzgadnia z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej sposób połączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem wskazanym przez tego komendanta. Monitoring pożarowy przepisy regulują bardzo rygorystycznie.

System monitoringu pożarowego musi spełniać określone normy i wymagania, a decyzje w tym zakresie podejmowane są na szczeblu rządowym. Wiążące dokumenty, które określają, jakie atesty i certyfikaty powinny mieć urządzenia do monitoringu pożarowego, to Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2007 roku oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 17 listopada 2016 roku.

Obiekty obligatoryjnie podłączone do monitoringu pożarowego

Monitoring pożarowy powinien być zapewniony dla obiektów, gdzie istnieje obowiązek prawny zainstalowania systemu sygnalizacji pożarowej, wynikający z § 28 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. Są to między innymi:

1. Budynki handlowe lub wystawowe: jednokondygnacyjne o powierzchni strefy pożarowej powyżej 5 000 m², wielokondygnacyjne o powierzchni strefy pożarowej powyżej 2 500 m².
2. Teatry o liczbie miejsc powyżej 300.
3. Kina o liczbie miejsc powyżej 600.
4. Budynki o liczbie miejsc służących celom gastronomicznym powyżej 300.
5. Sale widowiskowe i sportowe o liczbie miejsc powyżej 1 500.
6. Szpitale (z wyjątkiem psychiatrycznych) oraz sanatoria - o liczbie łóżek powyżej 200 w budynku.
7. Szpitale psychiatryczne o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku.
8. Domy pomocy społecznej i ośrodki rehabilitacji dla osób niepełnosprawnych o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku.
9. Zakłady pracy zatrudniające powyżej 100 osób niepełnosprawnych w budynku.
10. Budynki użyteczności publicznej wysokie i wysokościowe.
11. Budynki zamieszkania zbiorowego, w których przewidywany okres pobytu tych samych osób przekracza trzy doby, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 200.
12. Budynki zamieszkania zbiorowego niewymienione w pkt 11, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 50.
13. Archiwa wyznaczone przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.
14. Muzea oraz zabytki budowlane, wyznaczone przez Generalnego Konserwatora Zabytków w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej.
15. Ośrodki elektronicznego przetwarzania danych o zasięgu krajowym, wojewódzkim i urzędy obsługujące organy administracji rządowej.
16. Centrale telefoniczne o pojemności powyżej 10 000 numerów i centrale telefoniczne tranzytowe o pojemności 5 000-10 000 numerów, o znaczeniu miejscowym lub regionalnym.
17. Garaże podziemne, w których strefa pożarowa przekracza 1 500 m² lub obejmujących więcej niż jedną kondygnację podziemną.
18. Stacje metra i stacje kolei podziemnych.
19. Dworce i porty, przeznaczone do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób.
20. Banki, w których strefa pożarowa zawierająca salę operacyjną ma powierzchnię przekraczającą 500 m².
21. Biblioteki, których zbiory w całości lub w części tworzą narodowy zasób biblioteczny.

Korzyści płynące z monitoringu przeciwpożarowego

Monitoring przeciwpożarowy przynosi wiele kluczowych korzyści:

• Szybka reakcja na zagrożenie: System natychmiast wykrywa oznaki pożaru i automatycznie informuje odpowiednie służby, skracając czas reakcji straży pożarnej do niezbędnego minimum.
• Ochrona życia i mienia: Szybka interwencja pozwala ograniczyć straty materialne oraz minimalizuje ryzyko dla ludzi. Pożar, który zostanie ugaszony w ciągu pierwszych kilku minut, zazwyczaj nie powoduje ogromnych strat materialnych.
• Stały nadzór: Monitoring działa 24/7, co zapewnia pełne bezpieczeństwo niezależnie od pory dnia i obecności personelu w obiekcie. Nie trzeba martwić się o to, czy w budynku jest dozorca lub ochrona, która wezwie pomoc.
• Redukcja skutków pożaru: Dzięki monitoringowi w przypadku wybuchu pożaru, czas reakcji i podjęcia akcji ratowniczej jest skrócony do minimum, co ma istotny wpływ na skuteczność ratowania zagrożonych osób oraz ich mienia.
• Integracja z innymi systemami: Monitoring pożarowy można połączyć z systemami alarmowymi, kontroli dostępu czy monitoringu wizyjnego, tworząc kompleksowy system bezpieczeństwa.

Prawidłowo zaprojektowany i wdrożony system monitoringu to gwarancja spokoju dla każdego zarządcy i właściciela obiektu.

Wyzwania i problem fałszywych alarmów

Jednym z poważnych wyzwań, z jakimi zmaga się Państwowa Straż Pożarna, są fałszywe alarmy generowane przez systemy sygnalizacji pożarowej (SSP). Duża część zdarzeń, do których dysponowane są jednostki, to alarmy fałszywe, które ograniczają potencjał sił i środków możliwych do wykorzystania w obliczu prawdziwego niebezpieczeństwa. Problem alarmów fałszywych z SSP dotyka w szczególności duże ośrodki miejskie, gdzie odnotowuje się bardzo szybki przyrost liczby budynków połączonych z COAP.

Każda dyspozycja do alarmu fałszywego to ograniczenie dostępności sił w obszarze chronionym dysponowanej JRG. Ma to znaczenie nie tylko w dużych aglomeracjach, ale także w małych komendach powiatowych PSP, gdzie służbę w JRG pełni tylko kilku strażaków, a dysponowany zastęp musi przemierzyć nawet kilkadziesiąt kilometrów. Każda niepotrzebna dyspozycja to rozbicie codziennego harmonogramu dnia ratowników. Ponadto, każdy przejazd pojazdu uprzywilejowanego przez zatłoczone ulice miasta wiąże się z ryzykiem zarówno dla przemieszczających się nim strażaków, jak i innych uczestników ruchu.

Około 5,3% alarmów pożarowych przekazanych do COAP Komendy Miejskiej PSP m.st. Warszawy w 2022 r. wskazało na zdarzenia zakwalifikowane ostatecznie jako pożary. Nieco ponad połowa z nich (tj. blisko 3%) nie wymagała interwencji jednostek ochrony przeciwpożarowej, będąc pożarami ugaszonymi przed przybyciem zastępów (np. przypalona potrawa). Około 2,3% wszystkich wpływających do COAP alarmów pożarowych wymagało prowadzenia działań przez JOP.

Przyczyny fałszywych alarmów

Główne przyczyny generowania fałszywych alarmów z SSP związane są z nieprawidłowym projektowaniem, przekazywaniem do użytkowania, działaniem, eksploatacją i konserwacją tych systemów. Doświadczenia ratowników wskazują na szereg problemów:

• Brak kompetentnego personelu: Nagminnie strażacy napotykają niekompetentnych pracowników zajmujących się nadzorowaniem i obsługą CSP. Często wyznaczona osoba nie umie obsłużyć centrali, nie zna specyfiki i topografii obiektu, nie potrafi się prawidłowo zachować w sytuacji alarmu.
• Brak obsługi CSP: Powszechną praktyką, często w dobie redukcji kosztów, jest rezygnacja z ochrony obiektu, a tym samym nadzoru nad CSP. Takie decyzje rzadko poprzedzone są analizą skutków przejścia na system bezobsługowy.
• Niedostosowanie systemu: Brak przeprogramowania (koincydencja, opcja automatycznej weryfikacji - wstępnego kasowania) lub zmiany rodzaju elementów detekcyjnych (np. dwudetektorowe) skutkuje bezpośrednią transmisją alarmu do PSP bez żadnej weryfikacji.
• Problemy z dostępem i oznakowaniem: Brak możliwości dostępu do budynku po godzinach jego funkcjonowania oraz brak automatycznie otwieranych bram i szlabanów na drogach pożarowych i dojazdowych utrudniają interwencję. Często pomijanym aspektem jest również brak oznakowania wskazującego kierunek dojścia do CSP.
• Niejasne komunikaty CSP: Strażacy wiele razy napotkali nieczytelne i mało intuicyjne zaprogramowanie komunikatów CSP, co skutkowało opóźnieniem w identyfikacji elementu i miejsca pożaru. W dobie powszechnego stosowania adresowalnych SSP możliwe jest precyzyjne zdefiniowanie opisu dla każdego z elementów detekcyjnych, co znacząco skraca czas identyfikacji zagrożenia.

Propozycje rozwiązań i programy prewencyjne

W obawie przed paraliżem potencjału ratowniczego, Komendy PSP podejmują działania prewencyjne. Przykładowo, w KM PSP m.st. Warszawy w 2017 r. opracowano i wdrożono program prewencyjny mający na celu ograniczenie liczby fałszywych alarmów z monitoringu. Program opiera się na ewidencji i analizie przyczyn AF z SSP. Jeśli fałszywe wezwanie z konkretnego obiektu powtórzy się, do jego właściciela/administratora/zarządcy kierowane jest pismo wskazujące problem i wzywające do usunięcia przyczyn. W przypadku kolejnych alarmów, osoby odpowiedzialne zapraszane są do dialogu.

Kolejnym rozwiązaniem jest dwustopniowe alarmowanie, polegające na takim zaprogramowaniu SSP, aby po wykryciu pożaru przez element liniowy sygnalizowany był alarm wstępny (alarm I stopnia) przez czas T1 przewidziany na zgłoszenie się personelu. Brak reakcji personelu w czasie T1 powoduje automatyczne przejście CSP w stan alarmu głównego (alarm II stopnia). W czasie T2 alarm wstępny może być skasowany tylko wtedy, gdy personel ugasi pożar lub stwierdzi, że jest to alarm fałszywy.

Proponowane są również bardziej radykalne zmiany, takie jak:

• Ograniczenie zbioru budynków zobligowanych do połączenia z obiektem PSP: Warto rozdzielić budynki na takie, w których wymagane jest zastosowanie SSP, i takie, które dodatkowo należy połączyć z obiektem PSP. Obecnie każdy użytkownik budynku wyposażonego w SSP może wystąpić o połączenie go z COAP, co skutkuje niekontrolowanym przyrostem liczby monitorowanych obiektów.
• Wprowadzenie odpłatności za fałszywe alarmy: Kierując się doświadczeniami krajów europejskich, wprowadzenie odpłatności mogłoby zmobilizować osoby odpowiedzialne za systemy przeciwpożarowe do zapewnienia ich pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej.
• Rewizja wewnętrznych wytycznych PSP: Obecne wytyczne nie przewidują etapu "analizy zgłoszenia" dla zdarzeń typu "monitoring pożarowy", a każdy sygnał traktowany jest jako pewny. Nie dopuszcza się możliwości odwołania alarmu pożarowego odebranego przez stację odbiorczą sygnałów alarmów pożarowych, nawet po otrzymaniu telefonu potwierdzającego brak zagrożenia. Rewizja tych wytycznych pozwoliłaby na anulowanie zgłoszenia przez osobę kompetentną (pracownika COO) w uzasadnionych przypadkach.

Procedura podłączenia obiektu do systemu monitoringu pożarowego

Podłączenie obiektu do systemu monitoringu pożarowego odbywa się na podstawie wniosku składanego do właściwego miejscowo komendanta powiatowego lub miejskiego Państwowej Straży Pożarnej. Wniosek może być złożony bezpośrednio przez właściciela lub zarządcę obiektu, lub w jego imieniu, na podstawie upoważnienia, przez operatora systemu, z którym zawarta jest umowa dotycząca monitoringu pożarowego.

Składany wniosek o przyłączenie do monitoringu pożarowego powinien zawierać szereg dodatkowych informacji:

• Informacja o systemie sygnalizacji pożarowej zainstalowanym w obiekcie (m.in. nazwa producenta, wykaz urządzeń systemu, organizacja alarmowania).
• Kopia umowy pomiędzy właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem obiektu a podmiotem świadczącym usługi okresowej konserwacji systemu.
• Kopia umowy pomiędzy właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem obiektu a operatorem systemu monitoringu pożarowego.
• Wyciąg z warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu z Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego (IBP).
• Karta charakterystyki obiektu, zgodnie ze wzorem określonym przez właściwego miejscowo komendanta miejskiego lub powiatowego Państwowej Straży Pożarnej.

Jako miejsce zainstalowania stacji odbiorczej alarmów pożarowych (SOAP), wskazuje się obiekt Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej. Warunkiem dopuszczenia operatora i uruchomienia SOAP jest spełnienie wymagań organizacyjno-technicznych oraz podpisanie umowy pomiędzy operatorem a Komendantem Powiatowym PSP.

W ramach rozpatrzenia wniosku, funkcjonariusze Komendy przeprowadzą czynności kontrolno-rozpoznawcze w celu stwierdzenia poprawności działania SSP oraz systemu transmisji alarmu pożarowego. Po rozpatrzeniu wniosku abonent zostanie pisemnie zawiadomiony o uzgodnieniu lub odmowie uzgodnienia sposobu połączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem Komendy PSP.

Obowiązki operatora systemu monitoringu

Operator systemu monitoringu pożarowego ma szereg obowiązków, które mają na celu zapewnienie niezawodności i prawidłowego funkcjonowania systemu. Koszty zapewnienia i utrzymania systemu transmisji sygnałów alarmów pożarowych i uszkodzeniowych, z wyjątkiem systemu prezentacji informacji (SPI), obciążają operatora. Za transmisję alarmu pożarowego oraz elementy systemu transmisji alarmów pożarowych, w zakresie niezawodnej eksploatacji, konserwacji i napraw, odpowiada operator na zasadach określonych w jego indywidualnych umowach z właścicielami, zarządcami lub użytkownikami monitorowanych obiektów.

Do kluczowych obowiązków operatora należą:

• Zapewnienie sprawności: Operator udostępnia czynny całodobowo numer telefonu, pod którym należy zgłaszać prace konserwacyjne systemu sygnalizacji pożarowej. Ma to na celu eliminację przekazywania alarmów fałszywych do centrum odbiorczego alarmów pożarowych.
• Testy systemu: Operator przeprowadza testy na każdym obiekcie włączanym do systemu monitoringu pożarowego, polegające na wywołaniu alarmu pożarowego w obiekcie (np. przez wzbudzenie czujki). Próba uznaje się za zaliczoną, jeśli sygnał zostanie odebrany i potwierdzony przez dyspozytora PSK KP PSP oraz centrum monitoringu operatora systemu. Próby powtarza się niezależnie dla każdego kanału transmisji.
• Serwis i konserwacja: Zapewnienie konserwacji i serwisu wszystkich urządzeń stacji odbiorczej alarmów pożarowych (SOAP) nie rzadziej niż raz w roku, potwierdzaną wpisami do książki eksploatacji SOAP.
• Ubezpieczenie: Operator jest zobowiązany ubezpieczyć się od skutków cywilno-prawnych na wypadek niezrealizowania usługi monitoringu pożarowego i załączyć kopię aktualnej polisy ubezpieczeniowej do wniosku o przyłączenie.
• Raportowanie danych statystycznych: Operator jest zobowiązany do przedstawienia Komendantowi Powiatowego PSP danych statystycznych z zarejestrowanych zdarzeń (alarmy pożarowe, sygnały uszkodzeniowe) w terminie do dnia 15 lutego za okres poprzedniego roku, lub na każde pisemne żądanie Komendanta Powiatowego PSP.

W uzasadnionych przypadkach Komendant Powiatowy PSP może zażądać przeprowadzenia audytu poprawności funkcjonowania systemu transmisji alarmu pożarowego wraz z współpracującymi systemami sygnalizacji pożarowej, na koszt operatora.

Przyszłość automatyzacji w bezpieczeństwie

Oprócz monitoringu pożarowego, do powszechnego użytku wchodzą kolejne rozwiązania, takie jak systemy „e-call”, służące do automatycznego powiadamiania podmiotów ratowniczych zaraz po wystąpieniu wypadku drogowego. Rośnie również liczba interwencji po zgłoszeniach generowanych automatycznie przez te systemy, z których znaczna część jest nieuzasadniona. W krajach Europy Zachodniej coraz częściej mówi się też o integracji systemów typu „smart home” z centrami dyspozytorskimi w celu automatycznego i szybkiego powiadamiania podmiotów ratowniczych.

Automatyzacja wykrywania zagrożeń i alarmowania podmiotów ratowniczych prowadzi do wzrostu poczucia bezpieczeństwa w społeczeństwie. Należy jednak mieć na uwadze, że wprowadzenie kolejnych systemów powinno być poprzedzone analizą skutków, a sam proces musi być kontrolowany i zawierać się w określonych przez ustawodawcę ramach. Ponadto za rozwojem automatyzacji wykrywania zagrożeń musi nadążać wzrost potencjału podmiotów ratowniczych.

tags: #monitoring #pozarowy #proz