Historia budynku dawnej rafinerii cukru przy ulicy Cukrowej we Wrocławiu jest długa i bogata w wydarzenia, w tym znaczący pożar, który wpłynął na jego obecną formę i pozostawił trwały ślad w jego architektonicznej ewolucji.
Powstanie i wczesna działalność Rafinerii Cukru
Rafineria cukru powstała w latach 1771-72 według projektu słynnego architekta i udziałowca spółki Carla Gottharda Langhansa (starszego), z funduszy bankiera i kupca Jakuba Molinariego. Początkowo obiekt funkcjonował jako ważne centrum przetwórstwa cukru we Wrocławiu. Później należała do Johannesa Gotlieba Gölnera, który w 1791 roku zbudował własną przystań rzeczną z żurawiem. W rafinerii w 10 kotłach rafinowano tu importowaną trzcinę cukrową, co świadczyło o jej znaczeniu gospodarczym w regionie.
Pożar z 1826 roku i przebudowa obiektu
Kluczowym momentem w historii budynku był pożar w 1826 roku. To tragiczne wydarzenie doprowadziło do znacznych zniszczeń, ale również stało się impulsem do gruntownej odbudowy i modernizacji. Po pożarze w 1826 roku obiekt został przebudowany do obecnej formy, co nadało mu charakterystyczny wygląd, który w dużej mierze przetrwał do dziś.
Dalsze przekształcenia i funkcje budynku
Kolejne przeróbki miały miejsce w latach 1900-01, kiedy w budynku znajdował się Królewski Urząd Aprowizacyjny (Königliche Proviant-Amt). W okresie międzywojennym w obiekcie ulokowano Urząd Żywnościowy Rzeszy (Reichs Verpflegungsamt), co podkreślało jego strategiczne znaczenie w systemie zaopatrzenia. Po 1945 roku w tym miejscu znajdowała się Knajpa Między Platanami, stając się lokalnym punktem spotkań i życia społecznego.
Architektura i otoczenie
Surowy klasycystyczny budynek nawiązuje do uproszczonej architektury pałacowej, charakterystycznej dla wczesnej ery industrialnej. W jego otoczeniu znajdowały się również inne obiekty, takie jak położony obok dom oficjalistów z 1. połowy XIX wieku, który został rozebrany w 1972 roku.
Pawilon Ogrodowy i spuścizna Lessinga
Ważnym elementem zespołu, który przetrwał do dziś, jest niepozorny pawilon ogrodowy z około 1760 roku. Jest to miejsce o szczególnym znaczeniu kulturowym, ponieważ w nim znany pisarz Gotthold Ephraim Lessing (1729-81), pełniący funkcję sekretarza komendanta Wrocławia gen. von Tauentziena, pisał w latach 1763-65 komedię „Minna von Barnhelm”, opublikowaną w 1767 roku. Dziś jest to jedno z najważniejszych dzieł niemieckiego Oświecenia i jest nadal często wystawiane.