Ćwiczenia na Zamku Królewskim w Warszawie
Wczesnym rankiem na Zamku Królewskim w Warszawie przeprowadzono symulację akcji ratowniczej. Podczas prac remontowych doszło do pozorowanego wybuchu, który wywołał pożar obejmujący pierwsze piętro budynku oraz szyb windy. W scenariuszu ćwiczeń kilkanaście osób znajdujących się w pomieszczeniach biurowych zostało odciętych, co wymusiło natychmiastową ewakuację całego obiektu. Na miejsce zdarzenia skierowano symulowane siły i środki Policji, straży pożarnej, pogotowia ratunkowego oraz innych służb miejskich. Celem ćwiczeń było sprawdzenie czasu reakcji i poziomu współdziałania służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo w stolicy w sytuacji kryzysowej. W rzeczywistości nie doszło do żadnego pożaru, a nikt nie ucierpiał.
Incydenty ratownicze w Raciborzu i okolicach
Miniony dzień obfitował w różnorodne zdarzenia wymagające interwencji służb ratowniczych. Około godziny 9:00 straż pożarna została zadysponowana do Racibórza na ulicę Szkolną, gdzie na prośbę pogotowia ratunkowego konieczne było otwarcie mieszkania, którego mieszkanka potrzebowała pilnej pomocy. Po przybyciu na miejsce strażaków, mieszkanie było już otwarte, a zespół ratownictwa medycznego udzielał pomocy lokatorce. Strażacy wraz z policjantami zabezpieczyli miejsce zdarzenia.
O godzinie 11:46 dyspozytor odebrał zgłoszenie od nadleśnictwa o dymie widocznym z dostrzegalni leśnych. Strażacy udali się do Rud na ulicę Kolonia Renerowska, gdzie okazało się, że dym wydobywa się z posesji, na której palono gałęzie.
Kolejne zgłoszenie, odebrane dwie minuty po godzinie 17:00, dotyczyło interwencji na ulicy Eichendorffa, gdzie między szybami jednego z budynków znajdował się gołąb, który nie mógł się wydostać. Strażacy udzielili pomocy ptakowi.
W ramach pomocy sąsiedzkiej zastęp PSP został zadysponowany do Raszczyc, gdzie zgłoszono pożar budynków. Na miejscu okazało się, że paliła się jedynie buda dla psa, która uległa spaleniu, jednak jej lokatorowi nic się nie stało.
O godzinie 17:40 zastęp PSP i trzy zastępy OSP przystąpiły do gaszenia pożaru trawy i trzciny na nieużytkach w Babicach. Pożar objął powierzchnię 0,5 hektara i trwał około dwóch godzin. Ze względu na bliskość pokładów torfu, strażacy musieli zachować szczególną ostrożność, aby dopilnować całkowitego dogaszenia.
Dziewięć minut później zastęp PSP został zadysponowany na ulicę Staszica w Raciborzu. W jednym z mieszkań uruchomiła się czujka tlenku węgla. Gdy strażacy przybyli na miejsce, pomieszczenia były już wietrzone, a pomiar nie wykazał stężenia czadu. Poinformowano jednak administrację budynku i zalecono sprawdzenie przewodów kominowych.
Kolejne trzy zgłoszenia dotyczyły pożarów traw: o 17:55 dwa zastępy OSP gasiły pożar na powierzchni dwóch arów w Grzegorzowicach w pobliżu ulicy Odrzańskiej. O 18:24 zastęp PSP i dwa zastępy OSP udały się w pobliże ulicy Sobieskiego w Nędzy, gdzie paliły się trzy ary trawy. O 22:03 w Turzu, w pobliżu ulicy Kościelnej, zastęp PSP i zastęp OSP gasiły 15 arów trawy.
O 22:18 otrzymano kolejne zgłoszenie o alarmie z czujki tlenku węgla, tym razem na ulicy Katowickiej w Raciborzu. Zadysponowano na miejsce zastęp PSP. Mieszkanie było już wietrzone przez lokatorów przed przybyciem strażaków. Podobnie jak w poprzednim przypadku, poinformowano administrację i zalecono kontrolę przewodów kominowych.
Ostatnie odnotowane zdarzenie miało miejsce dzisiejszej nocy o 1:08 na ulicy Pomnikowej w Raciborzu, gdzie zastęp PSP gasił pożar kontenera.
Pożar zabytkowego zamku w Bawarii
W nocy z niedzieli na poniedziałek doszło do dramatycznego pożaru zabytkowego zamku myśliwskiego Aschenbrennermarter w Bawarii, zbudowanego w 1893 roku. Obiekt, pełniący funkcję rezydencji myśliwskiej i klubu, stanął w płomieniach. Ogień rozprzestrzeniał się błyskawicznie, wypełniając salę klubową i wnętrza restauracyjne gęstym dymem. W akcji gaśniczej brały udział liczne jednostki straży pożarnej, które walczyły z żywiołem przez wiele godzin w trudnych warunkach. Konieczne było rozciągnięcie ponadkilometrowej linii wężowej, aby dostarczyć wodę do odległego zamku.
Na szczęście, w momencie wybuchu pożaru, budynek był pusty, dzięki czemu nikt nie został ranny. Mimo to, wnętrza oraz część konstrukcji zamku zostały poważnie uszkodzone, a straty materialne szacowane są na miliony euro. Chociaż zamek Aschenbrennermarter nie należy do najbardziej znanych niemieckich zabytków, stanowi cenny przykład historycznej architektury i regionalnego dziedzictwa kulturowego. Przyczyna pożaru pozostaje nieznana, a śledczy prowadzą intensywne dochodzenie, apelując o wszelkie informacje od świadków zdarzenia.
Kamień Śląski - wieś o bogatej historii i tradycji
Kamień Śląski to wieś licząca około 1400 mieszkańców, położona na terenie Gminy Gogolin w powiecie krapkowickim. Nazwa miejscowości wywodzi się od kamienia, a konkretnie od miejsc kamienistych, w tym złóż kamienia wapiennego. Dziewiętnastowieczne źródła niemieckie podają, że miejscowość nosiła również nazwy Wielki Kamień (Gross-Stein) oraz Kamień. Jest to obszar o bogatej tradycji historyczno-kulturowej, z ponad 900 latami udokumentowanych dziejów.
W 1104 roku przebywał tu książę Bolesław Krzywousty wraz ze swoim wojskiem, nadzorując odbudowę spalonego wówczas Koźla. W średniowieczu niezatarte ślady pozostawił tu znakomity ród Odrowążów, z którym związani byli między innymi św. Jacek, bł. Bronisława i bł. Czesław.
W odległości ponad 4 km od wsi znajduje się stacja kolejowa Kamień Śląski, obsługująca trasę Opole - Strzelce Opolskie - Gliwice. Kamień Śląski może stanowić doskonałą bazę wypadową do zwiedzania pięknych miejsc regionu opolskiego, takich jak Góra Świętej Anny, Moszna czy Opole.
W dniach od 23 do 26 maja 2007 roku w Kamieniu Śląskim odbył się VI Europejski Kongres Odnowy Wsi, organizowany przez Urząd Marszałkowski Województwa Opolskiego, Europejskie Stowarzyszenie Rozwoju Obszarów Wiejskich i Odnowy Wsi ARGE w Wiedniu, a także Miasto i Gminę Gogolin.
Pałac w Kamieniu Śląskim
Pałac w Kamieniu Śląskim został zbudowany na przełomie XVII i XVIII wieku na miejscu wcześniejszego zamku. Był własnością kilku rodzin szlacheckich, w tym w XII wieku znamienitego rodu Odrowążów. Pałac jest miejscem narodzin św. Jacka oraz bł. Czesława i bł. Bronisławy Odrowążów. Od XVI wieku należał do rodów Strzałów i Rokowskich, a od XVIII wieku do końca II wojny światowej do Larischów i Strachwitzów.
Kanonizacja św. Jacka w 1594 roku przyczyniła się do rozwoju jego kultu w miejscu narodzin. Przebudowa historycznej komnaty narodzin nastąpiła w 1715 roku.
W ostatnich latach II Wojny Światowej zamek został zamieniony na szpital wojskowy. Po wkroczeniu wojsk radzieckich w styczniu 1945 roku, zabudowania zamkowe uległy znacznym zniszczeniom, szczególnie ucierpiała kaplica św. Jacka, której wnętrze spłonęło.
W grudniu 1945 roku w pałacu utworzono Państwowy Dom Dziecka, który zlikwidowano w 1954 roku. Następnie zamek włączono do wojskowego kompleksu lotniska i przeznaczono dla żołnierzy Armii Radzieckiej. Niestety, zaniedbania doprowadziły do tego, że po kilkunastu latach obiekt nie nadawał się do zamieszkania. Dodatkową dewastację spowodował pożar w 1971 roku. Przez kolejne 19 lat obiekt był pozbawiony dachu, co w połączeniu z działaniem przyrody i czynnikami ludzkimi, doprowadziło do ruiny.
Po przemianach społeczno-politycznych w 1989 roku, władze wojewódzkie w Opolu podjęły inicjatywę przejęcia obiektu przez Diecezję Opolską. Rozpoczęto intensywne prace odbudowy, które trwały 4 lata. Komnatom przywrócono barokowy charakter, a wnętrza wyposażono w stylizowane meble. Kaplica św. Jacka, ze względu na znaczne zniszczenia, nie odzyskała przedwojennego wystroju, a jej obecny wygląd nawiązuje do stylu całego zamku. W kaplicy umieszczono zabytkowy ołtarz ze Siestrzechowic koło Nysy, uzupełniony rzeźbami św. Jacka oraz bł. Czesława i bł. Bronisławy.
W niedzielę 14 sierpnia 1994 roku, w ramach obchodów 400-lecia kanonizacji św. Jacka, uroczyście poświęcono i oddano do użytku nowe Sanktuarium wraz z okalającymi je budynkami. Szybka odbudowa była możliwa dzięki wsparciu licznych darczyńców, w tym Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.
Od 1994 roku w odbudowanych budynkach prowadzona jest działalność statutowa. Dom rodzinny św. Jacka stał się miejscem pielgrzymkowym. Wnętrza zamku służą celom naukowo-formacyjnym, a centrum konferencyjne Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego organizuje szkolenia, konferencje i sympozja. Zamek pełni również funkcję domu pielgrzyma i ośrodka rekolekcyjnego.
W dniach 15-17 czerwca 2007 roku w Kamieniu Śląskim odbyła się 340 Sesja Plenarna Episkopatu Polski. Kardynałowie i biskupi zapoznali się z historią miejscowości oraz obejrzeli wystawy i scenki rodzajowe przygotowane przez mieszkańców. W niedzielę 17 czerwca w parku przy Sanktuarium św. Jacka odprawiono uroczystą mszę świętą z okazji 750-lecia śmierci św. Jacka.
Centrum rehabilitacyjne Sebastianeum Silesiacum
Sebastianeum Silesiacum to centrum rehabilitacyjne, wypoczynkowe i turystyczne, oferujące pełną rehabilitację dla osób chorych oraz doskonałe warunki do regeneracji psychofizycznej dla kuracjuszy i turystów. Wykorzystuje naturalne położenie i bogate pokłady wód oligoceńskich. Terapia opiera się na metodzie wodolecznictwa, łącząc właściwości lecznicze wody z ruchem, dietą i aromaterapią, w celu poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego.
Stosowane metody leczniczo-rehabilitacyjne obejmują: ciepłolecznictwo, elektroterapię, laseroterapię, magnetoterapię i magnetostymulację, kinezyterapię, krioterapię, inhalacje, światłolecznictwo, masaż leczniczy oraz hipoterapę. Centrum zapewnia również warunki do odnowy psychiczno-duchowej.
Kościół parafialny w Kamieniu Śląskim
Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym w Kamieniu Śląskim pochodzi z 1271 roku. Pierwotnie jego patronem był św. Urban, a po kanonizacji w 1594 roku - św. Jacek. Początkowo kościół był drewniany i spłonął w czasie wojny trzydziestoletniej. W latach 1909-1910 rozbudowano go o dwie boczne nawy.
Wewnątrz świątyni znajdują się ołtarze: główny z obrazem św. Jacka oraz boczne: Najświętszej Marii Panny z Dzieciątkiem, Świętej Rodziny i Serca Pana Jezusa. Oświetlenie zapewniają witraże przedstawiające błogosławionych Czesława i Bronisławę oraz świętych: Urbana, Alojzego, Jadwigę, Franciszka, Annę i Antoniego.
W kościele znajdują się marmurowe epitafia Ludwika Hiacynta von Larisch i jego żony Zofii, a także epitafia członków rodziny von Strachwitz, ostatnich właścicieli Kamienia. Kościół otacza mur z kamienia wapiennego z wnękami Drogi Krzyżowej i wmurowanymi starymi tablicami nagrobnymi.
Szkoła Podstawowa w Kamieniu Śląskim
Publiczna Szkoła Podstawowa została wybudowana w 1951 roku. Obecnie w jej budynku mieści się przedszkole oraz szkoła z klasami I-VI. Szkoła dysponuje pracowniami: techniczną, informatyczną, gospodarstwa domowego, biblioteką, izbą tradycji, świetlicą oraz ośmioma klasopracowniami. Do dyspozycji uczniów i mieszkańców są sala gimnastyczna, kompleks boisk sportowych oraz odkryty basen letni, wybudowany w latach siedemdziesiątych wysiłkiem rodziców i przy wsparciu sąsiednich zakładów pracy. Basen został gruntownie wyremontowany w 2005 roku, wyposażony w stację filtrów wody oraz zaplecze z szatniami i węzłami sanitarnymi. W miesiącach wakacyjnych basen jest dostępny publicznie. Szkoła oferuje również organizację kolonii letnich i zimowych.
Cmentarz parafialny w Kamieniu Śląskim
Obecny cmentarz parafialny przy ulicy Klasztornej został założony w 1896 roku, pierwotnie zlokalizowany był przy Kościele Parafialnym. Na terenie cmentarza znajdują się zbiorowe mogiły Powstańców Śląskich oraz żołnierzy niemieckich z stycznia 1945 roku. W 2006 roku wybudowano nowy mur cmentarny z kamienia wapiennego, a wewnątrz wykonano nowe alejki z kostki brukowej. W roku następnym wyremontowano kaplicę cmentarną. W murze od strony cmentarza wmurowane są stare tablice nagrobne z rozebranych grobów.
Klasztor Sióstr Służebniczek
Siostry Służebniczki przybyły do Kamienia Śląskiego w 1876 roku. Klasztor został wybudowany w 1883 roku i przekazany na własność Zgromadzenia w 1885 roku. Od początku siostry zajmowały się pielęgnacją chorych w domach, opiekowały się chorymi w ówczesnym szpitaliku i prowadziły ochronkę dla dzieci. W klasztorze funkcjonował przytułek dla chorych i starszych. Od 1974 roku siostry prowadzą katechizację dzieci szkolnych w wioskach należących do parafii.
Ochotnicza Straż Pożarna w Kamieniu Śląskim
Straż pożarna w Kamieniu Śląskim powstała w 1890 roku. Pierwotnie mieściła się w budynku obecnej stacji wodociągów. W 1976 roku rozpoczęto budowę nowej remizy, którą oddano do użytku w 1980 roku. W 2004 roku Ochotnicza Straż Pożarna otrzymała sztandar, a w 2005 roku została wyróżniona Złotym Znakiem Związku OSP RP. Jednostka należy do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego i aktywnie uczestniczy w życiu społecznym wsi.
Biblioteka wiejska w Kamieniu Śląskim
W Kamieniu Śląskim od 1949 roku funkcjonuje biblioteka wiejska, będąca filią Biblioteki Miejskiej w Gogolinie. Jej księgozbiór liczy ponad dziesięć tysięcy woluminów. Biblioteka jest czynna przez pięć dni w tygodniu.
Plac spotkań wiejskich
W 2003 roku w centrum wsi, koło przystanku autobusowego, zrealizowano projekt „Plac spotkań wiejskich z wykorzystaniem naturalnych zasobów kamienia wapiennego”. Projekt został sfinansowany przez Urząd Marszałkowski Województwa Opolskiego, Gminę Gogolin, Sołectwo oraz dzięki wkładowi pracy mieszkańców.
Kompleks sportowo-rekreacyjny
W latach 1997-1998, wspólnym wysiłkiem mieszkańców, proboszcza oraz przy wsparciu finansowym i rzeczowym ze strony Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Niemców na Śląsku Opolskim i Śląskich Zakładów „OPOLWAP”, wybudowano na byłym farskim polu kompleks sportowo-rekreacyjny. Obejmuje on boiska do piłki nożnej i siatkówki, kort tenisowy, bieżnię prostą, parkingi oraz szatnie z zapleczem sanitarnym. Teren należy do parafii rzymskokatolickiej i jest użyczony gminie Gogolin, która pokrywa koszty utrzymania, eksploatacji i remontów. Obiekty są dostępne nieodpłatnie.
W latach dziewięćdziesiątych wyremontowano byłe salki katechetyczne i inne pomieszczenia gospodarcze należące do parafii. W 2004 roku przeprowadzono modernizację stawu w centrum wsi, wykonano nowe murki z kamienia wapiennego, zamontowano fontanny z podświetleniem oraz nowe ścieżki z ławkami. W ramach projektu opracowanego przez studentów Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, dokonano nasadzeń roślin ozdobnych.
Pomnik i Stowarzyszenie Przyjaciół Kamienia Śląskiego
Po lewej stronie wejścia do Sanktuarium Świętego Jacka usytuowany jest pomnik upamiętniający ofiary pierwszej i drugiej wojny światowej. Powstał w 1989 roku w miejscu zlikwidowanego po wojnie pomnika ofiar I wojny światowej.
Stowarzyszenie Przyjaciół Kamienia Śląskiego powstało w październiku 2003 roku z inicjatywy mieszkańców. Jego cele obejmują gromadzenie funduszy na rozwój wsi, organizowanie społeczności lokalnej, pozyskiwanie sponsorów, planowanie i realizację przedsięwzięć gospodarczo-społecznych, wspieranie działalności wydawniczej, kulturalnej i oświatowej, a także pogłębianie wiedzy historycznej i popularyzację wielokulturowości Śląska. Działalność Stowarzyszenia jest ściśle powiązana z uczestnictwem sołectwa w programie „Odnowa wsi”.
Kamień Śląski jest miejscowością z dominującą ludnością autochtoniczną, częściowo pochodzenia niemieckiego, zorganizowaną w strukturach Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Niemców na Śląsku Opolskim. Koło DFK w Kamieniu Śląskim realizuje cele statutowe Towarzystwa. Zespół folklorystyczny, założony w 1983 roku, wykonuje polskie, śląskie i niemieckie pieśni kościelne i ludowe, zdobywając wyróżnienia na przeglądach chórów mniejszościowych i festiwalach pieśni ludowej. Zespół jest ambasadorem kultury regionu, uświetnia lokalne i międzynarodowe uroczystości, promuje śląskie piosenki i tradycje, integrując lokalną społeczność.
Rada Miejska w Gogolinie w 2000 roku podjęła uchwałę o przystąpieniu gminy Gogolin do programu „Odnowa wsi”, a sołectwo Kamień Śląski zostało wytypowane do udziału w konkursie o Europejską Nagrodę Odnowy Wsi. Miejscowość brała również udział w konkursie „Piękna Wieś Opolska”, zdobywając drugie miejsce w 1999 roku i pierwsze miejsce w 2004 roku. Przystąpienie do programu „Odnowa wsi” umożliwiło mieszkańcom zaangażowanie się we wspólne działania na rzecz miejscowości.
Na Placu Myśliwca, w pobliżu Kościoła Parafialnego, znajduje się barokowa figura Świętego Jana Nepomucena z piaskowca, wykonana w 1784 roku, która została gruntownie wyremontowana w 2007 roku staraniem Stowarzyszenia Przyjaciół Kamienia Śląskiego. Na polach przy drodze polnej na końcu ulicy Klasztornej znajduje się kapliczka poświęcona Św.
Rys historyczny Gminy Zalesie
Terytorium dzisiejszej Gminy Zalesie w dawnych czasach wchodziło w skład ziemi brzeskiej, która po 1087 roku stała się częścią Podlasia. Po śmierci wielkiego księcia Giedymina w 1341 roku, ugruntowało się władztwo Litwy na Podlasiu. Wiek XIV przyniósł upowszechnienie nazwy Podlasie, a wraz ze zjednoczeniem państwa polsko-litewskiego i ekspansją na wschód, nastąpiły liczne zmiany terytorialne.
W wyniku unii polsko-litewskiej ekspansja Litwy ustawała, ale rozpoczęła się ekspansja wschodnia Mazowsza. Ziemia brzeska graniczyła z Mazowszem. Szlachta mazurska, posługująca się prawem polskim na Podlasiu, wyjednała u wielkich książąt litewskich w 1520 roku decyzję o wydzieleniu województwa podlaskiego. W 1566 roku, prawdopodobnie w związku z postępującą polonizacją, województwo podlaskie zostało podzielone na dwie części: drohicką (województwo podlaskie) i brzeską.
W 1569 roku województwo podlaskie zostało włączone do Korony. Administracyjnie tereny gminy Zalesie leżały w Wielkim Księstwie Litewskim, wchodząc w skład województwa brzeskiego do 1795 roku. Skutkiem rozbiorów były zmiany administracyjne; powiat Biała, do którego terytorialnie należały gminy Dobryń i Kobylany, przynależał do guberni siedleckiej. W 1912 roku Duma rosyjska powołała gubernię chełmską, do której włączono powiat bialski. W sierpniu 1919 roku Ustawa Tymczasowa utworzyła na terenach wyzwolonych pięć województw, w tym lubelskie, obejmujące teren dwóch guberni: lubelskiej i siedleckiej. Kształt i wielkość województwa lubelskiego, z drobnymi zmianami, utrzymały się do 1939 roku.
W okresie międzywojennym obecne miejscowości gminy Zalesie należały do dwóch gmin: Dobryń z siedzibą w Zalesiu i Kobylany. Gmina Dobryń, z obszarem 12 507 ha zamieszkiwanym przez 5440 mieszkańców w 15 gromadach, graniczyła z gminami: Rokitno, Bohukały, Kobylany, Piszczac i Sidorki. W gminie działało 9 szkół powszechnych, w których uczyło 19 nauczycieli.
Życie społeczne skupiało się w organizacjach takich jak: Oddział Związku Strzeleckiego (w Dobryniu Dużym, Wólce Dobryńskiej, Zalesiu), Ochotnicza Straż Pożarna (w Dobryniu, Kijowcu), Koło Związku Młodej Wsi, Kółko Rolnicze, Drużyna Harcerska, Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej, Koło gminnej LOPP.
Miejscowości w Gminie Zalesie
- Berezówka: wieś, w 1827 roku liczyła 10 domów, w okresie międzywojennym należała do gminy Kobylany.
- Dereczanka: wieś i folwark istniały już na początku XIX wieku.
- Dobryń: dawniej zwany Dobrzynkiem, co wskazuje na osadnictwo z ziemi dobrzyńskiej. W 1507 roku istniał tu zamek obronny. W wieku XV wieś należała do rodu Łozów-Łożków. W 1599 roku dobra przeszły na własność rządu rosyjskiego jako donacja hr. Baranowa. W 1840 roku utworzono gminę Dobryń, która do 1863 roku była jej siedzibą.
- Horbów: posiadłość nadana Borsowiczowi przez Kazimierza Jagiellończyka. W 1523 roku dokument króla Zygmunta Augusta potwierdza, że Horbów był gniazdem rodziny Zaranków. W 1446 roku istniała tu parafia rzymskokatolicka. W 1601 roku posiadłość kupił Andrzej Sapieha. W 1674 roku Horbów należał do Tomasza Kazimierza Łuzeckiego. Kościół parafialny odbudowano w 1741 roku, spłonął w 1812 roku. Obecny kościół drewniany wybudowano w 1901 roku, poświęcono w 1923 roku.
- Kijowiec: jedna z najstarszych miejscowości na terenie powiatu bialskiego. Według niektórych podań nazwa wiąże się z czasami Bolesława Chrobrego. Cerkiew erygowano tu przez Zygmunta Augusta. W 1567 roku Kijowiec był siedzibą jednego z kluczy dóbr królewskich. W roku 1755 znajdował się w rękach Radziwiłła. Pod koniec XVIII wieku istniał tu klasztor cystersów.
- Kłoda: nazwa wsi wskazuje na położenie nadrzeczne. W 1874 roku Józef Koniuszewski spalił siebie z rodziną, aby nie ochrzcić dziecka w cerkwi prawosławnej.
- Koczukówka: wieś i folwark już w XIX w., parafia Piszczac, gmina Dobryń.
- Lachówka: wieś wchodziła w skład dóbr rządowych Horbów.
- Malowa Góra: nazwa pochodzi od właściciela dóbr ziemskich - Pana Malowogórskiego. Kościół pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego istniał tu już w 1464 roku. W latach 1657-1660 wieś ucierpiała na skutek najazdu szwedzkiego. Obecny kościół wybudowano w 1909 roku. Współczesna wieś Malowa Góra powstała w 1920 roku.
- Nowosiółki: wieś wchodziła w skład dóbr Kołczyn, gmina Bohukały, parafia Pratulin, powiat Konstantynów.
- Wólka Dobryńska: wieś i folwark, powiat bialski. Drewniany kościół został wybudowany w 1932 roku.
- Zalesie: na kartach historii pojawia się w połowie XVII w. W 1863 roku pod Zalesiem rozłożył się Roman Rogiński, wódz powstania styczniowego. W 1863 r. przeniesiono tu siedzibę gminy Dobryń.
Historia podziałów administracyjnych
Dekretem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 21 sierpnia 1944 roku zniesiono podział terytorialny wprowadzony przez okupanta. Województwo lubelskie powróciło do swoich granic z września 1939 roku. Do roku 1953 można mówić o stabilizacji granic przedwojennych, gminy Bohukały i Dobryń należały do powiatu bialskiego. Okres 1954-1961 charakteryzował się żywiołowymi zmianami związanymi z wprowadzeniem podziału na gromady i utworzeniem nowych powiatów. Lata 1962-1972 to okres stabilizacji. W styczniu 1973 roku gromadę zastąpiono gminą, nadając Gminie Zalesie obecny kształt terytorialny. Rok 1975 przyniósł nowy podział administracyjny - zlikwidowano powiaty, powołano 49 województw, w tym województwo bialskopodlaskie. Od 1975 do 1 stycznia 1999 roku był to okres intensywnego rozwoju tych terenów, w tym gminy Zalesie. Gmina Zalesie przynależy od 1 stycznia 1999 roku do powiatu bialskiego, województwa lubelskiego.
Historia miejscowości Zalesie - założenia dworsko-ogrodowe
Zalesie w najdawniejszych czasach stanowiło część dóbr Horbów. W 1721 roku Zalesie wraz z Horbówkiem i Lachówką należało do dóbr Horbów. Dobra Horbów były jedną z najstarszych włości szlacheckich w okolicach Białej Podlaskiej. W roku 1601 Przedsław Horbowski sprzedał majątek Andrzejowi i Katarzynie Sapiehom. Prawdopodobnie w czasach Sapiehów wieś Zalesie została nadana klasztorowi benedyktynek w Brześciu, fundowanemu po 1660 roku. Wówczas założono w Zalesiu folwark.
Źródło z 1732 roku opisuje Zalesie jako folwark „pode wsią Zalesiem i poddanych dwudziestu ich M Panien Brygidek Brzeskich”. Prawdopodobnie folwark znajdował się na zachodnim skraju wsi, na północ od drogi do Brześcia.