Scenariusz Pożarowy i Systemy Sygnalizacji Pożaru (SSP/SAP)

portalcenter.cl

System Sygnalizacji Pożarowej (SSP), często potocznie zwany Systemem Alarmu Pożarowego (SAP), to podstawowa instalacja teletechniczna mająca za zadanie w sposób automatyczny nadzorować obiekt na wypadek powstania zadymienia lub pożaru. Jej kluczowe funkcje to szybkie przesłanie informacji o zagrożeniu, uruchomienie założeń zawartych w scenariuszu pożarowym, które mają na celu ograniczenie rozwoju pożaru oraz umożliwienie szybkiej i bezpiecznej ewakuacji osób przebywających w obiekcie.

Pożar, jako jeden z najgroźniejszych żywiołów, jest szczególnie niebezpieczny w obiektach, które stanowią miejsce pracy dużej liczby osób lub gromadzą cenne zasoby materialne. Sprawny i skuteczny system sygnalizacji pożaru stanowi podstawę bezpieczeństwa ludzi i mienia w takich budynkach. Poprawnie zaprojektowana, zrealizowana i konserwowana instalacja SSP umożliwia szybką i poprawną detekcję pożaru, skraca czas alarmowania o zagrożeniu oraz minimalizuje ryzyko rozprzestrzeniania się ognia, ograniczając tym samym jego skutki.

Instalacje SSP/SAP, w odróżnieniu od innych systemów niskoprądowych, wymagają uwzględnienia ściśle określonych wymagań technicznych i prawnych. Należy do nich stosowanie urządzeń posiadających odpowiednie certyfikaty i aprobaty. Kluczowe jest również posiadanie przez instalatora i projektanta systemu odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych certyfikatami i autoryzacjami. Przestrzeganie wymogów formalnych i prawnych w zakresie projektowania, instalacji i eksploatacji systemów sygnalizacji pożaru zapewnia wysokie standardy bezpieczeństwa obiektu, a także pozwala uniknąć problemów z wypłatą ubezpieczenia oraz odpowiedzialności zarządcy i właściciela budynku w razie tragedii.

Czym jest Scenariusz Pożarowy?

Definicja i cel

Scenariusz pożarowy jest opisem sekwencji możliwych zdarzeń w czasie pożaru, opracowanym dla konkretnego obiektu. Musi on uwzględniać charakterystykę miejsca, obszar oddziaływania potencjalnego pożaru oraz wydzielone w obiekcie strefy pożarowe i dymowe. Jego głównym celem jest zapewnienie odpowiedniego algorytmu działania urządzeń, instalacji i ludzi w trakcie pożaru, minimalizując straty i maksymalizując bezpieczeństwo ewakuacji.

Scenariusz pożarowy musi zawierać szczegółowy opis sposobu działania wszelkich instalacji oraz urządzeń podczas wybuchu pożaru. Autorzy powinni uwzględnić w nim również niezbędne wytyczne do zaprogramowania urządzeń przeciwpożarowych oraz informacje o interakcjach, jakie mogą między nimi zachodzić. Opracowując scenariusz, należy wziąć pod uwagę wszystkie możliwości rozwoju wypadków, w tym sytuacje, w których dane urządzenia czy zabezpieczenia przeciwpożarowe nie zadziałają prawidłowo. Dokument ten powinien krok po kroku obrazować przebieg pożaru i szczegółowo opisywać zagrożenia.

Z tym dokumentem powinien dokładnie zapoznać się zwłaszcza zarządca budynku oraz osoby odpowiedzialne za czynności ewakuacyjne podczas zagrożenia pożarowego. Scenariusz pożarowy jest weryfikowany przed oddaniem budynku do użytku i podczas ewentualnych kontroli obiektu.

Podstawy prawne i kiedy jest wymagany

Obowiązek opracowania scenariusza pożarowego dla nowo budowanych obiektów wynika z polskiego prawa, w szczególności z Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Dokument ten definiuje pojęcie scenariusza pożarowego oraz określa elementy, które muszą zostać w nim uwzględnione.

Scenariusz pożarowy jest wymagany dla każdego nowo budowanego obiektu, który będzie wyposażony w urządzenia przeciwpożarowe oraz w system sygnalizacji pożarowej. Jeżeli w powstającym budynku nie ma konieczności montażu takich systemów, opracowanie scenariusza pożarowego nie jest obowiązkowe.

Kto opracowuje scenariusz pożarowy?

Warunki ochrony przeciwpożarowej obiektu, w tym dobór urządzeń gaśniczych, systemu sygnalizacji pożarowej czy instalacji przeciwpożarowej, określa autor projektu budowlanego. Scenariusz pożarowy powinien zostać opracowany na etapie projektu budowlanego. Zgodnie z §5.1. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1563), odbywa się to w toku wzajemnej współpracy projektanta i rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Opracowanie właściwego scenariusza pożarowego wymaga ogromnej wiedzy i doświadczenia w projektowaniu oraz realizowaniu zabezpieczeń pożarowych. Choć formalnie nie ma prawnych ograniczeń co do tego, kto może sporządzić scenariusz, powszechnie uważa się, że zarys powinien opracować rzeczoznawca, a wykonanie najlepiej powierzyć projektantowi instalacji SSP, ze względu na konieczność znajomości specyfiki systemów, wysterowań i monitorowania.

Formalny wzorzec scenariusza nie został dotąd opracowany, co oznacza, że każdy dokument musi być każdorazowo dostosowany do konkretnego obiektu, jego wielkości, przeznaczenia i specyfiki. Nie jest możliwe stworzenie uniwersalnego scenariusza.

Elementy składowe scenariusza pożarowego

Niezależnie od specyfiki budynku, pewne informacje powinny znaleźć się w każdym scenariuszu pożarowym:

• parametry pożaru (rozmiar, czas trwania, moc, prędkość rozprzestrzeniania się ognia, szybkość wydzielania się dymu i toksycznych oparów);
• potencjalny poziom rozprzestrzeniania się pożaru (czas do uszkodzenia konstrukcji czy wydostania się ognia poza strefę pożarową);
• czas potrzebny na ewakuację użytkowników obiektu i personelu oraz jej chronologiczny przebieg;
• czas potrzebny na przyjazd jednostki gaśniczej, źródło i sposób poboru wody;
• możliwe skutki wybuchu pożaru i ich skala;
• możliwe zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi;
• opis rodzaju, sposobu działania i efektywności oraz współdziałania wszystkich elementów zabezpieczeń przeciwpożarowych (np. instalacji sygnalizacyjnej, oświetlenia awaryjnego, urządzeń gaśniczych, systemów odprowadzania dymu i ciepła);
• opis sposobu działania innych urządzeń zlokalizowanych w obiekcie podczas wybuchu pożaru (np. wyłączenie wentylacji, sprowadzenie wind, otwarcie bram ewakuacyjnych).

Matryca sterowań - kluczowy element scenariusza

Matryca sterowań to sekwencja działania urządzeń, określana przez autora scenariusza pożarowego, zazwyczaj w formie tabelarycznej lub opisowej. Dla poprawnego zaprogramowania, wykonania testów i prób odbiorowych, a także późniejszej konserwacji Systemu Sygnalizacji Pożarowej, konieczne jest opracowanie matrycy sterowań instalacji SSP.

W scenariuszu sekwencje zdarzeń i sterowań opisane są zazwyczaj słownie. Zaleca się jednak opracowanie matrycy w formie tabelarycznej z numerami odpowiednich wyjść sterujących, co ułatwia programowanie i weryfikację. Za to zadanie najczęściej, w drodze uzgodnień między stronami, odpowiedzialny jest projektant instalacji SSP bądź wykonawca posiadający kompetencje projektowe.

Z matrycy sterowań powinno jasno wynikać, co stanie się w budynku, jeżeli zadziała konkretna czujka, co umożliwia łatwą weryfikację wykonania prac poszczególnych wykonawców podczas odbioru systemu.

System Sygnalizacji Pożaru (SSP) i System Alarmu Pożarowego (SAP)

Definicje i różnice

System Sygnalizacji Pożaru (SSP) to zespół urządzeń służących do wczesnego wykrywania zagrożenia pożarowego oraz automatycznego powiadamiania o nim odpowiednich służb i użytkowników obiektu. Zasada działania SSP polega na ciągłym monitorowaniu środowiska przez czujki rozmieszczone w strategicznych miejscach budynku. W przypadku wykrycia zagrożenia system uruchamia alarm, powiadamia osoby znajdujące się w budynku, przekazuje sygnał do straży pożarnej oraz uruchamia urządzenia wspomagające ewakuację (np. otwiera drzwi ewakuacyjne, steruje wentylacją oddymiającą).

System Alarmu Pożarowego (SAP) to określenie stosowane potocznie i często mylnie używane jako synonim SSP. W rzeczywistości SAP odnosi się do każdego systemu sygnalizującego pożar i jest uproszczoną wersją SSP. System SAP ppoż nie podlega tak rygorystycznym przepisom jak SSP, a jego elementy nie są objęte wymogami normy PN-EN 54. Jest on stosowany w domach jednorodzinnych, małych firmach i biurach, a także w budynkach, które nie podlegają obowiązkowej instalacji SSP.

Podstawy prawne funkcjonowania SSP/SAP

Stosowanie systemu SSP wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa, w tym:

• Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. 1991 nr 81 poz. 351);
• Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2010 nr 109 poz. 719);
• Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690);
• Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414);
• Normy PKN-CEN TS 54-14:2018: Systemy sygnalizacji pożarowej - wytyczne planowania, projektowania, instalowania, odbioru, eksploatacji i konserwacji.

Główne elementy systemu SSP/SAP

Elementy składowe systemu zależą od charakterystyki chronionego obiektu. Najprostsze systemy składają się jedynie z centrali, czujek, ręcznych ostrzegaczy pożarowych i sygnalizatorów. Bardziej zaawansowane obejmują także zasilacze pożarowe, moduły monitorujące, moduły sterujące oraz urządzenia do zdalnej transmisji alarmów. Wszystkie elementy systemów SSP są atestowane i mają wymagane świadectwa dopuszczenia do użytkowania w ochronie przeciwpożarowej.

Centrala Sygnalizacji Pożarowej (CSP)

Centrala jest głównym komputerem (mózgiem) systemu. Zbiera i analizuje dane z urządzeń detekcyjnych oraz wykonuje odpowiednie operacje (sterownicze, sygnalizacyjne) zgodnie z jej konfiguracją. Nowoczesne centrale umożliwiają swobodną konfigurację scenariusza działania systemu. Producent zapewnia narzędzia do konfiguracji i diagnostyki systemu, zwykle przy pomocy komputera PC. Centrala SSP jest wyposażona w panel oraz wyświetlacz służący m.in. do identyfikacji zdarzeń (alarmowych i uszkodzeniowych) i ich obsługi.

Centrale różnią się ceną i funkcjonalnością, od małych centralki obsługujących kilkadziesiąt elementów po rozbudowane centrale modułowe, które mogą pracować w sieci i obsługiwać tysiące elementów i sterowań. Elementy różnych producentów nie są ze sobą kompatybilne. Dobór odpowiedniej centrali powinien być poprzedzony analizą potrzeb inwestora, uwzględniającą warunki panujące w obiekcie, poziom bezpieczeństwa, wymagane funkcjonalności, możliwości finansowe klienta oraz dostępność części zamiennych i wsparcie techniczne systemu.

Ręczne Ostrzegacze Pożarowe (ROP)

Ręczne ostrzegacze pożarowe (ROP) to przyciski w kolorze czerwonym z napisem „pożar”, które pozwalają na natychmiastowe wywołanie alarmu pożarowego przez użytkownika obiektu. Odpowiednie rozmieszczenie przycisków alarmowych regulują normy projektowe. Podobnie jak w przypadku central, przyciski różnych producentów nie są ze sobą kompatybilne ze względu na stosowanie własnych protokołów adresowania i komunikacji.

Sygnalizatory pożarowe

Sygnalizatory, potocznie nazywane syrenami, to urządzenia alarmowe, które sygnalizują alarm za pomocą dźwięku (sygnalizatory akustyczne), a czasem także światła (sygnalizatory akustyczno-optyczne). Natężenie dźwięku sygnalizatora powinno przekraczać 65dB. Innym sposobem sygnalizowania alarmu jest podłączenie SSP do niezależnego systemu DSO (dźwiękowego systemu ostrzegawczego).

Moduły sterujące i monitorujące

Moduły sterujące i monitorujące sterują i monitorują urządzeniami peryferyjnymi, a także integrują SSP z innymi systemami i instalacjami w budynku. Przykłady akcji realizowanych poprzez moduły to:

• Uruchomienie sygnalizacji (dźwiękowej i optycznej);
• Transmisja sygnału pożarowego do zarządcy obiektu, ochrony lub straży pożarnej (monitoring sygnałów alarmowych);
• Przekazanie sygnału do systemu zarządzania obiektem, systemu automatyki budynku, systemu monitoringu wizyjnego CCTV;
• Uruchomienie sterowań SSP do urządzeń wykonawczych, takich jak:
  • otwarcie klap oddymiających (poprzez centralkę oddymiania) / otwarcie bram napowietrzających;
  • zamknięcie klap (bram) odcinających;
  • otwarcie bram i drzwi ewakuacyjnych (otwarcie rygli systemu kontroli dostępu);
  • wyłączenie urządzeń niebezpiecznych lub rozprzestrzeniających pożar (urządzeń elektrycznych, grzewczych, wentylacyjnych, gazowych);
  • sprowadzenie wind na dół;
  • uruchomienie urządzeń gaszących (tryskaczy, stałych urządzeń gaśniczych SUG).

Urządzenia detekcyjne (czujki pożarowe)

Podstawowym elementem każdego systemu sygnalizacji pożaru są urządzenia detekcyjne, zwane czujkami lub detektorami, służące do wykrywania zagrożenia pożarowego. Dobór odpowiedniego rodzaju detektorów ma kluczowe znaczenie w zapewnieniu optymalnego poziomu zabezpieczenia przy jednoczesnym uniknięciu fałszywych alarmów. W tym celu należy wziąć pod uwagę szereg czynników specyficznych dla chronionego obiektu.

Czujki optyczne dymu

Wykrywają dym widzialny, powstający zwykle w pierwszej fazie pożaru, pozwalając zidentyfikować źródło zagrożenia przed pojawieniem się otwartego ognia. Działanie opiera się na rejestrowaniu promienia rozproszonego przez cząstki dymu wnikające do komory czujki. Systemy kompensacji zabrudzeń pomagają unikać fałszywych alarmów. Mogą reagować na fałszywe bodźce, takie jak para wodna, pył czy kurz, ale nowoczesne modele posiadają systemy eliminacji fałszywych alarmów.

Czujki jonizacyjne

Reagują na dym poprzez wykrycie zmniejszenia prądu jonizacji powietrza wywołanego przez cząstki dymu. Jonizacja powstaje dzięki elementowi promieniotwórczemu w ich wnętrzu. Lepiej reagują na produkty spalania płomieniowego, jednak ze względu na element radioaktywny ich stosowanie jest coraz rzadsze i wiąże się z dodatkowymi regulacjami prawnymi.

Czujki ciepła (temperatury)

Reagują na przekroczenie progowej wartości temperatury lub jej gwałtowny wzrost. Są mniej czułe niż czujki optyczne, działając dopiero przy wzroście temperatury spowodowanym pożarem, ale są odporne na kurz, dym, pył czy parę wodną.

Czujki płomienia

Wykrywają promieniowanie podczerwone emitowane przez płomień. Są drogie i nie reagują na pożary bezpłomieniowe, dlatego wykorzystuje się je rzadko, tylko do specjalistycznych zastosowań.

Czujki liniowe

Składają się z nadajnika i odbiornika oraz lustra. Nadajnik emituje wiązkę promieniowania podczerwonego, która odbija się od lustra i wraca do odbiornika. Dym zaburza wiązkę, wyzwalając alarm. Ich zaletą jest duży zasięg (50-100 metrów), co pozwala na ochronę obszarów do 1400 m². Wymagają dokładnej kalibracji, okresowego czyszczenia i wolnej drogi promienia.

Czujki multisensorowe

Są kombinacją kilku sensorów (np. optycznego i temperaturowego) w jednej obudowie. Informacja o alarmie jest wynikiem analizy sygnałów z obu sensorów przez algorytmy, co pozwala na wysoki poziom bezpieczeństwa przy eliminacji fałszywych alarmów. Mogą być dwu- lub trzy-sensorowe (z dodatkowym detektorem tlenku węgla).

Czujki zasysające

Działają poprzez zasysanie powietrza z chronionego obszaru przez system rur z otworami. Zassane powietrze przepływa przez element detekcyjny, który analizuje jego skład. Są w stanie wykryć pożar najwcześniej ze wszystkich rozwiązań, dzięki bardzo wysokiej czułości.

Zasilacze pożarowe i akumulatory

Zasilanie SSP poprzez sieć elektryczną realizowane jest za pomocą zasilaczy wbudowanych do centrali oraz certyfikowanych zewnętrznych zasilaczy pożarowych. System musi posiadać również akumulatory (zasilanie rezerwowe), które zapewniają nieprzerwaną pracę przez 72 godziny w stanie dozoru oraz dodatkowo co najmniej 30 minut w stanie alarmu.

Obiekty, w których wymagany jest system SSP

Wymagania dotyczące instalacji systemu sygnalizacji pożaru (SSP, SAP) określa § 28 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. System jest wymagany, gdy budynek spełnia poniższe kryteria:

• Budynki handlowe lub wystawowe: jednokondygnacyjne o powierzchni strefy pożarowej powyżej 5 000 m², wielokondygnacyjne o powierzchni strefy pożarowej powyżej 2 500 m²;
• Teatry o liczbie miejsc powyżej 300;
• Kina o liczbie miejsc powyżej 600;
• Budynki o liczbie miejsc służących celom gastronomicznym powyżej 300;
• Sale widowiskowe i sportowe o liczbie miejsc powyżej 1 500;
• Szpitale, z wyjątkiem psychiatrycznych, oraz w sanatoriach - o liczbie łóżek powyżej 200 w budynku;
• Szpitale psychiatryczne o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku;
• Domy pomocy społecznej i ośrodki rehabilitacji dla osób niepełnosprawnych o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku;
• Zakłady pracy zatrudniające powyżej 100 osób niepełnosprawnych w budynku;
• Budynki użyteczności publicznej wysokich i wysokościowych;
• Budynki zamieszkania zbiorowego, w których przewidywany okres pobytu tych samych osób przekracza trzy doby, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 200;
• Budynki zamieszkania zbiorowego niewymienionych w pkt. 11, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 50;
• Archiwa wyznaczone przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych;
• Muzea oraz zabytki budowlane, wyznaczone przez Generalnego Konserwatora Zabytków w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej;
• Ośrodki elektronicznego przetwarzania danych o zasięgu krajowym, wojewódzkim i w urzędach obsługujących organy administracji rządowej;
• Centralach telefonicznych o pojemności powyżej 10 000 numerów i centralach telefonicznych tranzytowych o pojemności 5 000-10 000 numerów, o znaczeniu miejscowym lub regionalnym;
• Garaże podziemne, w których strefa pożarowa przekracza 1 500 m² lub obejmujących więcej niż jedną kondygnację podziemną;
• Stacje metra i stacje kolei podziemnych;
• Dworce i porty, przeznaczone do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób;
• Banki, w których strefa pożarowa zawierająca salę operacyjną ma powierzchnię przekraczającą 500 m²;
• Biblioteki, których zbiory w całości lub w części tworzą narodowy zasób biblioteczny.

Wiele obiektów instaluje system sygnalizacji pożaru dobrowolnie, aby zminimalizować ryzyko pożaru, często również ze względu na wymagania ubezpieczyciela.

Konserwacja i przeglądy Systemów Sygnalizacji Pożaru (SSP/SAP)

Podstawy prawne przeglądów

Przeglądy i konserwacja Systemów Sygnalizacji Pożarowej są obowiązkowe i wynikają z Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Zgodnie z § 3 pkt 3, przeglądy techniczne i czynności konserwacyjne powinny być przeprowadzane w okresach ustalonych przez producenta, nie rzadziej jednak niż raz w roku. Dodatkowo, §3 pkt 2 tego samego rozporządzenia wskazuje, że przeglądy powinny być zgodne z zasadami i sposobem określonym w Polskich Normach, dokumentacji techniczno-ruchowej oraz instrukcjach obsługi, opracowanych przez producenta.

W pierwszej kolejności należy opierać się na zaleceniach producenta danego systemu sygnalizacji pożaru. W przypadku, gdy w DTR producenta widnieje tylko ogólny zapis o konserwacji, należy kierować się normą PKN-CEN TS 54-14:2018 - Systemy Sygnalizacji Pożarowej - wytyczne planowania, projektowania, instalowania, odbioru, eksploatacji i konserwacji.

Częstotliwość przeglądów

Maksymalny czasookres przeglądów okresowych, podawany w instrukcjach instalowania i konserwacji czujek lub w dokumentacjach techniczno-ruchowych, wynika z przepisów i norm i jest przyjęty dla przeciętnych warunków eksploatacji instalacji, np. w pomieszczeniach biurowych. Praktyczna częstotliwość przeglądów powinna być ustalona w drodze uzgodnień pomiędzy użytkownikiem a konserwatorem instalacji. Standardowo przeglądy kwartalne są wykonywane przez specjalistę na zlecenie właściciela lub użytkownika SSP.

Właściciel lub użytkownik wykonuje:

• Codzienną konserwację: polega na sprawdzeniu, czy centrala SSP, tablica i panel wskazują stan dozorowania.
• Miesięczną obsługę: zakres podobny do konserwacji codziennej.

Kto może wykonywać przeglądy?

Przeglądy systemów przeciwpożarowych, w tym SSP, mogą wykonywać firmy lub osoby, które posiadają odpowiednie kwalifikacje, certyfikaty i przeszkolenia wydawane przez producentów systemów przeciwpożarowych (np. POLON-ALFA, BOSCH, ESSER, ARITECH, AWEX, PROTEC) oraz przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Pożarnictwa (SITP) czy Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej - Państwowy Instytut Badawczy (CNBOP-PIB).

Zakres przeglądów i konserwacji

Konserwator powinien przynajmniej raz do roku sprawdzić wszystkie elementy systemu (czujki pożarowe, ręczne ostrzegacze pożarowe, elementy automatyki). Konserwacja powinna polegać na:

• dojściu do każdego punktu dozorowego (elementu) z osobna;
• spowodowaniu jego zadziałania (np. czujki dymu aerozolowym imitatorem dymu);
• sprawdzeniu poprawnej reakcji centrali zgodnie z DTR producenta oraz zgodnie z opracowanym scenariuszem rozwoju zdarzeń i matrycą sterowań.

Podczas przeglądów konserwator powinien, zgodnie z DTR centrali, zablokować uruchomienie elementów automatyki pożarniczej oraz transmisję alarmów wychodzących na zewnątrz do stacji monitoringu. Oprócz okresowej, planowanej konserwacji, konserwator powinien być do dyspozycji użytkownika instalacji SSP w wypadku sygnalizowania przez centralę uszkodzeń lub np. dokonywania remontów w pomieszczeniach z zainstalowanymi czujkami dymu (w celu ich odpowiedniego zabezpieczenia).

Należy sprawdzić, czy zainstalowany system działa prawidłowo (w stanie alarmowania, uszkodzenia lub blokowania), czy centrala sygnalizuje stan alarmu po zadymieniu czujki/uruchomieniu ROP oraz czy alarm pożarowy został przekazany do właściwej komendy Państwowej Straży Pożarnej.

Książka eksploatacji instalacji

Dla instalacji sygnalizacji pożarowej należy prowadzić Książkę eksploatacji instalacji (którą można zakupić u producenta). Powinny być w niej zapisywane przeglądy okresowe i ich zakres, a także wszelkie alarmy oraz uszkodzenia zgłaszane przez centralę, ich przyczyny i podjęte działania w celu ich eliminacji.

tags: #scenariusz #sap #pozarowy