Historia ochrony przeciwpożarowej w Polsce jest ściśle związana z dziejami państwowości. Ochotnicze straże pożarne (OSP) funkcjonują formalnie jako stowarzyszenia, których prawną podstawę działalności stanowi ustawa z 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach. Na jej mocy obywatele polscy mają możliwość zrzeszania się zgodnie z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz innymi obowiązującymi ustawami.
W myśl artykułu 1 wspomnianej ustawy, „stowarzyszenie jest to dobrowolne, samorządne i trwałe zrzeszenie o celach niezarobkowych, ma prawo do samodzielnego określania swoich celów, programów działania i struktur organizacyjnych oraz ma prawną możliwość uchwalania aktów wewnętrznych dotyczących swojej działalności”. Funkcjonowanie OSP reguluje także ustawa z 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej. Artykuł 19 tej ustawy określa „ochotniczą straż pożarną jako jednostkę umundurowaną, wyposażoną w specjalistyczny sprzęt, przeznaczoną w szczególności do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub innymi miejscowymi zagrożeniami”. Terenem działania straży jest miejscowość będąca jej siedzibą oraz miejscowości położone w gminie.
Ochotnicze straże pożarne należą do jednych z najstarszych i najbardziej zasłużonych dla społeczeństwa organizacji w Polsce. Ich rola nie ograniczała się jedynie do walki z pożarami czy innymi zagrożeniami. Często, będąc jedyną organizacją w mieście, miasteczku czy wsi, integrowały lokalną społeczność w zakresie działalności politycznej, społecznej, kulturalno-oświatowej oraz gospodarczej, stwarzając wyjątkową możliwość dla społecznej aktywności. Podstawowym celem dla OSP jest realizacja ochrony przeciwpożarowej, dla której przede wszystkim straże powstawały.
Tło Historyczne: Majdan Sieniawski i Początki OSP w Galicji
Początki Osady Majdan Sieniawski
Majdan Sieniawski to wieś położona przy drodze Przemyśl - Lublin, pośród piaszczystych pól i lasów w dolinie potoku Złota. Mimo stosunkowo krótkiego istnienia, liczącego nieco ponad 300 lat, wioska jest bogata w wydarzenia historyczne, świadczące o dużym zaangażowaniu jej mieszkańców w obronę ojczyzny, wiary oraz swoich praw do godnej pracy na roli. Świadczą o tym liczne krzyże i kapliczki przydrożne, których na terenie wioski jest ponad 30. Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 835, ułatwiając komunikację z większymi ośrodkami. Wieś ma charakter rolniczy, a ze względu na mało urodzajne gleby (kl. V i VI) uprawia się tu głównie żyto, owies, ziemniaki oraz truskawki. Majdan Sieniawski to wieś z naturalnym środowiskiem, bez uciążliwych obiektów przemysłowych, oferująca czyste powietrze, ciszę i spokój.
Nazwa „Majdan” wywodzi się z języka tureckiego i oznacza plac - głównie na rynku lub w obozie, fortecy. W Polsce oznaczała wolny obszar w obozach wojennych, gdzie rycerstwo odbywało zbiórki i podziały łupów. Z czasem przeszła na obozowiska robotników leśnych, rozkładane na polanach śródleśnych, które często stawały się zalążkiem nowych wsi. Majdan Sieniawski jest bardzo starą osadą, sięgającą XVI wieku. Według danych historycznych założył ją książę Mikołaj z Granowa Sieniawski, kasztelan krakowski i hetman wielki koronny. Pierwszymi osadnikami byli jeńcy tatarscy, których książę Sieniawski osadził na tym terenie, a którzy zajmowali się wycinką lasu, uprawą roślin oraz obsługą smolarni. Pozostałością po nich jest czarny popiół na wielu odcinkach pól. Później osiedlono tu osadników od księcia Sieradza, stąd wiele nazwisk Sieradzki, należących do najstarszych rodzin Majdanu. Wieś rozrastała się nad rzeką Złotą. Życie drwali było bardzo ciężkie, a ciężka praca przy karczowaniu lasów, duża odległość od innych miejscowości oraz zmagania z surową przyrodą zbierały żniwo w postaci wielu ofiar. Kroniki parafialne świadczą o biedzie, udręce, nieurodzajach, głodzie i chorobach, w tym epidemiach ospy, cholery i tyfusu, z dużą śmiertelnością wśród dzieci (np. w 1860 r. zmarło 70 dzieci, w 1870 r. 59 dzieci).
W 1714 roku książę Mikołaj Sieniawski ufundował w Majdanie parafię, przy której wybudował piękny drewniany kościółek pod wezwaniem św. Krzyża i św. Mikołaja Biskupa. Metryki parafialne prowadzone są od 1715 r. Patronem był książę Ordynat Adam Czartoryski, a pierwszym proboszczem był ksiądz Andrzej Rymar. Do parafii należały: Adamówka, Krasne, Pawłowa i Majdan. Kościół posiadał stromy dach, stare obrazy i rzeźby, cenny portret założyciela oraz piękny zabytkowy ołtarz. Ten przepiękny zabytek spłonął po II wojnie światowej w 1954 r. Wraz z kościołem zbudowano też drewnianą szkołę, w której początkowo uczył organista. Drugim zabytkiem była stara cerkiew, zbudowana w czasie Powstania Styczniowego, pod wezwaniem św. Mikołaja Archanioła. Została ufundowana przez Hieronima Sieniawskiego. Metryki parafialne prowadzono od 1787 r. Patronem był Adam Czartoryski, proboszczem Michał Dymitr. Niestety, budowla ta spłonęła w 1981 r. pozostawiając po sobie jedynie krzyż. 19 kwietnia 1736 r. przy kościele rzymskokatolickim w Majdanie Sieniawskim utworzono Dom Ubogich. Na terenie Majdanu znajdował się także dwór szlachecki, gdzie chłopi odrabiali pańszczyznę, której zniesienie uroczyście obchodzono, bijąc we wszystkie dzwony w kościele i wystawiając pamiątkowy krzyż. Na terenie Majdanu toczyły się walki zbrojne w czasie I i II wojny światowej.
Po II wojnie światowej Majdan Sieniawski wszedł w nowy etap rozwoju. Otworzyła się możliwość budowy szosy łączącej Jarosław z Tarnogrodem i Biłgorajem, a także uruchomienia komunikacji samochodowej. W pierwszych latach po wojnie wiele rodzin wyemigrowało na ziemie odzyskane, zaś ci, którzy pozostali, zaczęli lepiej żyć. Nastąpiła reorganizacja gospodarki rolnej i powstały punkty skupu owoców leśnych, co dało ludności dodatkowy dochód. Majdan przed wojną należał do gminy zbiorowej w Adamówce, natomiast w 1955 roku otwarto w Majdanie Gromadzką Radę. Pierwszym przewodniczącym był Józef Pokrywka, a sekretarzem Stanisław Bawół. W okresie powojennym rozbudowano sieć placówek handlowych, ułatwiając ludności zaopatrzenie. W 1960 roku mieszkańcy Majdanu podjęli się budowy nowego, murowanego kościoła na miejscu XVIII-wiecznej świątyni. Obok kościoła znajduje się drewniana zabytkowa dzwonnica. W czasie okupacji hitlerowskiej działały w Majdanie grupy zbrojne: Polski Związek Powstańczy (PZP), Związek Walki Zbrojnej (ZWZ) pod dowództwem leśniczego Jana Toreszkowskiego, oraz Armia Krajowa (AK) pod dowództwem pułkownika Jana Rudyńskiego, nadleśniczego w Majdanie Sieniawskim. Odnotowano napady na więzienie w Biłgoraju oraz rozbijanie niemieckich magazynów zbożowych i mleczarni.
Rozwój Ochrony Przeciwpożarowej w Galicji
W XIX wieku w dziedzinie obrony przeciwpożarowej Austro-Węgry nie wyróżniały się spośród pozostałych krajów Europy, a najtrudniejsza sytuacja panowała w Galicji, krainie najuboższej i najbardziej potrzebującej ochrony. Na terenach zaboru austriackiego ochotnicze straże pożarne nie istniały aż do powstania 1863-1864 roku. Największym orędownikiem idei ich tworzenia w Galicji był hrabia Adam Potocki, prezes Galicyjskiego Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych. Po długich staraniach, mimo trudności ze strony austriackich urzędników, w 1866 roku uchwalono statut pierwszego towarzystwa ochotniczej straży pożarnej w Krakowie. Do korpusu Krakowskiej Ochotniczej Straży Ogniowej wstępowała młodzież wszystkich stanów, szczególnie rzemieślnicy i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dnia 15 listopada 1867 roku ukazała się ustawa o stowarzyszeniach, która określała szczegółowe zasady tworzenia ochotniczych straży ogniowych. Za przykładem krakowskim w Galicji szybko powstały inne ochotnicze straże, a w 1875 roku, podczas pierwszego Krajowego Zjazdu Straży we Lwowie, powołano Krajowy Związek Ochotniczych Straży Pożarnych Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim. W dniu 5 marca 1879 r. rząd austriacki, po naciskach postępowych środowisk skupionych w istniejących już OSP, rozporządzeniem Wydziału Krajowego wprowadził obowiązkowe straże także w galicyjskich wioskach. Ciężar obrony przeciwpożarowej spoczywał na wszystkich mieszkańcach wsi. Kluczowym dokumentem dla Galicji w tym zakresie była ustawa o policji ogniowej dla gmin wiejskich ogłoszona patentem cesarskim 28 lipca 1786 r., powtórzona rozporządzeniem gubernialnym 4 grudnia 1824 r.
U schyłku XIX wieku w Galicji funkcjonowało aż osiem rodzajów straży pożarnej, w tym ochotnicze straże pożarne w miastach i miasteczkach (przejmujące lub nie przejmujące obowiązków straży gminnej), oraz straże pożarne gminne (zawodowe, miejskie, płatne, etatowe) w miastach powyżej 10 000 mieszkańców. Tradycje straży pożarnych sięgają bardzo głęboko, a czynniki wpływające na tworzenie OSP były bardzo różne. Głównym impulsem były groźne pożary lub nakazy władz. Często u podstaw OSP stały straże Towarzystwa Kółek Rolniczych, straże dominialne, zawodowe lub prywatne. Taka prywatna, a do tego zawodowa straż pożarna istniała na przełomie XVIII i XIX wieku na zamku Lubomirskich w Łańcucie, dysponując doskonałym sprzętem gaśniczym. Służyła ona również ogółowi społeczeństwa i była wzorem dla innych. W kontekście tej historii, OSP w Majdanie Sieniawskim została powołana do życia w 1909 roku, gdy Majdan znajdował się jeszcze pod zaborem austriackim.
OSP Raba Niżna - Ćwiczenia strażackie
Ochotnicza Straż Pożarna w Majdanie Sieniawskim - Lata Powojenne i Rozwój
Okres powojenny i wyzwania (Lata 40. i 50.)
Dzieje Ochotniczej Straży Pożarnej w Majdanie Sieniawskim nie były nigdy spisywane, a brakuje kronik i wielu ważnych dokumentów dotyczących działalności tej organizacji. Po trudnym okresie wojennym, nadeszło długo oczekiwane wyzwolenie, które dla Majdanu oznaczało początek nowego życia. Ludność, wyczerpana wojną, najazdami i pacyfikacjami, zaczęła odbudowywać wieś. W tym kontekście, jednym z najstarszych członków Ochotniczej Straży Pożarnej w Majdanie Sieniawskim, pamiętającym czasy po wojnie, jest Stanisław Brzyski, urodzony 31 marca 1919 r. w Majdanie. Do OSP wstąpił w 1948 r., mając 29 lat, i czynnie pełnił funkcje strażaka do 60 roku życia, a obecnie jest członkiem honorowym. Pan Brzyski wspomina, że zaraz po wojnie pożarów było znacznie więcej niż obecnie, ponieważ domy i budynki gospodarcze były zazwyczaj drewniane i bardzo szybko się paliły. Największym pożarem, jakiego doświadczył w Majdanie, było spalenie się starego, drewnianego kościoła w 1956 r., od nie zgaszonej świecy pozostawionej przez kościelnego.
Z raportów z początku roku sprawozdawczego 1958 wynika, że oddział ratowniczy liczył 13 strażaków, a zarząd rozpoczął swoją pracę w 1958 roku. Straż była czynna i wyposażona w sprzęt pożarniczy, posiadała motopompę, jednak miała trudne warunki na tak rozległy teren. W związku z tym nowo wybrany zarząd podjął działania mające na celu polepszenie warunków, aby straż mogła należycie prosperować. Za zadanie postawiono sobie budowę remizy i garażu, aby pozyskać samochód bojowy, co było największą bolączką jednostki, gdyż dotarcie furmankami do odległych miejsc w razie pożaru było trudne. W kasie brakowało środków, więc postanowiono zorganizować zabawę taneczną w celu zebrania funduszy na pierwsze wydatki. Gromadzka Rada przekazała drewno na budowę remizy (początkowo planowano drewnianą), a po rozpoczęciu budowy remizy murowanej drewno sprzedano za 8 700 zł. Ze zbiórek od mieszkańców uzyskano 1484 zł, z drugiej zabawy 1 515 zł, a Gminna Spółdzielnia w Sieniawie przekazała 1 077 zł. Dzięki wspólnym wysiłkom i dużej pomocy PGRN oraz Powiatu, w tym roku ukończono budowę garażu. W roku sprawozdawczym oddział bojowy OSP wyjeżdżał trzynaście razy do pożarów, w tym do Krasnego, Cieplic, Sieniawy, Pawłowej, Luchowa i Majdanu (jeden alarm był fałszywy). Dwa wyjazdy dotyczyły palącego się lasu, dziesięć zabudowań gospodarczych. Drużyna bojowa odbyła 20 ćwiczeń, w tym 2 wspólnie z pomocniczym oddziałem w Dobropolu. Przeprowadzono również dwie kontrole przeciwpożarowe w obiektach indywidualnych.
Dalszy Rozwój i Modernizacja (Lata 60. i 70.)
W 1968 roku jednostka OSP Majdan Sieniawski dysponowała samochodem bojowym wraz z motopompą i wystarczającą ilością węży, a także pełnym wyposażeniem osobistym sekcji bojowej. Straż liczyła 29 członków, w tym dwóch furmanów; oddział bojowy stanowiło 20 członków, a drużyna pomocnicza w Dobropolu liczyła 9 członków i dwie podwody konne, posiadając ręczną sikawkę. Członkowie OSP aktywnie uczestniczyli w czynach społecznych, przeprowadzali kontrole przeciwpożarowe i sanitarno-porządkowe, a także pogadanki z dziećmi w szkołach i klubie na tematy ochrony przeciwpożarowej. Duży wkład pracy włożono w budowę wspinalni, której budowa, rozpoczęta w 1966 roku, została ukończona w stanie surowym, ale nie dokończona z powodu braku materiałów, głównie desek i blachy. Rok 1966 był bardzo pomyślny dla jednostki, gdyż na terenie gromady nie było żadnego pożaru, a jeden wyjazd dotyczył pożaru w Woli Różanieckiej, poza ich rejonem. Z tego tytułu Państwowy Zakład Ubezpieczeń przyznał premię w wysokości 3000 zł na zakup sprzętu bojowego i inne wydatki. Otrzymano również 50% zniżki na zakup 10 kompletów mundurów z pasami. W miesiącu maju zorganizowano zabawę taneczną w świetlicy Gromadzkiego Domu Kultury w Dobropolu, która przyniosła 520 zł dochodu. Samochód pożarniczy był wówczas w remoncie, w trakcie którego wmontowywano drugi silnik. Zarząd zbierał się trzy razy na posiedzenia, a Gromadzka Rada Narodowa przeprowadziła trzy kontrole przeciwpożarowe. Problem stanowił również remont remizy w sekcji pomocniczej w Dobropolu, gdzie materiał zgromadzony jeszcze w 1965 roku pozostawał niewykorzystany.
W późniejszym okresie, naznaczonym odnową i przemianami polityczno-gospodarczymi, OSP Majdan Sieniawski również zmieniła swoje oblicze, stając się jednostką zmechanizowaną i wyposażoną w nowoczesny sprzęt, podczas gdy jeszcze kilka lat wstecz dysponowano jedynie ręczną sikawką i drewnianą szopką jako remizą. W tym czasie jednostka liczyła 45 członków (1 dożywotni, 1 honorowy, 43 czynnych), podzielonych na trzy grupy, z dwiema sekcjami pomocniczymi w Dobropolu i Osówce Dolnej. Sekcja w Dobropolu, istniejąca od kilku lat, była wyposażona w motopompę, syrenę elektryczną i drobny sprzęt. W Osówce Dolnej, gdzie sekcja została zawiązana dwa lata wcześniej, rozpoczęto budowę murowanej remizy, która jednak nie była jeszcze całkowicie wykończona. Na rozbudowę świetlicy przeznaczono 50 000 zł, z czego 40 000 zł pochodziło z Powiatowej Komendy OSP, a 10 000 zł z PGRN. Pomimo trudności w realizacji prac, remont został zakończony. Jednostka otrzymała wsparcie od Powiatowej Komendy OSP w postaci sprzętu bojowego, w tym wymiany wozu z typu GM na SBA, nowych węży oraz syreny elektrycznej dla Końskiej Ulicy (starą przekazano sekcji w Dobropolu). Zgłaszano braki w postaci podłogi i sufitu w remizie na Osówce, proszono o drewno z lasów Majdanu Sieniawskiego na jej wykończenie, a także o motopompę i system alarmowy dla Osówki. Zwracano się do Urzędu Gminy o dofinansowanie utrzymania świetlicy, ze względu na odległość od świetlicy w Dobropolu, co utrudniało korzystanie z niej przez mieszkańców Końskiej Ulicy. Podkreślano aktywność koła ZMW i chęć młodzieży do zorganizowania drużyny żeńskiej i młodzieżowej straży. W okresie sprawozdawczym odnotowano dwa pożary na własnym terenie i cztery na terenach obcych, a jednostka brała udział w wiosennej akcji kontroli przeciwpożarowej.
OSP Raba Niżna - Ćwiczenia strażackie
OSP Majdan Sieniawski w Czasach Współczesnych
Status i Struktura
Obecnie Ochotnicza Straż Pożarna w Majdanie Sieniawskim ma status stowarzyszenia wyższej użyteczności publicznej i należy do Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. Posiada własny statut i osobowość prawną, co oznacza, że może być podmiotem praw i obowiązków. Władzami OSP w Majdanie Sieniawskim są walne zebranie członków, demokratycznie wybierany zarząd i komisja rewizyjna. Członkowie dzielą się na czynnych, wspierających i honorowych. Zarząd tworzą: prezes, naczelnik, dwóch wiceprezesów oraz sekretarz, skarbnik i członkowie zarządu. Obecnie do OSP w Majdanie Sieniawskim należy 90 strażaków, w tym: 11 czynnych strażaków-ratowników (wszyscy odbyli specjalistyczne szkolenie w zakresie stosowania aparatów powietrznych), 38 honorowych i 10 wspierających.
Działalność Operacyjna i Społeczna
Dzisiejsza Ochotnicza Straż Pożarna w Majdanie Sieniawskim to w pełni nowoczesna, stale doskonaląca się jednostka, zdolna stawić czoła nawet najtrudniejszym zadaniom. Na swoim wyposażeniu posiada samochód pożarniczy Iveco Magirus GBA (rok produkcji 1986), motopompę pożarniczą M8|8, agregat prądotwórczy, maszt z najaśnicami, dwa komplety aparatów powietrznych podciśnieniowych, pilarkę do drewna, 20 węży tłoczonych typu W-75, 20 typu W-52, drabiny, torbę ratowniczą PSPR-1, nosze ewakuacyjne, szyny Kramera i inny sprzęt bojowy. OSP Majdan Sieniawski od 2016 r. jest zrzeszona w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym (KSRG). Naczelnik OSP, Zdzisław Sęk, informuje, że w ubiegłym roku jednostka była dysponowana do akcji czterdzieści siedem razy, w tym dwadzieścia trzy razy do pożarów (głównie lasów i nieużytków rolnych) oraz do miejscowych zagrożeń i wypadków drogowych. OSP Majdan Sieniawski dysponuje obecnie dwoma samochodami: wysłużonym wozem GBA marki Magirus z 1982 r. oraz dwuletnim Peugeotem Boxer. Głównymi zadaniami OSP są ochrona przeciwpożarowa i działania ratownicze na terenie wsi Majdan Sieniawski i gminy Adamówka. Oprócz tego, jest organizacją, która integruje i aktywizuje środowisko lokalne, co potwierdza m.in. zorganizowanie Ogólnopolskiego Spotkania Opłatkowego Honorowych Dawców Krwi w Majdanie Sieniawskim, co było dużym wyróżnieniem dla tej małej wioski.
Orkiestra Dęta OSP Majdan Sieniawski
Wśród strażaków-ochotników krąży powiedzenie: „Pokażcie, jaką macie orkiestrę dętą, a powiemy wam, jaką jesteście jednostką”. Orkiestra Dęta OSP Majdan Sieniawski, której powstanie było efektem wieloletnich starań lokalnej społeczności, działa nieprzerwanie od 2012 roku. Założycielem zespołu jest naczelnik OSP Majdan Sieniawski, Zdzisław Sęk, który od ponad 30 lat angażuje się w rozwój orkiestry i wspiera młodych muzyków. Od 2017 roku orkiestrą kieruje kapelmistrz Michał Rydzik. Orkiestra zaprezentowała bogaty repertuar podczas koncertu w Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w Olszanicy, gdzie zgromadziła liczną publiczność. Młodzieżowa Orkiestra Dęta liczy trzydziestu orkiestrantów, w tym zaledwie pięciu dorosłych strażaków. Zespół wielokrotnie uczestniczył w różnego rodzaju przeglądach i festiwalach orkiestr dętych, odnosząc sukcesy, m.in. występując na Cmentarzu Na Rossie w Wilnie. Jak wspomina wójt, powołanie do życia orkiestry dętej w 2013 roku, z uwagi na koszty, graniczyło z cudem, jednak dzięki determinacji Zdzisława Sęka i zapewnieniu funduszy, orkiestra powstała i jest finansowana nauka gry na instrumentach.
Upamiętnienie Historii i Pamięci
OSP Majdan Sieniawski aktywnie uczestniczy w wydarzeniach patriotycznych i upamiętniających ważne momenty w historii Polski. Pod wymownym hasłem „Gdziekolwiek są Wasze prochy, my o Was pamiętamy” mieszkańcy Majdanu Sieniawskiego, wraz z parafią i strażakami, oddali hołd ofiarom sowieckiego ludobójstwa z 1940 roku, których losy są związane z ziemią sieniawską. W ramach ogólnopolskiej inicjatywy posadzono cztery drzewa, symbolizujące przywracanie pamięci o osobach, których nazwiska przez dziesięciolecia miały zostać zapomniane.
Muzeum Pożarnictwa w Przeworsku a Majdan Sieniawski
Muzeum Pożarnictwa w Przeworsku powstało z prywatnych zbiorów kolekcjonera Leona Trybalskiego, działacza OSP. Po jubileuszowej wystawie 60-lecia OSP w Przeworsku w 1956 roku, kontynuował on zbieranie pamiątek strażackich. Ze względu na rosnące rozmiary kolekcji i trudności z przechowywaniem, podjęto starania o specjalne pomieszczenie. Przy pomocy władz powiatowych, w 1974 roku otwarto Muzeum Pożarnictwa w Przeworsku. Wystawa spodobała się mieszkańcom, co zaowocowało rozbudową placówki i wybudowaniem pawilonu wystawienniczego. W 1975 roku muzeum wzbogaciło się o poligon wystawowy pod gołym niebem na pomieszczenie kołowego sprzętu strażackiego, a także o dodatkowe sale ekspozycyjne. Leon Trybalski, organizator placówki, przekazał nieodpłatnie jej zasoby państwu, pod warunkiem, że pozostanie jej dożywotnim społecznym kustoszem. W ten sposób przy Muzeum w Przeworsku powstał Oddział Historii Pożarnictwa, zyskując stałą pomoc finansową. Zbiory, zgromadzone dzięki pasji kolekcjonerskiej Trybalskiego, udostępniono do zwiedzania już w 1956 roku. Ekspozycja została znacznie powiększona i zyskała obecną aranżację po remontach w latach 1990 i 1996. Prezentowane eksponaty obrazują historię straży pożarnych na terenie ziemi przeworskiej oraz w Małopolsce, od połowy XIX wieku do czasów współczesnych. O szczególnej atrakcyjności zbiorów decyduje duża ilość i różnorodność eksponatów, takich jak sikawki ręczne i konne (producentów jak W. M. Knaust, Unia Strażacka, M. Neumann, Bracia Bartik), szpryce drewniane i mosiężne, kolekcje hełmów strażackich z XIX i XX wieku (w tym oficerskie hełmy paradne z zaboru austriackiego), mundury, odznaczenia, wyróżnienia i medale. Wśród licznie zgromadzonych zbiorów znajdują się również eksponaty pochodzące z Majdanu Sieniawskiego, które dzięki znalezieniu się w muzeum zachowały swój obecny stan.
tags: #120 #lat #osp #majdan #sieniawski