Znak CE jest kluczowym elementem legalnego wprowadzania towarów na rynek Unii Europejskiej. Dla importerów i firm zajmujących się handlem międzynarodowym oznacza on potwierdzenie, że produkt spełnia wymagania unijnych dyrektyw w zakresie bezpieczeństwa, zdrowia oraz ochrony środowiska. Znak CE (Conformité Européenne) oznacza, że produkt został oceniony pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami Unii Europejskiej. Warto pamiętać, że znak CE nie jest certyfikatem jakości ani znakiem pochodzenia. Jest on obowiązkowy wyłącznie dla określonych grup produktów objętych unijnymi dyrektywami. Umieszczenie oznakowania CE jest warunkiem wprowadzenia do obrotu lub oddania do użytku wielu grup produktów, ale nie wszystkich.
Znak CE od 2004 roku jest symbolem obowiązującym obligatoryjnie w Polsce. Nie ma tu dobrowolności - urządzenia, dla których przewidziano oznakowanie CE, muszą zostać nim oznakowane. Jest to wymaganie prawne. I odwrotnie - jeżeli dany wyrób nie jest przewidziany do oznakowania CE - nie można go oznakować znakiem CE. Każde urządzenie przewidziane do znaku CE musi zostać oznakowane przed wprowadzeniem go do obrotu, lub przed oddaniem do użytku. Oznacza to, iż na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (gdyż to na tym obszarze obowiązują przepisy oznaczenia CE) nie można pracować z urządzeniami (na potrzeby własne także), ani wprowadzać do obrotu handlowego, przed oznakowaniem tego urządzenia znakiem CE. Tak samo w przypadku importu maszyny na teren Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Bez oznaczenia CE nie można wykonać takiego procesu.
Co to jest znak CE?
„Certyfikat CE” to pojęcie potoczne, używane zwykle na określenie deklaracji zgodności, na podstawie której nanosi się na produkt znak CE. Oznakowanie CE jest europejskim znakiem zgodności, świadczącym o zastosowaniu i spełnieniu przez producenta odpowiednich wymagań zawartych w dyrektywach / rozporządzeniach europejskich, a także w normach powiązanych z wyrobem. Jest to znak charakteryzujący odpowiedni poziom bezpieczeństwa wyrobu. Produkt spełniający wymagania bezpieczeństwa będzie oznakowany tym znakiem, dając tym samym informację użytkownikowi, że jest bezpieczny i poprawnie wprowadzony do obrotu.
Umieszczony na produkcie znak CE (fr. Conformité Européenne - „zgodność europejska”) oznacza deklarację producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, że wyrób spełnia wymagania dyrektyw „Nowego Podejścia” UE, które go obowiązują. Wymagania te dotyczą m.in. bezpieczeństwa użytkowania, ochrony zdrowia i ochrony środowiska. Oznaczenie CE to deklaracja producenta, że wyrób spełnia narzucone mu wymagania prawne. Producent umieszcza znak CE na wyrobach na własną odpowiedzialność i nie musi dysponować w tym celu żadnym zezwoleniem.
Kto nadaje znak CE?
Oznakowanie CE może zostać nadane wyłącznie przez producenta wyrobu lub jego upoważnionego przedstawiciela. Ani importer, ani dystrybutor nie mogą nadawać znaku CE (ani wystawiać deklaracji zgodności). Producent może nadać oznakowanie CE dla swoich wyrobów, spełniając wszystkie wytyczne europejskie, jakie są stawiane dla jego produktu.
Istnieje przepis prawny, który mówi, że do celów oceny zgodności importera lub dystrybutora można uważać za producenta wyrobu, jeżeli wprowadzają oni do obrotu produkty pod własną marką, logiem czy znakiem towarowym. Innymi słowy - importer czy dystrybutor nadając własne logo na produkt są producentami tego wyrobu i muszą spełnić wszystkie wymagania stawiane dla producentów. Nie istnieją też zewnętrzne jednostki „wydające” znak CE. Owszem, czasami przepisy znaku CE wymagają wykonania badań w zewnętrznym laboratorium, aczkolwiek samo nadanie znaku CE i spełnienie wszystkich innych wymagań należą tylko i wyłącznie do producenta wyrobu.
Kiedy znak CE jest wymagany?
Oznakowanie CE jest obowiązkowe tylko dla niektórych wyrobów objętych unijnymi specyfikacjami zawierającymi taki wymóg. Obowiązkowej ocenie zgodności przed wprowadzeniem do obrotu lub oddaniem do użytku podlegają wyroby, dla których określono wymagania w bezpośrednio stosowanym unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym lub przepisach wdrażających unijne prawodawstwo harmonizacyjne, w tym w przepisach wydanych na podstawie art. 6 i 7 Ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. Dyrektywy „Nowego Podejścia” narzucają oznakowanie CE dla określonych grup wyrobów, m.in. urządzeń i wyrobów medycznych, produktów nawozowych czy wyrobów budowlanych (oraz wielu innych).
Jak uzyskać oznakowanie CE?
Aby uzyskać znak CE, należy zapewnić zgodność produktu z wymaganiami dyrektywy lub rozporządzenia, które go regulują (lub kilku aktów). Następnie należy przeprowadzić procedurę oceny zgodności - samodzielnie lub z udziałem jednostki notyfikowanej, czyli strony trzeciej. W przypadku niektórych produktów udział niezależnej jednostki notyfikowanej w ocenie zgodności jest obowiązkowy. Wówczas w razie kontroli producent powołuje się na ocenę zgodności przeprowadzoną przez jednostkę. Jednostki certyfikujące świadczą różne usługi w tym zakresie, zależnie od zakresu notyfikacji.
Dla wyrobów medycznych I klasy producent może ocenić zgodność samodzielnie. Po przeprowadzeniu oceny należy sporządzić (samodzielnie) deklarację zgodności UE bądź deklarację właściwości użytkowych (w przypadku wyrobów budowlanych). Dopiero wówczas producent ma prawo oznaczyć wyrób znakiem CE. Jeśli w ocenę zgodności zaangażowana była jednostka notyfikująca, to obok znaku umieszcza się jej numer identyfikacyjny.
Należy podkreślić, że oznakowanie CE musi być zawsze widoczne dla odbiorcy produktu lub klienta. Może być również umieszczone na opakowaniu lub w dokumentach towarzyszących.
Współcześni konsumenci są coraz bardziej świadomi. Z drugiej strony wiele osób ma świadomość, że znak CE nie poświadcza jakości - że jest tylko obowiązkiem producenta. Dlatego na dzisiejszym konkurencyjnym rynku warto pójść o krok dalej i zdecydować się na dobrowolną certyfikację wyrobu zgodnie z odpowiednią polską/międzynarodową normą.
Czym jest oznakowanie CE?
Wymagania dotyczące hydrantów i zaopatrzenia w wodę dla celów przeciwpożarowych
Dla początkującego prewentysty, odbierającego obiekt produkcyjno-magazynowy (PM), kwestia zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru jest kluczowa. Biorąc pod uwagę największą strefę pożarową i jej gęstość obciążenia, zgodnie z tabelą, często okazuje się, że potrzeba znacznej ilości wody, np. 40 l/s. Zaopatrzenie często stanowi sieć zewnętrzna miejska z hydrantami wzdłuż publicznej drogi plus jeden hydrant na terenie obiektu.
Wymagania dotyczące średnicy hydrantów
W obiekcie budowlanym produkcyjnym i magazynowym, w którym wymagana ilość wody do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru przekracza 30 dm3/s, w zakładach rafineryjnych i petrochemicznych oraz na magistralnym przewodzie wodociągowym przeciwpożarowym należy instalować hydranty nadziemne o średnicy nominalnej DN 100. Z przepisu jasno wynika, że dla takiego obiektu musisz mieć hydranty DN100. Mogą być również dodatkowo DN80, ale w przypadku gdy wymagana ilość wody jest już zapewniona z DN100. Na terenie obiektu są hydranty DN 100.
Egzekwowanie potwierdzenia wymaganego zapotrzebowania
Zapewnienie 40 l/s z sieci miejskiej/wiejskiej jest rzadkością, dlatego należy podchodzić do przedstawianych danych z ostrożnością. Aby wyegzekwować potwierdzenie uzyskania wymaganego zapotrzebowania na wodę, należy zażądać pisemnej informacji od zarządcy sieci, z której będzie wynikało, że zapewniają 40 l/s. Taka informacja powinna być już wydana na etapie projektowania budynku.
Badanie wydajności hydrantów
W przypadku wymagania powyżej 20 l/s, przepisy określają wymóg jednoczesnego poboru z dwóch sąsiednich hydrantów. Przedstawione badania każdego z czterech hydrantów osobno, gdzie parametry się zgadzają, nie są wystarczające. Wymaganą ilość 40 l/s należy uzyskać jednocześnie, co oznacza, że badania powinny zostać przeprowadzone przy jednoczesnym otwarciu wszystkich hydrantów, a nie każdego z osobna i wartości zsumowane. Prewentyści podczas kontroli chcą od właściciela czy zarządcy obiektu, aby udowodnił, że zapewnili wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru zgodnie z przepisami ppoż.
Jeżeli nie ma własnego zbiornika ppoż. lub hydrantu zewnętrznego na terenie zakładu, należy prosić właściciela wodociągów o dokumenty z wydajnością hydrantu znajdującego się przy zakładzie lub zezwolenie firmie wykonującej takie badania, aby mogły one zostać przeprowadzone na zlecenie właściciela obiektu. Zdarzają się sytuacje, że właściciel sieci wodociągowej nie zezwala nikomu na przeprowadzanie takich badań, natomiast sami wykonują je za znacznie wyższą stawkę.
Interpretacje i nadużycia
Temat jest różnie interpretowany. Zdarza się, że w niektórych powiatach straż egzekwuje protokoły z pomiarów w drodze decyzji administracyjnej, a w innych nie żądają ich wcale. Czasem "prewentyści" podczas standardowej kontroli (nie odbioru) żądają od właściciela budynku protokołu z pomiarów hydrantów zewnętrznych nie będących własnością właściciela budynku, tylko gminy.
Potwierdzeniem zapewnienia wody do zewnętrznego gaszenia pożaru przy wykorzystaniu sieci miejskiej/wiejskiej/gminnej jest pisemna informacja od zarządcy sieci, ile wody zapewnia (nie protokół z badania, który przedstawia jedynie chwilowe wartości). Z przepisów jasno wynika, że taka sieć ma być zasilana w sposób spełniający określone warunki. Protokół pomiarów nie jest wymagany, ale pismo z wodociągów o przydziale wody na cele ppoż. jest dopuszczalne.