Summerhall: Letnia Rezydencja i Miejsce Tragicznych Wydarzeń
Summerhall to historyczny pałac położony w Krainach Burzy, który przez 71 lat służył jako letnia rezydencja dla dynastii Targaryenów. Choć nie było to oficjalnie potwierdzone, tradycyjnie uważano, że tak jak Smocza Skała była lennem następcy tronu, tak Summerhall przypadał młodszemu z synów panującego króla. Jednakże, to wydarzenie z 259 roku o.P. na zawsze wpisało się w historię Westeros jako miejsce tragicznego pożaru, który pochłonął wiele istnień i miał dalekosiężne konsekwencje.
Droga Aegona V do Tronów: Podróże i Rebelie
Życie Aegona V, znanego również jako Jajo, zostało ukształtowane przez dwa kluczowe doświadczenia. Pierwszym były jego podróże z wędrownym rycerzem, Dunkiem. Dzięki nim uniknął on losu swoich braci - szalonego Aeriona i tchórzliwego Daerona. Pod opieką rycerza, który pamiętał o swoich ślubach, młody Aegon nauczył się doceniać przywileje wynikające z jego urodzenia, a także zrozumiał, że obowiązkiem władcy jest wspieranie słabszych. Drugim doświadczeniem, które wpłynęło na jego postawę, były Rebelie Blackfyre’ów.
Oba te doświadczenia utwierdziły go w przekonaniu, że król potrzebuje smoków. Nie dla własnej chwały czy władzy, ale w celu zabezpieczenia interesów królestwa i jego mieszkańców. Posiadanie smoków pozwoliłoby mu przeprowadzić reformy, na które lordowie Westeros byliby niechętni, a także zabezpieczyć Siedem Królestw przed kolejną inwazją Złotej Kompanii i Blackfyre’ów. Starzejąc się, król zaczął marzyć o tym, że smoki ponownie będą latać nad Westeros.
Próba Przebudzenia Smoków w Summerhall
Warto zaznaczyć, że w tym okresie Brynden Rivers, znany jako Bloodraven, został zesłany na Mur i zniknął na dalekiej północy, co uniemożliwiło konsultacje w sprawach smoczo-magicznych. Można domniemywać, że teksty, które studiował Aegon V, były tymi samymi księgami, które kilkanaście lat później czytał książę Rhaegar, nie pozyskując żadnych nowych informacji na temat smoków. W Summerhall doszło do próby przebudzenia smoków, która miała miejsce w pamiętnym roku 259 o.P.
Co mogło skłonić Aegona V do przekonania, że smoki wyklują się właśnie w 259 roku w Summerhall? Mówiono, że pewnego dnia smoki powrócą. Jego brat Daeron miał to wyśnić, a król Aerys wyczytał o tym w proroctwie. Sama Jenny ze Starych Kamieni pojawiła się na dworze w towarzystwie karłowatej albinoski, która ponoć była leśną wiedźmą z dorzecza. Niewykluczone, że źródłem proroctwa był sen samego Aegona V. Wizja ta została jednak po raz kolejny mylnie odczytana, gdyż smok był Targaryenem.
Przyczyny Pożaru w Summerhall
Powstaje pytanie, co doprowadziło do pożaru w Summerhall. Wśród potencjalnych winowajców wymieniani są maesterowie (w Summerhall rezydował maester Gyldayn) oraz septonowie. Być może objawiła się tu piromania przyszłego króla Aerysa, albo zadziałali wrogowie zewnętrzni. Niewykluczone, że zawiodły zabezpieczenia - jest to fragment układanki, którego George R.R. Martin jeszcze nie dostarczył.
Możemy stwierdzić, że próba ożywienia smoków polegała na podgrzaniu ich przy pomocy dzikiego ognia. Nad każdą celą znajdowało się pomieszczenie całkowicie wypełnione piaskiem, a na podłogach rzucono potężne zaklęcie ochronne. W „Rycerzu Siedmiu Królestw” odnajdujemy wskazówkę, że jedna z zapadni mogła być uszkodzona lub zadziałać w niewłaściwym momencie.
„Jajo!” - zawołał Dunk. - „Uciekaj!” Ale piaski rozstępowały się pod ich stopami. Gdy chłopiec spróbował wygramolić się z dołu, ściany osunęły się na niego. Dunk widział, jak piasek zasypuje Jaja, który otwierał usta, próbując krzyczeć. W Summerhall zginęli między innymi Aegon V, książę Duncan, Jenny ze Starych Kamieni i Duncan Wysoki, lord dowódca Królewskiej Gwardii.
Dziedzictwo Proroctwa o Smoku i Rhaegarze
Próba przebudzenia smoków w Summerhall miała głębokie znaczenie dla przyszłości dynastii Targaryenów. Rhaegar, czytając te same księgi co Aegon V, doszedł do przekonania, że jest Księciem Którego Obiecano, a później uznał, że tytuł ten należy się jego synowi. Aegon V zaprosił do Summerhall większość, jeśli nie wszystkich, żyjących wówczas Targaryenów. Być może chodziło o skupienie całej smoczej rodziny w jednym miejscu. Dodatkowo, na dworze była obecna towarzyszka Jenny ze Starych Kamieni - leśna wiedźma z dorzecza. Możliwe, że chodziło o połączenie krwi smoka z magią starych bogów. W takim wypadku błąd Aegona polegałby na myśleniu, że chodzi o miejsce w sensie fizycznym.
Teorie dotyczące Nocnego Króla i Krypt w Winterfell
W kontekście zbliżającej się bitwy o Winterfell, popularna teoria głosiła, że Nocny Król może chcieć wskrzesić zmarłych Starków, znajdujących się w kryptach Winterfell. Twórcy serialu poświęcili wiele uwagi kryptom w materiałach promocyjnych, a także w samej fabule - to właśnie tam Jon dowiedział się o swoim pochodzeniu i podzielił się tą informacją z Daenerys. Krypty były przedstawiane jako najbezpieczniejsze miejsce podczas bitwy.
Przeciwnicy tej teorii wskazują na procesy biologiczne powodujące rozkład zwłok, a także na rozczłonkowanie lub spalenie niektórych ciał. Zwolennicy teorii argumentują, że rozkład zależy od wielu czynników, a serial rządzi się własnymi prawami, odbiegając od realizmu. Wspomina się o możliwym powrocie Neda Starka na ekran, co podsyca spekulacje.
Sen jednego z bohaterów opisuje, jak grobowce w kryptach otwierają się, a martwi królowie wychodzą z grobów. Pojawia się pytanie, czy zmarli Starkowie staną po stronie żywych, czy też Nocny Król ich wskrzesi, aby zwiększyć swoje zastępy.
Dziki Ogień: Broń z Przeszłości
Dziki ogień, substancja zapalająca znana z sagi „Pieśń Lodu i Ognia”, odegrał znaczącą rolę w historii Westeros. Po raz pierwszy wzmiankowany jest w „Starciu królów”, gdzie Tyrion Lannister przeprowadzał inspekcję Domu Alchemików, który produkował dziki ogień na rozkaz Cersei. Dziki ogień ma ciemnozielony kolor, jest gęsty w niskich temperaturach i staje się płynny po ogrzaniu. Nie można go ugasić wodą, a pali się, dopóki nie wypali się do końca, wsiąkając w tkaninę, drewno, skórę i stal.
Dziki ogień był znany już w czasach króla Jaehaerysa i był produkowany na rozkaz szalonego króla Aerysa II, który zamierzał użyć go do zniszczenia Królewskiej Przystani. Substancja ta odegrała kluczową rolę w bitwie nad Czarnym Nurtem, gdzie zniszczyła flotę Stannisa, ratując Lannisterów. Opisy walk z użyciem dzikiego ognia podkreślają jego niszczycielską siłę i przerażający efekt.
Historyczne Inspiracje Dzika Ognia
George R.R. Martin, tworząc dziki ogień, inspirował się historycznym ogniem greckim, który był używany przez Bizantyjczyków do obrony przed arabską ekspansją. Choć skład chemiczny ognia greckiego pozostaje nieznany, badacze sugerują, że mógł on zawierać siarkę, smołę, saletrę, ropę, kamień winny i olej żywiczny. Tlenek wapnia, ropa naftowa i substancje podobne do napalmu są również wśród podejrzewanych składników.
Ogień grecki był wielokrotnie używany przez Bizantyjczyków, między innymi podczas oblężenia Konstantynopola w latach 717-718, a także w późniejszych konfliktach. Jego użycie było spektakularne i budziło strach wśród wrogów.
Beric Dondarrion: Droga do Odkupienia
Beric Dondarrion, Lord Czarnej Przystani, był przywódcą Bractwa bez chorągwi. Po swojej śmierci został wskrzeszony przez Czerwonego Kapłana Thorosa z Myr, co zapoczątkowało jego nawrócenie na religię Pana Światła. Beric i jego ludzie wyruszyli na północ, aby pomóc w walce z Białymi Wędrowcami i armią umarłych.
Misja schwytania umarłego zakończyła się sukcesem, a Beric powrócił do Wschodniej Strażnicy, gdzie był świadkiem przedostania się Białych Wędrowców przez Mur. Następnie udał się do Winterfell, aby dołączyć do armii Jona i Daenerys. Podczas bitwy Beric poświęcił się, ratując Aryę Stark, która następnie zabiła Nocnego Króla. Spełnił swój cel wobec R'hllora, ratując Aryę.
Podsumowanie i Analiza Krytyczna Sezonu 7 Gry o Tron
Autor artykułu wyraża swoje wrażenia na temat 7. sezonu „Gry o tron”, porównując go do 5. sezonu, który określa jako „najgorszy” i „lekko kiczowaty”. Krytykuje tempo akcji, które uważa za zbyt wolne, oraz zmianę charakterów postaci, które sprawiają, że więź z nimi jest słabsza. Powrót Aryi i Brana nie wywołuje większych emocji, ponieważ bohaterowie stali się „zupełnie innymi postaciami”.
Zbyt długo odwlekana potyczka z nieumarłymi i wielka wojna między królestwami prowadzą do spadku emocji. Zemsty Starków są oceniane jako „śmieszne”, a zabójstwo Freya jako „kpina”. Podobnie krytykowana jest zemsta Cersei na zakonie Gwiazdy i zakończenie wątku Tyrellów.
Autor zwraca uwagę na brak logiki w serialu, porównując niektóre sceny do „małej potyczki rodem z Robin Hooda”. Krytykuje również Nieskalanych jako „najgorszą armię w całym serialu” oraz ich walki jako „nudne”. Porównuje swoje wrażenia z walkami w poprzednich sezonach, podkreślając większe emocje związane z walką z nieumarłymi, śmiercią Stannisa, a także bitwami pod Hardhome czy atakiem na Mur.
Wspomina o postaciach, które miały charyzmę i siłę: Stannis, Robb Stark, Tywin, Ned Stark, Robert Baratheon, Khal Drogo, Oberyn i Doran Martell. Zastanawia się nad potencjalną współpracą tych postaci w walce z nieumarłymi, a następnie w walce między sobą.