Poniższa artykuł przedstawia kompleksowe informacje dotyczące remizy strażackiej, rozważając ją w dwóch odmiennych kontekstach: jako popularną zabawkę inspirowaną serialem animowanym oraz jako realny obiekt użyteczności publicznej w historycznym środowisku wiejskim.
Zestaw „Stacja Ratunkowa Strażak Sam”: Zabawka i jej funkcje
Stacja ratunkowa powstała na podstawie uwielbianego przez dzieci serialu animowanego Strażak Sam (ang. Fireman Sam). Opowiada on o przygodach i misjach dzielnego strażaka Sama i jego przyjaciół, którzy mieszkają w fikcyjnym miasteczku Pontypandy w Walii. Zestaw pozwala dzieciom wcielić się w rolę bohatera i dowodzić akcjami ratunkowymi.
Zawartość i wyposażenie remizy
W zestawie znajduje się figurka strażaka o imieniu Bazyli, który jest komendantem straży pożarnej, oraz wspaniała, zamykana, dwupiętrowa remiza strażacka. Wyposażono ją w liczne elementy, które wzbogacają zabawę:
- efekty świetlne i dźwiękowe, dodające realizmu;
- garaż dla pojazdów z obrotową platformą, ułatwiającą manewrowanie;
- centrum dowodzenia z 3 mapami, uzupełnione o dźwięk i światło;
- biuro z komputerem, kuchnię z kuchenką i piekarnikiem, a także stolik z krzesłami, co pozwala na odtwarzanie scen z życia codziennego strażaków;
- rurę do zjeżdżania, na której można zaczepić figurkę strażaka, symulując szybkie zejście do akcji;
- liczne akcesoria, np. megafon, gaśnica, wąż strażacki, narzędzia, które urozmaicają scenariusze zabaw.
Dzięki tej wspaniałej zabawce dziecko będzie mogło wcielić się w rolę Bazylego i wydawać rozkazy pozostałym strażakom! Dodatkowej frajdy zapewnią efekty świetlne i dźwiękowe, stymulując wyobraźnię i kreatywność.
Dane techniczne i specyfikacje produktu
Zestaw Stacja Ratunkowa Strażak Sam charakteryzuje się następującymi parametrami:
- wysokość remizy: 30 cm;
- wysokość figurki: ok. 7 cm;
- seria: Strażak Sam;
- producent: Simba;
- rok wydania: 2017;
- kod producenta: GXP-563503;
- wiek od: 3 lat;
- stan: nowy, pełnowartościowy produkt;
- model: 4052351013372;
- EAN: 4052351013372;
- wymiary opakowania: 59,5 x 40 x 12 cm;
- dane producenta: Simba Toys Polska Sp. z o.o.
Remiza Ochotniczej Straży Pożarnej w Lublicy: Historia i kontekst lokalny
W miejscowości Lublica znajduje się aktywna remiza strażacka należąca do Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP Lublica). Jest ona ważnym elementem lokalnej infrastruktury, obok Szkoły Podstawowej i Publicznego Gimnazjum. W Domu Ludowym, który mieści również remizę strażacką, działa Klub Młodzieżowy. W Lublicy znajduje się także schronisko młodzieżowe, co podkreśla jej rolę jako ośrodka lokalnej społeczności.
Pochodzenie nazwy i początki wsi Lublica
Sama wieś Lublica powstała dopiero w XV wieku. Wcześniej stanowiła, wraz z obecną Lublą, jedną całość, znaną jako Lubia. Do dziś nie wiadomo, ile jest prawdy w legendzie o przebywającym w okolicach wsi królu Łokietku i podkowie znalezionej pod jednym z dębów, jednak te opowieści są częścią lokalnej tożsamości.
Nazwa wsi pochodzi od imienia męskiego Lubla, w jego skróconej, zdrobniałej postaci. Zdrobnienie to dotyczyć miało dwuczłonowego imienia staropolskiego typu Lubomir, Lubosław czy Lubowid. Także w języku czeskim występuje imię Lubla, co wskazuje na szersze rozpowszechnienie podobnych form. Istnieją miejscowości, w których widoczny jest pień "lubl-" np.: Lublin, Lubliniec, Lublinek, Lublinów. Językoznawcy odrzucają pochodzenie nazwy wsi od czasownika „lubić”, który w języku rosyjskim brzmi "ljublju".
Teren i historia posiadłości
Wartym odnotowania jest także fakt reaktywacji niebieskiego szlaku turystycznego obejmującego atrakcje Garbu Warzyckiego, który przebiega w okolicach Lublicy. Obszar parafii Bieździedza, wedle danych z 1347 roku, w skład której wchodziła wieś, wynosił 30 km² i miał 45 mieszkańców.
Majątek dziedziczny trzech braci rycerzy, był dzielony w ten sposób, że duży obszar, nazywany w dokumencie lokacyjnym „Nowa Bieździedza”, przyznano braciom w częściach. Z ówczesnej Bieździedzy wydzielono teren, który nazwano „Bieździadka” i przyznano go drugiemu z braci, trzeci zaś otrzymał osady: Sowina i Lublica wraz z późniejszą Sieklówką. W ten sposób przestała istnieć „Stara Bieździedza”, którą podzielono na trzy małe wioski. Dopiero założenie wsi Sieklówka przez osadnika Sieklucha spowodowało rozłączenie się od swej wsi macierzystej.
Wieś w roku 1480 przeszła na własność Weroniki Czarnowieckiej. Początek XX wieku to fala emigracji zarobkowej do USA, związana z tzw. biedą galicyjską. Potomkowie emigrantów wspomagali potem niezwykle hojnie budowę parafialnego kościoła w Lublicy, między innymi ufundowali witraże okienne. Najpopularniejsze nazwisko we wsi, które zachowało się zresztą do dziś to Ochałek, występuje ono też w dokumentach amerykańskich. Rok 1938 przyniósł wsi potężne gradobicie, które zniszczyło 95% zbiorów. W Lublicy zachowały się pozostałości po parku dworskim należącym do Marii Dąbrowskiej, z licznymi starymi akacjami (te zostały wycięte już podczas remontu drogi), grabami oraz kilkoma dębami. W Lublicy znajduje się także murowana kapliczka wybudowana w roku 1912.
