Hydranty wewnętrzne pełnią niezwykle istotną funkcję w systemach ochrony przeciwpożarowej budynków, stanowiąc jedno z podstawowych urządzeń ppoż. Ich zadaniem jest zapewnienie natychmiastowego dostępu do wody w przypadku pożaru, zarówno dla użytkowników obiektu, jak i służb ratowniczych. Urządzenie to jest instalowane na stałe w budynku, podłączone do instalacji wodociągowej przeciwpożarowej. Składa się z szafki hydrantowej, zaworu, węża oraz prądownicy. W praktyce inwestorzy i projektanci najczęściej stają przed wyborem pomiędzy trzema wariantami hydrantów wewnętrznych: DN25, DN33 oraz DN52, które różnią się średnicą węża, wydajnością, a także przeznaczeniem.
Czym jest hydrant wewnętrzny DN25?
Hydrant wewnętrzny DN25 to najczęściej występujący typ hydrantu, przystosowany do konkretnych przestrzeni mieszkalnych, użytkowych i produkcyjnych. Wyposażony jest w półsztywny wąż o średnicy 25 mm, który zazwyczaj ma długość 20 lub 30 metrów. Dużą zaletą tego typu węża jest brak konieczności pełnego rozwinięcia przed użyciem, co czyni go idealnym rozwiązaniem tam, gdzie liczy się szybka reakcja na zagrożenie pożarowe. Hydranty wewnętrzne DN25 są zaprojektowane tak, aby mogła je obsłużyć osoba bez specjalistycznego przeszkolenia strażackiego.
Zastosowanie i wymagania dla hydrantów DN25
Wybór odpowiedniego hydrantu wewnętrznego nie jest kwestią wyboru, a twardych regulacji prawnych. Podstawą jest Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Hydranty DN25 stosuje się przede wszystkim w budynkach użyteczności publicznej oraz obiektach zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi (ZL).
Hydranty DN25 w strefach zagrożenia ludzi (ZL)
Hydranty wewnętrzne DN25 powszechnie stosuje się w strefach pożarowych takich jak:
- ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się (np. kina, teatry, dyskoteki).
- ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się (np. szpitale, domy opieki, przedszkola).
- ZL III - użyteczności publicznej (np. biura, szkoły, uczelnie, hotele).
- ZL V - zamieszkania zbiorowego (np. internaty).
W tych miejscach, gdzie pożary rozwijają się długo, a jednocześnie są szybko wykrywane, odpowiedni poziom zabezpieczeń przeciwpożarowych jest kluczowy dla bezpieczeństwa.
Wymagania dla budynków niskich i średniowysokich
W strefach pożarowych ZL I, ZL II oraz ZL V, gdy powierzchnia przekracza 200 m², wymagane są hydranty DN25. Dotyczy to zarówno budynków niskich, jak i średniowysokich, gdzie przebywa wiele osób. Stosowanie hydrantów DN25 w strefach ZL III będzie wymagane, jeśli strefa pożarowa przekracza powierzchnię 200 m² w budynku średniowysokim i 1000 m² w budynku niskim (do 12 m wysokości). Jeśli jest to strefa na pierwszej kondygnacji nadziemnej, a nad nią są tylko strefy ZL IV, hydranty wymagane będą po przekroczeniu powierzchni 1000 m² dla strefy ZL III.
W budynkach wysokich oraz wysokościowych hydranty DN25 muszą być zamontowane na każdej kondygnacji, z wyjątkiem tych, które obejmują wyłącznie strefę pożarową ZL IV. Oznacza to, że w budynkach o znacznej wysokości bezpieczeństwo przeciwpożarowe jest priorytetem na każdym poziomie, co umożliwia szybką reakcję w razie zagrożenia.
Wydajność i rozmieszczenie hydrantów DN25
Hydrant wewnętrzny DN25 zapewnia minimalną wydajność 1,0 dm³/s, mierzoną na wylocie prądownicy. Rozmieszczenie hydrantów wewnętrznych ma kluczowe znaczenie dla skuteczności ochrony przeciwpożarowej budynków. Zasięg hydrantu wewnętrznego musi obejmować całą powierzchnię chronionej strefy pożarowej, uwzględniając długość węża oraz efektywny zasięg strumienia wody.
Hydranty powinny być zamontowane w sposób umożliwiający łatwe podłączenie węża oraz otwieranie i zamykanie zaworu. Muszą znajdować się przy drogach komunikacji, czyli przy wejściach do budynku, w przejściach, na korytarzach, przy wejściach na poddasza oraz przy wyjściach ewakuacyjnych i na przestrzeń otwartą. Powinny być zamontowane na każdej kondygnacji, żeby umożliwić całkowite pokrycie przestrzeni. Hydranty zamknięte są w obudowie, czyli w tzw. szafce hydrantowej. Szafka hydrantowa powinna być czerwona, choć przepisy dopuszczają inny kolor, pod warunkiem, że szafka jest łatwo rozpoznawalna jako element ochrony przeciwpożarowej.
Aby instalacja hydrantowa była gotowa do użytku, należy jej zapewnić odpowiednie ciśnienie, które przy uwzględnieniu najniekorzystniejszego położenia oraz oporów hydraulicznych nie może wynosić mniej niż 0,2 MPa.
UŻYCIE HYDRANTU WEWNĘTRZNEGO
Wymogi prawne i konserwacja
Instalacja hydrantów wewnętrznych musi być zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. (Dz.U.2023.0.822 t.j. - Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r.). Dodatkowo, Polskie przepisy i normy (w tym PN-EN 671) wyróżniają trzy główne rodzaje hydrantów.
Hydranty wewnętrzne, jak i inne czynne systemy zabezpieczeń przeciwpożarowych, podlegają regularnym przeglądom. Sieć hydrantów musi corocznie przechodzić przegląd techniczny, co zapewnia sprawność instalacji i szybki dostęp do wody. Przeglądy muszą być wykonywane przez osoby kompetentne, posiadające odpowiednią wiedzę i sprzęt pomiarowy (np. hydrotest). Zaleca się, aby byli to konserwatorzy sprzętu ppoż. Za niesprawną instalację przeciwpożarową (w tym brak ciśnienia w hydrancie) grozi mandat karny nakładany przez Państwową Straż Pożarną.
Należy zapewnić możliwość odłączania zasuwami lub zaworami tych części przewodów zasilających instalację wodociągową przeciwpożarową, które znajdują się pomiędzy doprowadzeniami. W nieogrzewanych budynkach lub w ich częściach przewody zasilające instalacji wodociągowej przeciwpożarowej należy zabezpieczyć przed możliwością zamarznięcia.