Hydranty Wewnętrzne: Niezbędny Element Ochrony Przeciwpożarowej

Hydranty wewnętrzne są integralnym elementem systemu ochrony przeciwpożarowej w wielu budynkach. Choć ich użytkowanie jest rzadkie, ich obecność jest niezbędna do zapewnienia bezpieczeństwa. Hydrant wewnętrzny to stałe urządzenie montowane na sieci wodociągowej, które ma na celu zapobieganie i gaszenie pożarów grupy A, czyli pożarów materiałów stałych.

Stanowią one ważne urządzenie przeciwpożarowe, umożliwiające bezpośredni pobór wody z wewnętrznej sieci wodociągowej. Dzięki nim możliwe jest podjęcie walki z ogniem zarówno z bliska, jak i z dalszych odległości - znacznie większych, niż przy użyciu gaśnicy. W niniejszym artykule omawiamy najważniejsze kwestie związane z hydrantami wewnętrznymi: czym są, w jakich miejscach muszą zostać zamontowane, jakie normy muszą spełniać ich oznaczenia oraz wiele innych aspektów.

Podstawy Prawne i Wymogi

Użycie i montaż hydrantów wewnętrznych są ściśle regulowane przez polskie przepisy prawne. Podstawę tych regulacji stanowi Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. dotyczące ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Przepisy te odnoszą się między innymi do wykonania hydrantów (oraz innych urządzeń przeciwpożarowych), ich montażu oraz konserwacji.

Zgodnie z tym Rozporządzeniem, hydranty wewnętrzne są wymagane w określonych strefach pożarowych oraz przy wejściach do pomieszczeń magazynowych lub technicznych. W przypadku pomieszczeń i stref pożarowych produkcyjnych i magazynowych, służą one do zabezpieczenia miejsc, z których odległość do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego lub innego wyjścia na przestrzeń otwartą przekracza 30 m.

Rodzaje Hydrantów Wewnętrznych

Wybór odpowiedniego hydrantu wewnętrznego zależy od wielu czynników, w tym od typu i rozmiaru budynku, rodzaju zagrożenia pożarowego oraz obowiązujących przepisów. Najpowszechniejsze typy hydrantów wewnętrznych to DN25, DN33 i DN52, gdzie numer oznacza średnicę węża w milimetrach.

• Hydranty DN25: Stosowane są w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi (ZL), czyli w budynkach zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej. Kategoria ZL I obejmuje budynki zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się. Kategoria ZL II to obiekty przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się.
• Hydranty DN33: Przeznaczone są do obiektów garażowych, a także do niektórych pomieszczeń przemysłowo-magazynowych.
• Hydranty DN52: Zazwyczaj używane są do ochrony obiektów przemysłowo-magazynowych. Wymóg ich stosowania wynika z gęstości obciążenia ogniowego w strefie pożarowej i powierzchni tej strefy.

Poza podziałem ze względu na średnicę węża, hydranty wewnętrzne często występują jako hydranty szafkowe. Są to najbardziej powszechne typy, zazwyczaj umieszczone w metalowych szafkach na ścianach budynków. Wszystkie te hydranty mają na celu dostarczyć strażakom szybki i łatwy dostęp do wody w przypadku pożaru. Mogą być instalowane zarówno jako podtynkowe (wnękowe), jak i natynkowe (zawieszane), w zależności od estetyki i warunków montażowych.

Zasady Montażu i Lokalizacji

Wysokość montażu hydrantu wewnętrznego jest kluczowym aspektem jego prawidłowej instalacji. Zgodnie z przepisami, hydranty wewnętrzne powinny być zainstalowane w taki sposób, aby ich najwyżej położone elementy sterujące nie były wyżej niż 1,5 m nad podłogą. Co więcej, zawory odcinające montuje się na wysokości 1,35 m od podłogi, choć dopuszczalne są niewielkie odchyły - do 0,1 m.

Instalując hydranty, należy mieć na uwadze to, by ich zasięg obejmował całą powierzchnię obiektu, uwzględniając długość węża oraz zasięg strumienia wody. W przypadku hydrantów DN52 długość węża nie powinna przekraczać 20 m, co zostało opisane w normie PN-EN 671-2 „Stałe urządzenia gaśnicze. Hydranty wewnętrzne. Część 2: Hydranty wewnętrzne z wężem płasko składanym”. Hydranty powinny być zlokalizowane w pobliżu potencjalnych źródeł pożaru, takich jak miejsca, w których przechowywane są materiały łatwopalne.

Montaż hydrantu wewnętrznego powinien zawsze być wykonywany przez doświadczonego specjalistę, najlepiej pracownika firm specjalizujących się w systemach ochrony przeciwpożarowej. Podczas akcji gaśniczej nie powinno być problemu z doprowadzeniem węża w miejsce pożaru i dosięgnięcie ognia strumieniem wody.

Wymagania dotyczące Wydajności i Ciśnienia

W przepisach prawnych zawarte są również informacje o minimalnej wydajności poboru wody z wewnętrznej instalacji wodnej. Ciśnienie na zaworze odcinającym hydrantu wewnętrznego oraz na zaworze DN52 powinno zapewniać minimalną wydajność i nie powinno być mniejsze niż 0,2 MPa.

Przeglądy Techniczne i Konserwacja

Według polskich przepisów, przegląd techniczny hydrantów wewnętrznych powinien być przeprowadzany co najmniej raz na 12 miesięcy. Podczas przeglądu specjalista ocenia stan hydrantu, sprawdza, czy wąż jest prawidłowo zwojony, czy zawory działają poprawnie, a także czy ciśnienie wody jest odpowiednie. Regularne kontrole po zainstalowaniu hydrantu są niezwykle ważne dla sprawdzania jego stanu i funkcjonalności. Pamiętaj, że przeglądy i konserwacja hydrantów to nie tylko wymóg prawny, ale przede wszystkim ważny element zapewnienia bezpieczeństwa w budynku.

Użytkowanie Hydrantu Wewnętrznego

W sytuacji pożaru hydrant wewnętrzny może być używany przez każdą osobę znajdującą się w budynku, pod warunkiem, że jest w stanie bezpiecznie obsługiwać urządzenie. Nie jest konieczne, aby użytkownik hydrantu wewnętrznego posiadał specjalistyczne szkolenie z zakresu ochrony przeciwpożarowej, ale warto zauważyć, że pewne podstawowe umiejętności mogą znacznie poprawić efektywność i bezpieczeństwo jego działania. Szkolenia przeciwpożarowe często obejmują instrukcje obsługi hydrantów i mogą okazać się przydatne dla pracowników firm, w których istnieje wysokie ryzyko pożaru.

Oznakowanie Hydrantów Ppoż.

Hydranty powinny być odpowiednio oznaczone, aby były łatwo identyfikowalne w sytuacji awaryjnej. Oznakowanie ppoż. na hydrancie wewnętrznym powinno być zgodne z normą PN-EN ISO 7010:2012 (wcześniej było to PN-92-N-01256-01). Warto jednak wiedzieć, że chociaż poprzednia norma - PN-92-N-01256-01 - została wycofana przez Komitet Techniczny PKN, nie ma obowiązku wymieniania znaków na nowe. Tabliczki według „starej normy” nie tracą ważności, nadal można je stosować i są dostępne w sklepach.

W miejscach, gdzie zamontowanie zwykłego znaku jest utrudnione lub tabliczka przytwierdzona do ściany byłaby słabo widoczna, warto stosować oznakowanie przestrzenne 3D, które zwiększa widoczność hydrantu z różnych perspektyw.

tags: #hydrant #z #ogrzewaniem #wewnetrznym