W dostarczonym materiale nie znaleziono bezpośrednich informacji na temat osoby o imieniu i nazwisku Jerzy Gaber, która byłaby strażakiem. Jednakże w treści pojawiają się wzmianki o członku rodziny Gaber, osobie o imieniu Jerzy, a także o strażakach w różnych kontekstach. Poniższy artykuł przedstawia te informacje, szczegółowo opisując każdą z nich.
Stanisław Gaber - Zastępca Przewodniczącego Młodzieżowej Rady w Bieczu
Stanisław Gaber, uczeń Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Libuszy im. prof. Aleksandra Kosiby, został powołany na stanowisko Zastępcy Przewodniczącego Prezydium Młodzieżowej Rady w Bieczu V kadencji. Prezydium Rady zostało wybrane w wyniku głosowań, które odbyły się po zamknięciu list kandydatów, podczas I sesji Rady w dniu 7 listopada 2023 roku, o godzinie 9.00, w sali konferencyjnej Biblioteki w Bieczu.
Podczas tej sesji Radni opracowali i przyjęli plan pracy Rady na najbliższą kadencję. W planie pracy pojawiły się nowe pomysły inicjatyw, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii bezpieczeństwa. Wśród planowanych działań znalazły się między innymi zajęcia na strzelnicy oraz zapoznanie się z pracą strażaków, co świadczy o zainteresowaniu Młodzieżowej Rady tematyką służb ratowniczych i bezpieczeństwa.
Rola strażaka w relacji Jony Grynblat z okresu II wojny światowej
W wojennej opowieści Jony Grynblat, która opisuje swoje losy w Warszawie i Mińsku Mazowieckim podczas II wojny światowej, pojawia się postać strażaka, który wraz z żoną udzielił jej schronienia. Mąż pani Bartczakowej, mieszkający przy ulicy Legionów 10 w Mińsku Mazowieckim, był strażakiem. Państwo Bartczakowie mieszkali w wydzierżawionym od właścicieli - Żydów domu, którym cały czas płacili czynsz.
Jona Grynblat sprawowała opiekę nad dwu i pół letnią córką Bartczaków, Marysią, a także zajmowała się sprzątaniem i gotowaniem. Bartczakowie prowadzili również bardzo bogato zaopatrzony sklep. Byli zaangażowani w pomoc Żydom, współpracując z księdzem, który przyprowadzał osoby potrzebujące krótkiego „przechowania”, dopóki nie znaleziono dla nich innej kryjówki.
W jednym z takich przypadków ukrywał się u nich chłopiec, który na hałas dochodzący z zewnątrz skrył się pod łóżkiem. Żandarmi wpadli z karabinami gotowymi do strzału do domu, gdzie za szafą ukrywali się także brat i siostra, oraz jeszcze jeden młodzieniec, przyprowadzeni przez księdza. Niemieccy żandarmi obstawili dom być może wskutek donosu. Jednakże w sąsiednim pokoju bawili się gospodarze i ich goście, w tym szef mińskiego gestapo, który interweniował, mówiąc: „Szukacie w tym domu Żydów? Ich tutaj nie ma. Najlepszym na to dowodem jest moja w tym domu obecność. Ja tutaj bywam, a teraz, jak sami widzicie, jestem tu na kolacji”. Po tej interwencji żandarmi wyszli. Pani Bartczakowa i jej mąż, strażak, zapewnili Jonie Grynblat bezpieczeństwo i przetrwanie do stycznia 1946 roku, ratując jej życie z narażeniem własnego oraz swojej rodziny.
Jerzy Grynblat - Mąż Jony Grynblat i stomatolog
W 1946 roku Jona Grynblat poznała młodzieńca, Jerzyka Grynblata, który wraz z rodziną uratował się w Związku Radzieckim. Wkrótce potem Jona wyszła za niego za mąż. Jerzy Grynblat ukończył stomatologię w 1953 roku i pracował w swoim zawodzie aż do śmierci. Jona Grynblat, po kursie krawieckim organizowanym przez Bund (socjalistyczną robotniczą partię żydowską, rozwiązaną w 1948 roku), również pracowała w tym zawodzie.
Para doczekała się trojga dzieci: córki Celiny, urodzonej w 1953 roku, syna Zenka, urodzonego w 1956 roku, oraz drugiej córki Dalii, urodzonej w 1963 roku. W 1957 roku rodzina Grynblatów wyjechała do Izraela. Po śmierci męża, Jona Grynblat, nie znając języka hebrajskiego, zarabiała na życie swoich dzieci, niańcząc cudze.