Ochotnicza Straż Pożarna w Kobylu została założona na przełomie lat 1902 i 1903, co było bezpośrednią reakcją na tragiczny pożar, w którym zginął człowiek o nazwisku Grabarz. W początkowym okresie działalności jednostki, gaszenie pożarów odbywało się przy użyciu metody polewania ognia wodą, dostarczaną systemem łańcuchowym. Strażacy, stojąc jeden za drugim, podawali drewniane konwie z wodą od jej źródła w kierunku miejsca pożaru.
Znacząca zmiana w technice gaszenia nastąpiła w 1906 roku, kiedy to ze składek miejscowych gospodarzy zakupiono pompę ręczną. Ta pompa służyła strażakom aż do 1944 roku. Po zakończeniu II wojny światowej, dzięki kolejnym składkom mieszkańców, zakupiono motopompę, co umożliwiło rozpoczęcie budowy domu ludowego i remizy. Obie inwestycje zostały zakończone w 1965 roku.
W tym samym roku jednostka OSP Kobyle została wyposażona w motopompę PO-3, ufundowaną przez Prezydium Gminnej Rady Narodowej w Starym Wiśniczu. Rok później, w 1966 roku, jednostka otrzymała samochód marki Dodge, który został odebrany przez druhów pana Kowalińskiego i Leopolda Kaczmarczyka w Janowie Wielkopolskim. Samochód ten przeszedł gruntowny remont i został przystosowany do celów gaśniczych. Od tego momentu OSP Kobyle zyskała status jednostki typu S1. W późniejszych latach samochód Dodge został wymieniony na model Star 25, a następnie na Żuka.
W 1978 roku zorganizowano uroczysty jubileusz 75-lecia istnienia jednostki, z okazji którego na budynku remizy wmurowano tablicę pamiątkową. W latach 1987-1988 druhowie aktywnie uczestniczyli w pracach związanych z telefonizacją i gazyfikacją wsi. W 1988 roku delegacja OSP Kobyle została wyróżniona przez Regionalną Komisję Sportu Pożarniczego w Bochni zaproszeniem do udziału w uroczystości odsłonięcia pomnika Wincentego Witosa w Tarnowie.
Okres od 1988 do 1992 roku to czas, w którym strażacy aktywnie wspierali budowę kościoła w Kobylu. Ponadto, w ramach czynu społecznego i z własnych środków, wykonali drogę na cmentarz. W dowód uznania za dobrą współpracę z parafią, ksiądz proboszcz Józef Pawula ufundował sztandar na jubileusz 90-lecia jednostki.
Rok 1994 przyniósł sukcesy w zawodach pożarniczych, gdzie jednostka zajęła VIII miejsce, a Młodzieżowa Drużyna Męska zdobyła I miejsce. Rok później, na Rejonowych Zawodach Pożarniczych, strażacy z Kobyla ponownie uplasowali się na pierwszej pozycji. W 1997 roku miało miejsce uroczyste odznaczenie dwóch zasłużonych przedstawicieli OSP, którzy otrzymali najwyższe korporacyjne wyróżnienie - Złoty Znak Związku. W tym samym roku jednostka obchodziła swój jubileusz 100-lecia.
Druhowie z OSP Kobyle aktywnie pomagali mieszkańcom podczas rozległej powodzi w 1997 roku, uczestnicząc w usuwaniu jej skutków zarówno na terenie Kobyla, jak i w sąsiedniej gminie Żegocina. Zaangażowali się również w naprawę drogi na cmentarz oraz wykonanie robót ziemnych pod budowę chodnika.
Historia Frysztaka
Miejscowość Frysztak została założona przez króla Kazimierza Wielkiego w 1366 roku pod nazwą Wisłok. Pierwotnie teren ten należał do wsi Kobyle, którą w 1352 roku założył Krystyn z Sobinowa. Pierwszym zasadźcą Wisłoka był Handzlin zwany Rench. W 1375 roku nastąpiła ponowna lokacja miasta, tym razem dokonana przez cystersów z Koprzywnicy, którzy otrzymali te dobra w 1374 roku od Elżbiety Łokietkówny.
W pierwszej połowie XV wieku, a być może na początku XVI wieku, wójtowie zmieniali się dość często. Dopiero w 1429 roku urząd wójta objął Jan z Kołaczyc, założyciel rodu Frysztackich, który był ojcem m.in. wojewody siedmiogrodzkiego Mikołaja Frysztackiego. W 1522 roku rodzina Frysztackich, za zgodą króla Zygmunta Starego, zakupiła Frysztak od cystersów. Okres największego rozwoju gospodarczego miasta przypadł na pierwszą połowę XVI wieku.
Na przełomie XVI i XVII wieku Frysztaccy sprzedali swoje dobra rodom Rojowskich i Firlejów. W latach 1805 i 1890 Frysztak nawiedziły pożary, które spowodowały znaczne zniszczenia w miejskiej zabudowie. Dodatkowo, w latach 1831 i 1875, ludność dziesiątkowała epidemia cholery.
Druga połowa XIX wieku przyniosła rozwój gospodarczy Frysztaka, co odzwierciedla opis w "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego": "fabryka zapałek, wyrób mazi, terpentyny, jarmarki co drugi czwartek, szczególnie ożywione na wiosnę, gdyż się na nich sprzedaje wiele koni roboczych i bydła". W 1898 roku na terenie Frysztaka i okolicznych powiatów wybuchły rozruchy antyżydowskie, które zostały krwawo stłumione przez żandarmerię i wojsko. W 1896 roku Frysztak utracił prawa miejskie, a do 1933 roku posiadał status miasteczka.
Przełom lat 1944 i 1945 przyniósł Frysztakowi i jego okolicom ogromne zniszczenia w wyniku przetoczenia się frontu. W latach 1952 i 1975 władze miejskie podejmowały starania o przywrócenie praw miejskich.
Przyrodnicze i krajobrazowe walory Bramy Frysztackiej i okolic
Malowniczy przełom rzeki Wisłok w Bramie Frysztackiej stanowi unikalne miejsce, gdzie blisko siebie przylegają dwa pasma karpackie: Pogórze Strzyżowskie i Pogórze Dynowskie. To zjawisko jest wynikiem naturalnych procesów geologicznych, takich jak ruchy górotwórcze, oraz działań erozyjnych rzeki Wisłok, która utorowała sobie drogę przez najniższe obniżenie w długim paśmie górskim. Połączenie tych pogórzy jest również możliwe dzięki Czarnorzecko-Strzyżowskiemu Parkowi Krajobrazowemu oraz Rezerwatowi Przyrody "Herby".
Brama Frysztacka, rezerwat "Herby", wczesnośredniowieczne grodzisko, dwa kamieniołomy oraz przylegająca do nich wieś Kobyle wraz z atrakcjami turystycznymi stanowią główne punkty zainteresowania w tym regionie.
Rezerwat Przyrody "Herby"
Rezerwat Przyrody "Herby", utworzony w 1999 roku, chroni unikatowe formacje skalne oraz bogactwo przyrodnicze tego obszaru. Położony jest w granicach Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego, po obu stronach Bramy Frysztackiej. Rezerwat składa się z dwóch części, mniejszej na Pogórzu Strzyżowskim i większej na Pogórzu Dynowskim, zajmując obszar 145,85 hektara (z otuliną 175,43 ha).
Rzeźba terenu jest bardzo urozmaicona, charakteryzuje się wznoszącymi i opadającymi grzbietami górskimi, licznymi skałami, stromymi zboczami oraz głębokimi jarami i dolinkami potoków. Na terenie rezerwatu znajdują się również dwa stare, nieczynne kamieniołomy, które ukazują budowę geologiczną tych terenów.
Dominującymi gatunkami drzew w lasach rezerwatu są buk i jodła, uzupełniane przez graby, dęby, jawory, brzozy i sosny. Występuje tu także 160 gatunków roślin, z czego 13 objętych jest ochroną gatunkową. Fauna rezerwatu jest równie bogata: można spotkać sarny, dziki, jelenie, kuny leśne, łasice, krety, wiewiórki, zające, myszy leśne i polne, nornice rude, a także drapieżne ptaki jak jastrzębie, myszołowy, sowy, a także liczne gatunki dzięciołów, sójki, kowaliki, kosy, zięby, drozdy, pliszki żółte i górskie. Wśród gadów obecne są jaszczurki zwinka i żyworodna, padalec, zaskroniec i żmija zygzakowata.
Wczesnośredniowieczne grodzisko
Wczesnośredniowieczne grodzisko, odkryte w 1991 roku przez archeologów Jana Garncarskiego i Antoniego Lubelczyka, miało strategiczne znaczenie dla ochrony traktu biegnącego przez zwężającą się dolinę rzeki Wisłok w Bramie Frysztackiej. W wyniku prac sondażowych znaleziono fragmenty ceramiki, żelazne okucia, ostrogę oraz fragment noża. Grodzisko miało wydłużony owalny kształt o wymiarach 150 m długości i 100 m szerokości, z stożkowatym wyniesieniem o średnicy około 30 m. Znalezione artefakty pozwoliły datować obiekt na młodszą fazę wczesnego średniowiecza.
Teren grodziska porasta obecnie las bukowy z domieszką grabu i jodły. Poniżej grodziska, na stromym stoku, znajduje się polana z widokiem na Frysztak i fragmenty Pogórza Strzyżowskiego.
Kamieniołomy i piaskowce istebniańskie
Na terenie Pogórza Karpackiego, w tym w okolicach Frysztaka, znajduje się wiele kamieniołomów, które stanowiły źródło piaskowców istebniańskich. Są to skały osadowe powstałe na przełomie kredy i paleogenu, budujące wychodnie skalne, ostańce i grzbiety górskie. Piaskowce te, zbudowane ze zlepieńców, kwarcu i łupków, zazwyczaj mają barwę bladożółtą, rdzawą lub szarobrunatną i tworzą ławice o dużej miąższości.
Kamieniołom w Kobylu, gdzie pozyskiwano piaskowce, funkcjonował do 1971 roku. Do dziś zachowały się tam trzy poziomy eksploatowanych ścian. W przeszłości na skraju kamieniołomu znajdował się pomnik przyrody nieożywionej - wysoka na 7 metrów skała w formie grzyba, która jednak została zniszczona.
Atrakcje turystyczne i rekreacyjne
Okolice Bramy Frysztackiej oferują liczne możliwości aktywnego wypoczynku. Wzdłuż rzeki Wisłok znajdują się przystanie kajakowe, takie jak "Przystań Doliny Wisłoka" i "Brama Frysztacka", które umożliwiają organizację spływów kajakowych. Rzeka Wisłok stanowi naturalną granicę między Pogórzem Strzyżowskim a Pogórzem Dynowskim.
Przez teren ten przebiega również niebieski szlak PTTK, łączący różne punkty turystyczne, w tym Rezerwat "Herby". Szlak ten prowadzi przez malownicze tereny, umożliwiając podziwianie formacji skalnych, lasów i widoków na okolicę. W ramach gminnego szlaku edukacyjnego "Kamienne Herby" można zapoznać się z historią i przyrodą regionu.
V Ogólnopolski Spływ Kajakowy Rzeką Wisłok.
W ramach inicjatyw lokalnych, strażacy z OSP Frysztak organizują akcje rowerowe, promując aktywny tryb życia i integrację społeczną. Podczas takich wydarzeń odwiedzane są ważne miejsca w okolicy, w tym remizy OSP, obiekty sakralne i centra sportowe.
Działalność Ochotniczych Straży Pożarnych, zarówno w Kobylu, jak i w Frysztaku, obejmuje nie tylko działania ratowniczo-gaśnicze, ale również szeroko pojętą działalność społeczną, kulturalną i edukacyjną. Strażacy angażują się w pomoc lokalnej społeczności, dbają o bezpieczeństwo i promują postawy obywatelskie.