Tygrysy to majestatyczne drapieżniki, które od wieków fascynują ludzi, symbolizując siłę i niezależność. Informacje dotyczące tych wspaniałych kotów często pojawiają się w mediach, niekiedy w kontekście budzących sensację wydarzeń. Poniżej przedstawiamy szczegółowe dane na temat tygrysów, ich ochrony, a także niezwykłej rasy kota domowego - Toygera, stworzonej, by naśladować wygląd swojego dzikiego kuzyna.
Incydent na Granicy Słowacko-Ukraińskiej: Pogłoski o Ucieczce Tygrysa
Informacja o tygrysie, który miał uciec z prywatnego zoo w Ukrainie i dotrzeć na Słowację, w pobliżu polskiej granicy, stała się gorącym tematem mediów. To zdjęcie pojawiło się w słowackich mediach społecznościowych, a sprawę nakręciła słowacka policja. Na ich profilu pojawił się apel do sąsiadów, aby uważali, bo dziki kot może biegać między ich domami. Ludzie mocno się wystraszyli, zastanawiając się, czy tygrys grasuje przy granicy z Polską.
Po kilku dniach w sprawie tygrysa policja na Słowacji zajęła oficjalne stanowisko. Rzeczniczka stwierdziła: „Rzeczywiście, 3 września otrzymaliśmy zgłoszenie od ukraińskich służb, że tygrys został zauważony w pobliżu granicy, ale jeszcze po stronie ukraińskiej”. Dodatkowo, słowackie służby zostały poproszone o współpracę tylko wtedy, gdyby obecność zwierzęcia została zarejestrowana na terytorium Słowacji. Rzeczniczka zaznacza, że słowacka policja nie zajmowała się badaniem autentyczności zdjęcia, które ukazało się w mediach społecznościowych, dodając: „Zatem nie wiemy, czy miało ono charakter poglądowy, czy pochodzi z fotopułapki, ani ile lat ma to zdjęcie”.
Jak zaznacza Lenka Ivanova, słowackie służby dotąd nigdy nie potwierdziły, że obecność tygrysa została odnotowana również na terytorium Słowacji. Również słowacki Park Narodowy Połoniny, który graniczy z Bieszczadzkim Parkiem Narodowym, odpowiedział, że nie jest w stanie ustalić autora zdjęcia, więc nie może doprecyzować czasu i miejsca jego wykonania. Ustalono jedynie, że we wsi Zavosino po ukraińskiej stronie jest jeden hodowca tygrysów, który oświadczył, że ma tylko jednego tygrysa i nigdy mu nie uciekł. W związku z tym, do dziś nie wiadomo, kiedy i gdzie zostało zrobione to zdjęcie.
Tygrys - Król Azjatyckich Dżungli i Tajg
Ogólna Charakterystyka i Rola Ekologiczna
Tygrys (Panthera tigris) to największy dziki kot żyjący na Ziemi i jeden z największych drapieżników lądowych. W wielu kulturach uznawany jest za symbol siły, niezależności i odwagi. Dorosłe samce osiągają ponad 300 kg masy ciała przy ponad 3 m całkowitej długości, a rekordowa masa samca tygrysa syberyjskiego wyniosła 423 kg. Tygrys dobrze skacze i bardzo dobrze pływa, polując zwykle samotnie.
Jeszcze 120 lat temu ogromne obszary Azji zamieszkiwało około 100 000 tygrysów, czyli ponad 25 razy więcej niż obecnie! Sytuacja tego majestatycznego zwierzęcia przez lata ulegała drastycznemu pogorszeniu. W wyniku nieodpowiedzialnej, rabunkowej gospodarki człowieka, liczba tygrysów żyjących na wolności spadła o ponad 95%, a gatunek znalazł się na krawędzi wymarcia. Wiele lokalnych populacji tego pięknego kota na zawsze zniknęło z powierzchni Ziemi. Tygrys jest jednym z ostatnich ocalałych przedstawicieli megafauny, ale i jemu grozi zagłada. Obecnie na całym świecie żyje niecałe 6 tysięcy tygrysów, a ogromny niegdyś obszar ich występowania skurczył się aż o 92%. Na pozostałych 8% pierwotnego areału nadal są bezlitośnie zabijane przez kłusowników, którzy sprzedają fragmenty ich ciał na pseudomedykamenty. Jeszcze pokolenie naszych rodziców może pamiętać tygrysy żyjące na terenie Turcji, kraju leżącego nie tak daleko od Polski, jednak straciliśmy je w latach 70. ubiegłego wieku.
Tygrysy są tzw. gatunkiem parasolowym. Oznacza to, że chroniąc je, zapewniamy przetrwanie także innym, cennym gatunkom i dbamy o zachowanie ich naturalnych siedlisk. Terytorium zajmowane przez dorosłego samca tygrysa ma zazwyczaj powierzchnię aż kilkuset kilometrów kwadratowych. Tygrysy pełnią kluczową rolę w ekosystemie. Te dzikie koty w naturalny sposób regulują populacje zwierząt, którymi się żywią, dbając tym samym o zachowanie różnorodności biologicznej i zrównoważone funkcjonowanie środowiska.
Biologia i Zachowania
Uzębienie tygrysa jest tnąco-kruszące z silnie rozwiniętymi kłami i łamaczami; w szczęce osadzonych jest 30 zębów. Tygrys jest drugim po pumie rekordzistą w skoku wzwyż - potrafi wskoczyć na wysokość 5 m - i drugim po lwie w skoku w dal - jednym skokiem pokonuje odległość 8-9 m. Na wysokość 2 m wskakuje trzymając zdobycz ważącą 50 kg. Jak u wszystkich kotów, przednie łapy mają pięć, a tylne cztery palce, zakończone ostrymi pazurami o sierpowatym kształcie, które mogą być cofane. Umiejętność chowania pazurów umożliwia tygrysowi bardzo ciche stąpanie przy podkradaniu się do ofiary.
Najlepiej rozwiniętym zmysłem tygrysów jest słuch. Wychwytują dźwięki o częstotliwości od 200 Hz do 100 kHz, pięciokrotnie wyższe niż słyszane przez człowieka. Zmysł węchu u tygrysa nie należy do wysoko rozwiniętych; jest zdecydowanie słabszy niż u psów. Jak wszystkie wielkie koty z rodzaju Panthera, tygrys potrafi ryczeć. Głos ryczącego króla dżungli słyszany jest z odległości 3 km. Tygrysy mają okrągłe źrenice i żółte tęczówki. W nocy światło odbite od oczu tygrysa przybiera kolor od czerwonożółtego do niebieskozielonego - w zależności od źródła światła i kąta jego padania.
Większość tygrysów żyje w lasach tropikalnych oraz na terenach porośniętych przez zarośla trawiaste, trzcinowe i bambusowe. Są bardzo aktywnymi drapieżnikami naziemnymi, rzadko wchodzą na drzewa. Tygrys poluje na wszelkie zwierzęta niezależnie od wielkości. Jedynie dorosłe, zdrowe nosorożce i słonie potrafią skutecznie obronić się przed jego atakiem, a mimo tego zdarzają się utarczki pomiędzy nimi a tygrysem. Podobnie wyglądają konfrontacje z większymi od tygrysa niedźwiedziami brunatnymi - chociaż obydwa olbrzymy wzajemnie się unikają, dochodzi między nimi do walk, w których niedźwiedź nierzadko zostaje pokonany. Tygrys najchętniej poluje na duże ssaki kopytne (sambary, gaury, bawoły, dzikie świnie), nie gardzi młodym słoniem lub nosorożcem, który oddalił się od stada, zdarza mu się zabijać krokodyle, a nawet duże ryby, na które czatuje przy brzegu.
Poluje z ukrycia. Wykorzystując słuch i wzrok oraz gęstwiny, podkrada się do ofiary. Stąpa bardzo cicho, ponieważ potrafi chować pazury i przyczajony wyczekuje, aż cel ataku zbliży się do niego. Potrafi biec z prędkością 60 km/h. Przednimi łapami powala atakowane zwierzę na ziemię i wbija kły w jego kark, często przerywając rdzeń kręgowy, tchawicę, żyłę lub tętnicę szyjną ofiary. Dużym zwierzętom rozrywa gardło i czeka, aż ofiara skona. Tylko 1 na 10-20 ataków kończy się sukcesem. Duża zdobycz wystarcza mu na kilka dni.
Stare tygrysy czasami wybierają na swoje ofiary ludzi i zwierzęta domowe, zwłaszcza bydło. Jest to spowodowane prawdopodobnie utratą sprawności łowieckiej, np. przez wady uzębienia. Osłabiony osobnik zmuszony jest do opuszczenia swojego terytorium w poszukiwaniu łatwiejszej zdobyczy. Zdarza się, że młody tygrys napada na człowieka, ale takie zdarzenia tłumaczone są jako przypadkowe. Poluje zarówno w dzień, jak i w nocy, przy czym największą aktywność wykazuje przed i po zachodzie słońca, nocą zwykle patrolując zajmowane terytorium. Zbiorowe polowania w małych grupach rodzinnych zdarzają się rzadko.
Samce obejmują tereny o powierzchni 60-100 km², a samice do 20 km². Wielkość terytorium zależy od warunków środowiska, a szczególnie od ilości pokarmu. Terytoria są znakowane moczem, odchodami i wydzieliną gruczołów zapachowych. Obszar kontrolowany przez jednego samca może zawierać areały osobnicze kilku samic. Podstawową jednostkę rodzinną stanowi samica z młodymi. Dorosły samiec jest najczęściej samotnikiem z wysoko rozwiniętym terytorializmem, tworzącym rodziny tylko w okresie rozrodu. W konfrontacji z innymi osobnikami wykazuje silną agresję, rzadko kończącą się śmiercią. Do komunikowania się tygrysy używają różnorodnych dźwięków: ryczenia, pomruków, warczenia, parskania, prychania i miauczenia.
Samice osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 3 a 4 rokiem życia, samce średnio o rok później. Ciąża trwa 93-114 dni (najczęściej 104-106 dni), w miocie rodzi się zwykle 3-4, ale zdarzają się mioty od 1-7 młodych. Młode tygrysię po urodzeniu jest ślepe i bezradne, waży ok. 1 kg. Śmiertelność młodych w pierwszym roku życia sięga 1/3, a w dwóch pierwszych latach może przekroczyć 50%. Szacuje się, że tylko jedno tygrysię z miotu osiągnie dojrzały wiek. Samiec obejmujący nowe terytorium, na którym znajdują się samice z młodymi, często zabija wszystkich potomków swojego poprzednika, aby przyspieszyć gotowość samicy do kopulacji. Około 8 tygodnia życia młode są zdolne do opuszczenia kryjówki i podążania za matką, która wychowuje je bez pomocy samca. Samodzielność młode tygrysy uzyskują około 18 miesiąca życia, ale pozostają z matką do 2-2,5 roku. Na wolności żyją 10-15 lat, w niewoli 16-20.
LEW vs TYGRYS - Starcie Gigantów. Kto Jest Królem Dżungli?
Podgatunki Tygrysa
Tygrys azjatycki (Panthera tigris) to gatunek dużego, drapieżnego ssaka łożyskowego z podrodziny panter (Pantherinae) w rodzinie kotowatych (Felidae). Jest to największy ze współczesnych pięciu gatunków dzikich kotów z rodzaju Panthera. Został opisany przez Linneusza w 10. edycji Systema Naturae (1758) jako Felis tigris. W 1858 roku rosyjski przyrodnik Nikołaj Siewiercow opisał tego dzikiego kota pod nazwą Tigris striatus. Filogeneza tygrysów nie została jednoznacznie wyjaśniona, a współczesna wiedza opiera się na niewielkiej ilości materiału kopalnego. Najprawdopodobniejszym prekursorem linii kotowatych, z której powstał Panthera tigris, jest wymarła przed kilkoma milionami lat Panthera schreuderi. Około 1,2 miliona lat temu w Indonezji pojawił się Panthera tigris trinilensis (tygrys z Trinil), odkryty na stanowisku archeologicznym Trinil na Jawie.
Dawniej tygrys był szeroko rozprzestrzeniony w Azji - od wschodniej Turcji i Morza Kaspijskiego po wschodnią Rosję (do Morza Ochockiego) i Mandżurię. Obecnie występuje w południowej i wschodniej Azji, w małych, izolowanych populacjach na obszarze między Indiami a Wietnamem i Tajlandią oraz w Chinach, na wschodzie Rosji i na Sumatrze. Zajmuje różnorodne siedliska - od wiecznie zielonych tropikalnych lasów deszczowych, przez namorzyny i południowe zbocza Himalajów, po zaśnieżoną tajgę syberyjską. Umaszczenie jest uzależnione od podgatunku i pory roku, od żółtawego do czerwonopomarańczowego z czarnymi, wyrazistymi pręgami. Kształt i rozmieszczenie pręg są zależne od podgatunku, a szczegółowy układ - unikalny dla każdego osobnika - może stanowić podstawę do identyfikacji.
Tygrys Syberyjski (Amurski)
Tygrys syberyjski (Panthera tigris altaica) to kot, którego nikomu nie trzeba przedstawiać. Kojarzy się z siłą, potęgą i daleką Syberią. Zamieszkiwał kiedyś sporą część Półwyspu Koreańskiego, Mandżurię i inne części północno-wschodnich Chin, wschodnią część Syberii i rosyjski Daleki Wschód. Obecnie jego zasięg rozciąga się w pasie około 1000 km długości w okolicy końcowego biegu rzeki Amur. Nieliczne populacje obejmują swoim zasięgiem Chiny i Koreę Północną. W przeciwieństwie do innych podgatunków, tygrys syberyjski nie żyje w tropikalnym klimacie, ale w umiarkowanym, a nawet skrajnie zimnym, w lasach liściastych, iglastych i mieszanych.
W latach 40. ubiegłego wieku nastąpił potężny kryzys w populacji tygrysa syberyjskiego, a jej wielkość była szacowana na 20-30 osobników, głównie z powodu polowań i wojny. Na szczęście, wydano zakaz polowań i już 40 lat później populacja liczyła 250 osobników. Ochronie gatunkowej nie pomógł rozpad ZSRR, gdyż rozpoczęła się nielegalna wycinka lasów i kłusownictwo. Na szczęście ochrona gatunkowa powróciła, a w pewnym momencie jej twarzą był sam prezydent Putin. W 2005 roku szacowano, że liczba tygrysów amurskich w Chinach wynosiła 18-22, a na rosyjskim Dalekim Wschodzie 331-393. Dzisiaj szacuje się, że wielkość populacji nie przekracza 600 osobników. To nadal bardzo mało, a zaangażowanie Rosji w wojnę tylko utrudnia prowadzenie działań ochronnych na jej terenie.
Ogromne rozmiary tygrysa syberyjskiego - samce mogą ważyć ponad 200 kg - sprawiają, że potrafi polować na naprawdę potężne ofiary, takie jak jelenie czy łosie. Badania kału tygrysów wykazały w nim również szczątki saren, dzików, zajęcy, a nawet ryb i niedźwiedzi brunatnych. Niewątpliwym przystosowaniem tygrysa syberyjskiego do zimnego klimatu jest występowanie bardzo grubej sierści zimowej. Długość włosów na grzbiecie latem wynosi około 1,5 cm, z kolei zimą nawet 5 cm. Zwierzęta te idealnie wpisują się w regułę ekogeograficzną sformułowaną w 1847 roku przez niemieckiego biologa Carla Bergmanna, mówiącą, że zwierzęta stałocieplne są tym większe, im chłodniejszy jest klimat, w którym żyją. Zgadza się to w przypadku tygrysów, gdyż najmniejszy podgatunek - tygrys sumatrzański, waży „zaledwie” 90-140 kg. Populacja tygrysów syberyjskich w ogrodach zoologicznych ma się dobrze i znacznie przekracza liczbę osobników na wolności. Tygrysy wymagają dużych i urozmaiconych wybiegów, a także basenów, w których uwielbiają pływać.
Warianty Umaszczenia Tygrysów
Białe tygrysy są jednym z wielu wariantów umaszczenia Panthera tigris, głównie podgatunku nominatywnego. Ich cechami charakterystycznymi są: białe umaszczenie sierści, ciemnobrązowe lub o barwie sepii pasy, niebieskie oczy, różowy nos oraz różowe poduszki łap. Nie są to osobniki albinotyczne. Wszystkie białe tygrysy trzymane w ogrodach zoologicznych pochodzą od jednego ojca o imieniu Mohan, schwytanego w 1851 roku. Gen warunkujący biały kolor sierści jest dziedziczony autosomalnie recesywnie. Tygrysy te mają stosunkowo więcej problemów zdrowotnych, niż umaszczone normalnie; dotykają ich m.in. rozszczep wargi i podniebienia, zez oraz skolioza, co jest wynikiem chowu wsobnego stosowanego ze względu na dążenie do uzyskania białych tygrysów popularnych w ogrodach zoologicznych. Gen warunkujący białą sierść występuje naturalnie jedynie u 1 na 10 tys. osobników.
Choć pojawiały się doniesienia o czarnych tygrysach, nigdy nie pozyskano żadnego okazu czy choćby skóry. Zachowały się jedynie doniesienia o upolowanych egzemplarzach. W 1910 roku amerykański misjonarz Harry R. Caldwell podczas polowania na tygrysy zauważył osobnika maści niebieskiej na obrzeżach miasta Fuzhou.
Tygrysy „Golden Tabby” (zwane również „Strawberry”) to odmiana kolorystyczna tygrysa występująca jedynie w niewoli. Powstaje w wyniku kojarzenia białych i zwykłych tygrysów. Barwa ich sierści jest złocista, jasna, mają jasne nogi i pomarańczowe pasy. Ich sierść jest grubsza niż u zwyczajnie umaszczonych tygrysów. W 2016 roku w niewoli żyło około 30 tak umaszczonych okazów.
Toyger - Kot Domowy o Wyglądzie Miniaturowego Tygrysa
Historia i Cel Hodowli
Ludzie od dawna dopatrywali się w kotach małych tygrysów - ich dzikich kuzynów. Jednak na specjalną uwagę zawsze zasługiwały te koty, które jak najbardziej przypominały tygrysy fizycznie. Pod koniec lat 80. XX wieku pewna hodowczyni zauważyła, że jeden z jej kotów ma charakterystyczne punkciki na skroniach i uznała, że to jest dobra droga do wyhodowania kota, który będzie przypominał tygrysa. Plan był prosty: stworzyć kota z umaszczeniem w charakterystyczny, tygrysi sposób wzdłuż całego ciała, łącznie z głową, a jednocześnie kota silnego i mocnego już na pierwszy rzut oka. W ten sposób powstały koty Toyger - przymilne, słodkie i uczuciowe zwierzaki o wyglądzie miniaturowych tygrysów.
Pierwsze Toygery w Polsce pojawiły się dopiero kilka lat temu, bo w 2014 roku. Trzy Toygery o imionach Julia, Star i Naja zostały sprowadzone z Niemiec. Do tej pory w Polsce działa tylko jedna hodowla kotów tej rasy, w Szczecinie. Cena Toygera jest wysoka, bo to rasa nadal praktycznie jeszcze nieznana.
Wygląd i Cechy Fizyczne
Toyger został wyhodowany właśnie po to, by przypominać tygrysa - i tak się właśnie stało. Kocury ważą od czterech i pół do siedmiu kilogramów, kotki natomiast od trzech do czterech i pół kilogramów. Uszy są nachylone pod kątem czterdziestu pięciu stopni w kierunku oka, są małe, choć w stosunku do głowy szerokie. Tułów jest bardzo muskularny, ma zaokrąglone kontury. Budowa ciała waha się od średniej do głębokiej. Koty te już na pierwszy rzut oka wyglądają na bardzo silne i umięśnione, choć ich tułów nie może być toporny. Oczy są szeroko rozstawione, głęboko osadzone.
Sierść jest krótka, choć na podgardlu i przy szyi może być nieco dłuższa. Umaszczenie z kolei musi jak najbardziej przypominać to tygrysie. Rasa jest jeszcze bardzo młoda i wciąż ewoluuje w celu osiągnięcia pręg, które jak najbardziej przypominają te tygrysie. Dlatego bezwzględnie kot tej rasy musi mieć umaszczenie w rodzaju mackerel tabby, które ewoluowało w kilka odmian - mackerel tabby bold oraz mackerel tabby braided. W pierwszym przypadku pręgi są nieregularne, grube i pionowe.
Zdrowie, Pielęgnacja i Żywienie
W tym momencie trudno jeszcze wyrokować na temat zdrowia tej rasy, ponieważ jest ona bardzo młoda i ciągle ewoluuje. Odnotowano już jednak jedną chorobę dziedziczną, na którą narażone są Toygery - niedobór kinazy pirogronianowej, enzymu, którego niedostateczna ilość może doprowadzić do wystąpienia anemii. Kocięta tej rasy mogą też być narażone na spłaszczenie klatki piersiowej. Jednak, biorąc pod uwagę wszystko to, co dotychczas udało się zaobserwować, można wskazać, że na chwilę obecną jest to rasa zdrowa.
Toyger to kot, który nie wymaga zbyt wielu zabiegów pielęgnacyjnych, zajmowanie się nim nie należy do czasochłonnych. Poza tym, kontroluj stan uzębienia, by móc zainterweniować, jeśli zacznie odkładać się kamień nazębny lub pojawią się inne problemy. Toyger, jak każdy kot, to mięsożerca. Potrzebuje przede wszystkim diety opartej na wysokiej jakości białku pochodzenia zwierzęcego. Możesz zdecydować się na samodzielne przygotowywanie posiłków swojemu Toygerowi - jeśli masz na to dość czasu, wiedzy i umiejętności. Jeśli nie masz jednak czasu lub ochoty na to, by gotować kotu, możesz postawić na dobrej jakości karmy komercyjne dla kota - suche lub mokre. Możesz też zdecydować się na karmienie kota oboma rodzajami karmy.
Charakter i Zachowanie
Kot Toyger wygląda jak tygrys, ale tygrysem z całą pewnością nie jest. Ideą, która stała za stworzeniem tej rasy, było stworzenie zwierzaka, który wygląda jak groźny drapieżnik, ale zachowuje się jak pieszczoch. Taki właśnie jest Toyger. To zwierzak, który uwielbia pieszczoty, towarzystwo ludzi, głaskanie czy przebywanie na kolanach. Jest bardzo otwarty i towarzyski, więc będzie dążył do kontaktów z ludźmi. Nie należy do specjalnie żywiołowych i aż nadto aktywnych, ale z całą pewnością nie można go nazwać kotem leniwym. Bardzo lubi zabawę, w ciągu dnia będzie też podążał za domownikami, by zawsze być w ich pobliżu.
Jest bardzo inteligentny i jako taki jest w stanie dostosować się do zasad, jakie panują w danym domu i trybu życia swoich opiekunów. Nadal jednak ma swoje własne potrzeby, które muszą zostać zaspokojone. Łatwo uczy się nowych rzeczy, dlatego możesz nauczyć go aportować piłkę i innych sztuczek, które na ogół mogą kojarzyć się z psami. Toyger to kot łagodny, cierpliwy i towarzyski. Doskonale odnajdzie się też w domu z ludźmi, którzy prowadzą spokojny tryb życia - będzie spędzał czas na kolanach, domagał się pieszczot i głaskania. Toygery nie boją się ludzi i najlepiej czują się w ich towarzystwie, dlatego nie decyduj się na Toygera wtedy, gdy długo Cię nie ma w domu. Nadaje się jako towarzysz dla starszego dziecka, które wie już jak postępować ze zwierzętami - jest cierpliwy i przyjazny, a przy tym bardzo inteligentny i chętny do zabawy. Może też mieszkać w domu, w którym są inne zwierzęta - nawet psy. Toygery to rasa młoda, której początki sięgają końcówki lat 80. XX wieku. Ich wygląd, a także charakterystyczny, chwiejny, choć nadal pełen gracji, chód przypominają tygrysy. To koty łagodne i spokojne, choć potrzebują swojej dawki ruchu i zabawy, by stymulować swój rozwój fizyczny i umysłowy.
Ochrona Tygrysów - Globalne Wysiłki i Sukcesy
Sytuacja tygrysów przez lata ulegała drastycznemu pogorszeniu, ale dzięki wspólnym wysiłkom wielu zaangażowanych stron udało się odwrócić krzywą wymierania. Już od wielu lat, wspólnie z biurem WWF Malezja, prowadzone są działania na rzecz ochrony tygrysów. W latach 2018-2023 prowadzono też działania z biurem WWF Mjanma (dawna Birma). WWF na poziomie międzynarodowym wspierał inicjatywę Tx2, mającą na celu podwojenie liczby dziko żyjących tygrysów na świecie do 2022 roku - następnego Roku Tygrysa w chińskim kalendarzu. Dzięki wieloletniemu zaangażowaniu WWF we wspieranie realizacji ambitnych celów, pierwszy raz od 100 lat udało się odwrócić krzywą wymierania tygrysów.
Globalne liczenie tygrysów wciąż jeszcze trwa, tymczasem WWF opracował kolejną ambitną strategię, by przez kolejnych 12 lat wzmocnić działania na rzecz ochrony tygrysów, doprowadzić do stabilizacji obecnych, a być może też wypracować warunki na stworzenie nowych populacji. Wspólnymi siłami społeczności lokalnych, rządów, naukowców, organizacji pozarządowych i świadomych obywateli całego świata, udało się zwiększyć liczbę tygrysów żyjących na wolności do 5 574 osobników*. Jednak to dopiero początek pracy. Aby skuteczniej chronić tygrysy, WWF wspiera działania biura w Belum-Temengor w Malezji, a w latach 2018-2023 WWF Mjanma na obszarze Dawna Tenasserim. Od wielu lat prowadzone są wspólne projekty z kluczowym udziałem społeczności lokalnych, chroniąc przyrodę z ludźmi i dla ludzi. Pomóż nam ocalić tego wspaniałego drapieżnika!
*szacunkowe dane Globalnego Forum Tygrysów - międzyrządowego organu zajmującego się ochroną tygrysów, zaktualizowane po opublikowaniu artykułu na podstawie danych z lipca 2023
Źródła
- Goodrich J., Lynam A., Miquelle D., Wibisono H., Kawanishi K., Pattanavibool A., Htun S., Tempa T., Karki J., Jhala Y. & Karanth U., 2015, Panthera tigris.