Modernizacja i ulepszenie środków trwałych: aspekty prawne i podatkowe

Środki trwałe stanowią podstawowe narzędzie działalności każdego przedsiębiorcy. Ponieważ z czasem ulegają zużyciu i tracą przydatność, przedsiębiorcy decydują się ponieść wydatki w celu przywrócenia ich przydatności albo nabywają nowe środki trwałe. Kwestia klasyfikacji tych wydatków ma kluczowe znaczenie ze względu na konsekwencje podatkowe i księgowe.

Kwalifikacja wydatków w Specjalnych Strefach Ekonomicznych (SSE)

Dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność na terenie Specjalnych Stref Ekonomicznych, podjęcie decyzji o poniesieniu wydatków na środki trwałe ma szczególne znaczenie. Nie każdy wydatek poniesiony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może zostać zaliczony w poczet kosztów kwalifikowanych.

W myśl §6 ust. 1 Rozporządzenia SSE za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy (jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów), poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia. Mogą to być m.in.:

• cena nabycia albo koszt wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika (pkt. 2 omawianego przepisu),
• koszt rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych (pkt. 3 omawianego przepisu).

Stosownie do treści §6 ust. 7 Rozporządzenia SSE, dla dużych przedsiębiorców ustawodawca wprowadził dodatkowy warunek, który musi być spełniony, aby mieli oni możliwość uznania wydatków poniesionych na zakup środków trwałych za wydatki kwalifikowane. Mianowicie, środki trwałe zakupione przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni muszą być nowe.

Rozróżnienie pojęć: Ulepszenie, modernizacja a remont

Wydatki kwalifikowane mogą przybrać formę wydatków poniesionych na rozbudowę lub modernizację istniejących środków trwałych. W tym miejscu należy podkreślić, że sądy administracyjne oraz organy skarbowe prezentują jednolite stanowisko, zgodnie z którym ulepszenie czy modernizacja środka trwałego nie są tożsame z jego remontem. Przyporządkowanie jednego z tych pojęć do konkretnej sytuacji podatnika prowadzącego działalność na terenie SSE ma zatem istotne znaczenie.

Pojęcia: ulepszenia, modernizacji oraz remontu nie zostały zdefiniowane ani w Rozporządzeniu SSE, ani w innych przepisach krajowych czy unijnych regulujących kwestię pomocy publicznej. Powoduje to liczne rozbieżności interpretacyjne oraz spory podatników z organami podatkowymi. Wobec braku definicji legalnych, znaczenie tych pojęć można wywieść z przepisów, do których nawiązuje Rozporządzenie SSE (ustawa o CIT, ustawa o rachunkowości), a także odwołując się do definicji słownikowych.

Definicja ulepszenia i modernizacji

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o rachunkowości, wartość początkową stanowiącą cenę nabycia lub koszt wytworzenia środka trwałego powiększają koszty jego ulepszenia, polegającego na przebudowie, rozbudowie, modernizacji lub rekonstrukcji i powodującego, że wartość użytkowa tego środka po zakończeniu ulepszenia przewyższa posiadaną przy przyjęciu do używania wartość użytkową, mierzoną okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych przy pomocy ulepszonego środka trwałego, kosztami eksploatacji lub innymi miarami.

W myśl art. 16g ust. 13 ustawy o CIT ulepszenie zwiększa wartość środka trwałego, stanowiącą podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych, które wynika z przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Chociaż ustawa o CIT nie zawiera definicji poszczególnych pojęć, organy podatkowe (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 11.09.2014 r., sygn. IPTPB3/423-207/14-4/PM) rozumieją je następująco:

• przebudowa - zmiana (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny;
• rozbudowa - powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.;
• adaptacja - przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu nowych cech użytkowych;
• rekonstrukcja - odtworzenie (odbudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych;
• modernizacja - unowocześnienie środka trwałego.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, modernizacja to unowocześnienie i usprawnienie czegoś. Tym samym modernizacja środka trwałego to jego unowocześnienie, usprawnienie skutkujące np. poprawą jakości wytwarzanych za jego pomocą produktów. Będą to więc działania związane ze środkami trwałymi, które powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą i kosztami eksploatacji. W ten sposób definicja modernizacji pokrywa się z definicją ulepszenia.

Definicja remontu

Również pojęcie remontu nie zostało zdefiniowane przez ustawy podatkowe. W tym przypadku kierunek interpretacyjny wyznacza przepis art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym za remont uznaje się wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu jest więc przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając jego charakteru i funkcji. Stanowisko takie znaleźć można również w interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 28.10.2014 r., IBPBI/2/423-1036/14/AK).

Nakłady poniesione na remonty bieżące (typowe, awaryjne) traktowane są jako koszty okresu, w którym zostały poniesione. Remonty okresowe to takie, które są powtarzane regularnie, a ich koszty mogą być rozliczane przez cały okres międzyremontowy (jako czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów), w zależności od przyjętych zasad (polityki) rachunkowości. Remonty nadzwyczajne, mające za zadanie usunięcie niekorzystnych skutków zdarzeń losowych (np. powodzi, pożarów), ujmowane są jako pozostałe koszty operacyjne.

Mimo, że niektóre rodzaje remontów mogą wymagać znacznych nakładów lub ich zakres jest znaczący, to nakłady te nie zwiększają wartości użytkowej środka trwałego, gdyż nie zmieniają się jego parametry charakterystyczne, techniczne lub użytkowe, także wtedy, gdy do przeprowadzenia remontu wykorzystano nowocześniejsze materiały i części od pierwotnie użytych do budowy środka trwałego.

Poziom istotności nakładów

Jednostka, decydując o zaliczeniu nakładów do ulepszenia, uwzględnia kryterium istotnej wartości początkowej środka trwałego, ustalone w przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości. Jeżeli nakłady poniesione na ulepszenie danego obiektu są w skali roku niższe od istotnej wartości początkowej środka trwałego (w przepisach podatkowych ten limit wynosi 10 000 zł), wówczas uznaje się je za koszty bieżącej działalności. Środek trwały może być ulepszany częściej niż raz w roku, a jedno ulepszenie może trwać dłużej niż rok. Nakłady na każde ulepszenie zwiększają wartość początkową środka trwałego w momencie zakończenia całości prac i ponownego włączenia obiektu do użytkowania.

Modernizacja w kontekście używanych środków trwałych i momentu poniesienia nakładów

Wydatki poniesione na modernizację używanych środków trwałych

Jak wskazano na wstępie, środki trwałe zakupione przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni (w kontekście SSE) mają być **nowe**. Co istotne, przepisy Rozporządzenia SSE nie wymagają, aby możliwość zaliczenia kosztów modernizacji do wydatków kwalifikowanych uzależniona była od wcześniejszego zaliczenia wydatków na nabycie tych środków trwałych w poczet wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną. Wymagane jest jedynie, aby na dzień ponoszenia wydatku na rozbudowę lub modernizację stanowiły one środek trwały przedsiębiorcy.

Koszty modernizacji środka trwałego będą zatem stanowić wydatki kwalifikowane, bez względu na to, czy koszty nabycia tego środka trwałego zaliczone zostały w poczet wydatków kwalifikowanych czy też nie. Analogiczne stanowisko zaprezentowane zostało w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15.03.2011 r. (sygn. IBPBI/2/423-1907/10/AK), a także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z 15.03.2017 r. (sygn. 2461-IBPB-1-3.4510.25.2017.1.AB).

Moment poniesienia nakładów na modernizację środków trwałych

Podatnicy powinni zwrócić szczególną uwagę na moment poniesienia nakładów służących ulepszeniu środka trwałego. Zdarza się, że nakłady te ponoszone są jeszcze przed dniem wprowadzenia środków trwałych do ewidencji. Przepisy Rozporządzenia SSE przy ustalaniu ceny nabycia oraz kosztów wytworzenia środków trwałych odwołują się do przepisów ustawy o rachunkowości.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 tej ustawy, przez środki trwałe rozumie się rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. W sytuacji, w której nabyte składniki majątku nie będą spełniać ww. warunków, nie będzie można uznać ich za środki trwałe, a w konsekwencji nakładów ponoszonych w związku z ich przystosowaniem za wydatki o charakterze modernizacyjnym. Modernizować można tylko środek trwały, nie zaś np. środek trwały w budowie. Wydatki poniesione w celu ulepszenia tych środków trwałych będą następnie ujęte w wartości początkowej środków trwałych, które zostaną przyjęte do użytkowania. Z uwagi jednak na wymóg „nowości” środków trwałych przewidziany dla dużych przedsiębiorców, wydatki te nie będą mogły stanowić podstawy do kalkulacji zwolnienia podatkowego.

Mając na uwadze treść art. 28 ust. 8 oraz art. 31 ust. 1 ustawy o rachunkowości, można zaryzykować twierdzenie, iż wydatki o charakterze „ulepszeniowym” poniesione w związku ze składnikami majątku spełniającymi definicję środków trwałych, ale nie wprowadzonymi do ewidencji i nie użytkowanymi, nie mogą być potraktowane jako wydatki na ulepszenie lub modernizację. Stanowisko to wpisuje się w jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 14.02.2017 r., II FSK 2894/16 czy też wyrok NSA z 11.10.2017 r., II FSK 3053/15). Zdaniem sądu istotnym kwalifikatorem środka trwałego jest kompletność i zdatność do użytku przedmiotu w dniu przyjęcia do używania.

Natomiast w sytuacji składników majątku spełniających definicję środków trwałych, niewprowadzonych do ewidencji, ale użytkowanych, można zaryzykować twierdzenie, że będziemy mieli do czynienia z wydatkami na ulepszenie lub modernizację. Jest to jednak rozwiązanie obarczone ryzykiem sporu z organami i w celu jego ograniczenia wskazane byłoby pozyskanie stosownej interpretacji indywidualnej.

Konsekwencje podatkowe modernizacji i ulepszenia

Zwiększenie wartości początkowej i amortyzacja

Wydatki poniesione na ulepszenie środka trwałego powiększają jego wartość początkową. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania. Wzrost ten mierzy się w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych oraz kosztami ich eksploatacji.

Zwiększenia wartości początkowej środka trwałego wskutek jego ulepszenia należy dokonać w miesiącu, w którym ulepszenie to zakończono. Odpisy amortyzacyjne od tej powiększonej wartości dokonywane są począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zwiększenie wartości początkowej środka trwałego.

Art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu, wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Zasada zwiększenia wartości początkowej środka trwałego o wydatki na ulepszenie ma zastosowanie nawet, gdy część z tych wydatków została uprzednio ujęta bezpośrednio jako koszty uzyskania przychodów (gdy suma wydatków ulepszeniowych nie przekraczała 10 000 zł). W razie przekroczenia limitu 10 000 zł w ciągu roku podatkowego, należy skorygować koszty podatkowe o kwotę zaliczonych do nich wydatków na ulepszenie.

Ulepszenie środka trwałego sfinansowanego z dotacji

Dokonywanie amortyzacji będzie się odbywać przy zastosowaniu wcześniej stosowanej metody amortyzacji, ale od powiększonej w wyniku ulepszenia wartości początkowej środka trwałego. Jeżeli zakup środka trwałego był częściowo zrefundowany, kosztem podatkowym będą tylko odpisy amortyzacyjne od tej części wartości środka trwałego, która nie została pokryta refundacją (zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o pdof i art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o pdop).

Gdy ulepszenie środka trwałego ma miejsce w trakcie amortyzacji, odpis amortyzacyjny ustalony od powiększonej wartości początkowej powinien być odpowiednio podzielony na część stanowiącą koszt uzyskania przychodu oraz część niestanowiącą kosztu uzyskania przychodu. Podział ten powinien zostać dokonany w taki sposób, aby wyłączenie części odpisów amortyzacyjnych niestanowiących kosztów uzyskania przychodów dokonywane było przez cały okres amortyzacji środka trwałego.

Ulepszenie środka trwałego całkowicie zamortyzowanego powoduje dalsze naliczanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej powiększonej o wartość ulepszenia, według stawki właściwej dla danego środka trwałego. Amortyzację należy zakończyć w momencie zrównania wszystkich odpisów amortyzacyjnych z powiększoną wartością początkową środka trwałego.

Modernizacja środka trwałego zamortyzowanego jednorazowo

Jednorazowa amortyzacja stanowi pomoc de minimis, przewidzianą dla podatników rozpoczynających działalność gospodarczą oraz tzw. małych podatników. Może być dokonywana od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji (z wyłączeniem samochodów osobowych), w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji. Limit jednorazowych odpisów amortyzacyjnych wynosi równowartość kwoty 50 000 euro w danym roku podatkowym (przeliczenie na złote następuje według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w zaokrągleniu do 1000 zł).

Zgodnie z zasadami określonymi w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednorazowych odpisów amortyzacyjnych podatnicy, którym przysługuje preferencja, mogą dokonywać **jedynie w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych**. Oznacza to, że w kolejnych latach podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych, co ma zastosowanie także do nakładów o charakterze ulepszeniowym poniesionych w kolejnych latach po dokonaniu jednorazowej amortyzacji. Nie ma zatem możliwości dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w stosunku do wydatków poniesionych w kolejnych latach na modernizację środka trwałego zamortyzowanego jednorazowo w innym roku niż miało miejsce ulepszenie.

Dopuszczalne jest jednak stosowanie jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w stosunku do ulepszenia środka trwałego wprowadzonego do ewidencji i zamortyzowanego jednorazowo w **tym samym roku podatkowym**. Wówczas wydatki o charakterze ulepszeniowym również mogą zostać zamortyzowane jednorazowo, pod warunkiem nieprzekroczenia łącznego limitu 50 000 euro.

Praktyczne przykłady klasyfikacji nakładów

Przykład 1: Remont a ulepszenie wejścia do budynku

Jednostka remontuje budynek (siedzibę firmy), a prace obejmują wymianę okien i malowanie budynku. Te prace kwalifikują się do uznania ich za remont, gdyż polegają na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie zwiększają wartości użytkowej. Koszty remontu mogą być bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w danym roku podatkowym.

Natomiast wejście do tego budynku zostanie poszerzone i przebudowane poprzez wyłożenie kostką brukową - obecnie jest jedynie wąska ścieżka. Zakres planowanych prac jest znacznie szerszy niż tylko odtworzenie dotychczas istniejącej nawierzchni. Nie jest to więc remont, lecz ulepszenie istniejącego środka trwałego. Koszty tego ulepszenia powinny zostać odniesione na zwiększenie wartości początkowej budynku, ujęte na koncie 08 "Środki trwałe w budowie", a następnie zwiększyć wartość początkową ulepszonego środka trwałego po przyjęciu do używania.

Przykład 2: Zwiększenie wartości początkowej środka trwałego i amortyzacja

Jednostka posiada w ewidencji środków trwałych budynek o wartości początkowej wynoszącej 672.000 zł i dotychczasowym umorzeniu wynoszącym 168.000 zł. Budynek ten jest amortyzowany według stawki wynoszącej 2,5%. Miesięczny odpis amortyzacyjny wynosi: 1.400 zł, tj. [(672.000 zł × 2,5%) : 12]. W maju 2016 r. jednostka poniosła nakłady na utwardzenie gruntu przed budynkiem i wyłożenie go kostką brukową. Wartość netto wydatków wyniosła 8.640 zł. Zwiększyły one wartość początkową tego budynku. Pod datą 31 maja 2016 r. ulepszenie przyjęto do używania na podstawie dowodu OT. Począwszy od czerwca 2016 r. miesięczny odpis amortyzacyjny budynku wynosić będzie: 1.418 zł, tj. [(672.000 zł + 8.640 zł) × 2,5% : 12].

Przykład 3: Korekta kosztów przy przekroczeniu limitu 10 000 zł

Pan Jacek prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W marcu 2023 roku poniósł nakłady na modernizację budynku o wartości 6000 zł i zaliczył te wydatki bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. W czerwcu 2023 roku poniósł jednak kolejne nakłady na modernizację lokalu o wartości 14 000 zł. Poniesione w marcu i czerwcu wydatki spowodowały wzrost wartości użytkowej budynku. Ponieważ łączna suma wydatków poniesionych na modernizację lokalu w 2023 roku (20 000 zł) przekroczyła 10 000 zł, pan Jacek jest zobowiązany do zwiększenia wartości początkowej środka trwałego o łączną wartość 20 000 zł oraz do skorygowania kosztów podatkowych o kwotę zaliczonych w marcu wydatków na ulepszenie.

Przykład 4: Modernizacja środka trwałego zamortyzowanego jednorazowo w tym samym roku podatkowym

Pani Marzena posiada status małego podatnika. W lutym 2023 roku nabyła urządzenie (wartość początkowa 70 000 zł) i zamortyzowała je jednorazowo w ramach pomocy de minimis. Był to jedyny jednorazowy odpis amortyzacyjny, jakiego dokonała w 2023 roku. W sierpniu 2023 roku pani Marzena poniosła wydatki na modernizację urządzenia o wartości 40 000 zł, zakwalifikowane jako ulepszenie środka trwałego, powodujące wzrost wartości użytkowej maszyny. Ponieważ środek trwały został wprowadzony do ewidencji i zamortyzowany jednorazowo w tym samym roku, w którym nastąpiło ulepszenie, możliwe jest zastosowanie jednorazowego odpisu amortyzacyjnego również do wydatków na ulepszenie, pod warunkiem nieprzekroczenia łącznego limitu 50 000 euro (który w 2023 roku wynosił 241 000 zł). W tym przypadku, łączna wartość odpisów (70 000 zł + 40 000 zł = 110 000 zł) mieści się w limicie, więc modernizacja może zostać objęta jednorazową amortyzacją.

Kryteria klasyfikacji nakładów w okresie użytkowania środka trwałego (Uchwała Komitetu Standardów Rachunkowości)

W okresie użytkowania środka trwałego ponoszone są nakłady, które jednostka ujmuje:

• jako zwiększenie wartości początkowej środka trwałego - ulepszenie;
• jako koszty okresu bieżącego użytkowania (eksploatacji) - remonty, konserwacje, przeglądy.

Nakłady zalicza się do dotyczących ulepszenia lub bieżącego użytkowania zależnie od:

• rodzaju przeprowadzanych prac lub czynności;
• efektów wykonanych prac lub czynności mierzonych wzrostem wartości użytkowej środka trwałego.

Nakłady poniesione na środek trwały uznaje się za ulepszenie zwiększające jego wartość początkową, jeżeli spełnione są jednocześnie dwa warunki:

1. przeprowadzane prace lub czynności mają charakter: przebudowy, rozbudowy, modernizacji lub rekonstrukcji obiektu środka trwałego;
2. w wyniku tych prac oczekuje się wzrostu wartości użytkowej ulepszonego środka trwałego w stosunku do posiadanej uprzednio wartości użytkowej.

Wzrost wartości użytkowej środka trwałego wymaga odpowiedniego udokumentowania, wskazującego cechy wartości użytkowej, które ulegną zwiększeniu, np.: okres użytkowania mierzony w latach lub w miesiącach, zdolność wytwórcza, jakość produktów uzyskiwanych przy pomocy środka trwałego, koszty eksploatacji przypadające na jednostkę czasu, zmniejszenie zanieczyszczenia środowiska, zwiększenie bezpieczeństwa pracy, wyższy komfort przekładający się na wzrost ceny usług (np. czynsz, opłaty za nocleg), zwiększenie powierzchni użytkowej mierzonej w m2.

Nakłady poniesione w celu utrzymania założonego pierwotnie okresu użytkowania środka trwałego oraz jego wartości użytkowej, mierzonej np.: poziomem zdolności wytwórczych, jakością wytworzonych za jego pomocą produktów, kosztami eksploatacji, stanowią koszty bieżącego użytkowania (eksploatacji). Obciążają one koszty okresu, w którym je poniesiono. Do nakładów takich zalicza się przede wszystkim nakłady na konserwacje, przeglądy i remonty środków trwałych, w tym wymianę części.

Na kwalifikowanie nakładów ponoszonych w czasie użytkowania środka trwałego do kosztów bieżących lub kosztów ulepszenia wpływ wywierają także kryteria określające okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego. Jeżeli jednostka określiła okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego na podstawie okresów użytkowania istotnych części składowych, o krótszym okresie ekonomicznej użyteczności względem pozostałych, wówczas nakłady na odtworzenie takiej części w toku użytkowania środka trwałego stanowić będą ulepszenie środka trwałego.

Wartość (w cenie sprzedaży netto) odzyskanych w trakcie ulepszenia i przyjętych do magazynu lub sprzedanych materiałów (np. blachy z modernizowanego dachu) pomniejsza koszt ulepszenia.

Części zakupione w celu wykorzystania do konserwacji, remontu lub ulepszenia środka trwałego co do zasady są uznawane za składnik aktywów obrotowych (zapasów). Wartość części zużytych na potrzeby konserwacji i typowych remontów środków trwałych obciąża koszty okresu i nie zwiększa wartości początkowej środków trwałych. Natomiast wartość części zużytych w ramach ulepszenia środka trwałego zwiększa koszty ulepszenia, a następnie wartość początkową środka trwałego.

tags: #modernizacja #ulepszenie #srodka #trwalego #osp