Hiszpania, kraj o bogatej historii i głęboko zakorzenionej wierze, jest świadkiem wielu niezwykłych zdarzeń uznawanych za cuda. Dwie z najbardziej znanych opowieści to cud eucharystyczny w O Cebreiro oraz cud odzyskania nogi w Calandzie, które do dziś budzą podziw i stanowią ważny element hiszpańskiego dziedzictwa duchowego.
Cud Eucharystyczny w O Cebreiro
Na jednej ze znanych dróg pielgrzymkowych do sanktuarium św. Jakuba w Santiago de Compostella, w kaplicy kościoła Santa Maria la Real w O Cebreiro, doszło do niezwykłego wydarzenia. Kapłan, który tego dnia celebrował mszę świętą, spodziewał się być sam ze względu na trudne warunki pogodowe - śnieg i wiatr znacząco utrudniały dotarcie do sanktuarium.
Przybycie Niespodziewanego Pielgrzyma
Ku jego zdziwieniu, drogę ze wsi Baixamayor do O’Cebreiro przebył chłop o imieniu Juan Santín, pragnąc przyjąć komunię. Chłop przyszedł jak codziennie, jednak tego dnia się spóźnił. Według opowieści, benedyktyński kapłan nie był zadowolony z jego obecności. Od dawna powątpiewał w rzeczywistą i substancjalną obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, a przybycie rolnika zmuszało go do większego wysiłku w odprawianiu Mszy Świętej.
Objawienie Ciała i Krwi Chrystusa
Według relacji, kapłan zapytał chłopa: „Tyle poświęcenia dla odrobiny chleba i wina?”. W tym momencie konsekrowany chleb i wino stały się Ciałem i Krwią Chrystusa, przywracając wiarę kapłanowi. Zdumionemu kapłanowi oraz równie zadziwionemu rolnikowi wydawało się - co tradycja przeniosła do dnia dzisiejszego - że drewniana figurka Madonny, znajdująca się w kaplicy, pochyliła głowę w geście adoracji.
Relikwie i Dziedzictwo Cudu
Naczynie z Krwawym Ciałem było wystawione na widok publiczny przez ponad sto lat. Wieść o cudzie rozniosła się po świecie właśnie dzięki pielgrzymom przemierzającym Drogę Świętego Jakuba. Cudowny kielich i patena przechowywane są w kościele w O Cebreiro, gdzie znajduje się również mauzoleum, w którym obok siebie spoczywają szczątki owego kapłana oraz chłopa.
Pod koniec XV wieku królowa Izabella odbyła pielgrzymkę do grobu świętego Jakuba, w trakcie której zatrzymała się właśnie w O’Cebreiro. Potwierdziła cud oraz nakazała wykonanie specjalnego kryształowego relikwiarza, w którym w ampułkach umieszczono Cudowną Krew z kielicha Cudu i Hostię Ciała z pateny. Relikwiarz objął także kielich i patenę. Legenda niesie, że ta arcykatolicka królowa zamierzała zabrać relikwie ze sobą, ale konie odmówiły posłuszeństwa.
Kościół Santa Maria la Real - Świadek Cudu
Kościół Santa Maria la Real, zbudowany przez mnichów benedyktyńskich na początku IX wieku, reprezentuje iberyjską odmianę stylu romańskiego. Mimo że z pierwotnego kształtu niewiele pozostało, a kościół był wielokrotnie niszczony przez pożary i odbudowywany, stanowi on ważny zabytek. Składa się z trzech surowych naw, prostokątnej apsydy i dzwonnicy. Jednak największym skarbem jest to, co mieści się w kościele - galicyjski Święty Graal. Jest to XII-wieczny kielich Cudu, z łacińskimi napisami: „Hoc sacratur quo cunctis vita parabatur” (To jest poświęcone, przez co wszystkim przygotowuje się życie wieczne). Na co dzień naczynia te spoczywają zamknięte w relikwiarzu podarowanym przez królewską parę Izabelę i Ferdynanda.
Jest to ważne miejsce nie tylko dla pielgrzymów, ale i dla miłośników średniowiecznych tradycji i opowieści. Kiedy biedak z sąsiedniej wioski, przemoczony, głodny i spóźniony, wszedł podczas mszy do kościoła, ksiądz trzymający w ręku hostię pomyślał: „temu już żadna modlitwa nie pomoże”. Wówczas chleb zamienił się w ciało, a wino w krew Chrystusa, bo na drodze zwykłych ludzi każdy jest równy wobec Boga.
Ciekawostką jest fakt, że wizerunek kielicha z O’Cebreiro został uwieczniony na herbie hiszpańskiej Galicji. A 8 września, obchodzony jest dzień patronki O’Cebreiro - Najświętszej Marii Panny. Historia ta zainspirowała także Ryszarda Wagnera do napisania opery Parsifal.
Cud z Calandy - Przywrócenie Nogi
Innym niezwykłym wydarzeniem, które miało miejsce w Hiszpanii, jest cud z Calandy. 29 marca 1640 roku młodemu rolnikowi, Miguelowi Pellicerowi, miała zostać przywrócona noga, która dwa i pół roku wcześniej została mu amputowana.
Historia Miguela Pellicera
Miguel Pellicer, ochrzczony 25 marca 1617 roku, był synem Miguela Pellicera Maya i Maríi Blasco. W wieku 19 lat udał się ze swym wujem, Jaime Blasco, do pracy w Castellón. W wyniku wypadku został ranny w prawą nogę. Początkowo znajdował się w szpitalu w Walencji, potem w Saragossie. Tam w październiku 1637 roku zdecydowano o amputacji nogi. Operacji według dokumentów z procesu dokonał chirurg Juan de Estanga przy współpracy chirurgów M. Beltrána i D. Millaruelo. Noga została amputowana cztery palce poniżej kolana.
Po rekonwalescencji Pellicer pozostał w Saragossie. Utrzymywał się z dorywczych prac, a przede wszystkim z jałmużny, zbieranej przed kościołem Matki Bożej z Pilar, do której żywił szczególne nabożeństwo. Jako kaleka posługujący się drewnianą protezą znało go wielu mieszkańców Saragossy.
Nocne Objawienie i Uzdrowienie
29 marca 1640 roku wieczorem Miguel Pellicer przebywał w domu rodziców. W obecności rodziny i sąsiadów odpiął protezę i położył się spać na prowizorycznym posłaniu w izbie rodziców. Po pewnym czasie rodzice ujrzeli, że syn ma obie nogi. Prawa noga była taka jak przed wypadkiem, łącznie z bliznami po doznanych niegdyś urazach. Miguel Pellicer stwierdził, że śniło mu się, iż przebywa w kaplicy Matki Boskiej w Saragossie i smaruje nogę olejem pozostałym z palących się tam lamp, podobnie jak to czynił w czasie swojej rekonwalescencji.
Oficjalne Uznanie Cudu
Wieść o cudzie szybko się rozeszła po okolicy. Następnego dnia wikariusz miejscowej parafii, Jusepe Herrero, odprawił mszę dziękczynną, w czasie której Miguel Pellicer wyspowiadał się i przyjął komunię świętą. 2 kwietnia 1640 roku Miguel Andreu, notariusz z Mazaleón, spisał akt notarialny opisujący całe zdarzenie. 25 kwietnia Miguel Pellicer i jego rodzice udali się do Saragossy, by podziękować za cudowne uzdrowienie Matce Bożej z Pilar. Gdy informacja o potencjalnym cudzie dotarła do władz Saragossy, rada miasta na posiedzeniu z 8 maja postanowiła zwrócić się do arcybiskupa o zbadanie tej kwestii.
Proces przed sądem arcybiskupim rozpoczął się 5 lipca 1640 roku. Wiadomość o cudzie stała się w tym czasie znana w całej Hiszpanii. Zostało to oficjalnie uznane za cud przez arcybiskupa Saragossy Pedro Apaolazę Ramíreza po procesie przed sądem arcybiskupim, zakończonym 27 kwietnia 1641 roku. Całe zdarzenie zostało udokumentowane, począwszy od aktu notarialnego spisanego trzy dni po cudzie, a skończywszy na aktach procesowych, w tym zeznaniach świadków.
Alternatywne Wyjaśnienia
Brian Dunning pisze, że nie istnieje dokumentacja ani zeznania świadków potwierdzające, że noga była kiedykolwiek amputowana. Prezentuje on realistyczne wyjaśnienie "Cudu": Noga Pellicera nie została zaatakowana przez martwicę (łac. gangraena) w trakcie pobytu w szpitalu w Walencji. Spędził następnie czas na rekonwalescencji, w czasie której nie był zdolny do pracy. Zajął się żebractwem i stwierdził, że złamana noga jest w tym pomocna. Po wyleczeniu chorej nogi zdecydował, że skoro złamana noga ułatwiała żebranie, to brak nogi będzie jeszcze bardziej korzystny. W drodze do Saragossy przywiązał podudzie do uda (noga zgięta w kolanie) i przez dwa lata odgrywał jednonogiego żebraka. Później, z powrotem w domu rodziców w Calandzie, w czasie snu jego tajemnica została odkryta. Dunning twierdzi, że nie ma dowodu, że noga kiedykolwiek była amputowana, ani że była w ogóle leczona. Zaznacza, że Pellicer wymienił trzech lekarzy, ale nie ma żadnego zapisu o przesłuchaniu ich przez kogokolwiek.