Hydrant zewnętrzny jest kluczową częścią sieci wodociągowej, stanowiącą źródło wody do celów przeciwpożarowych. Jego prawidłowe zaprojektowanie, instalacja i oznakowanie są niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego obiektów budowlanych.
Wymagania prawne i cel stosowania hydrantów
Zgodnie z Prawem budowlanym, każdy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach i zgodnie z zasadami techniki, zapewniając m.in. spełnienie podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Dla niektórych obiektów konieczne jest zapewnienie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru.
Szczegółowe wytyczne w tym zakresie zawarte są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. Rozporządzenie to zawiera również informacje dotyczące sposobów określania wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych. Dla pozostałych obiektów budowlanych woda do celów ppoż. do zewnętrznego gaszenia pożaru jest zapewniana w ramach ilości wody przewidywanych dla jednostek osadniczych, przy czym ilość ta nie może być mniejsza niż 10 dm³/s.
Charakterystyka sieci wodociągowej przeciwpożarowej
Sieci wodociągowe będące źródłem wody do celów przeciwpożarowych powinny być zasilane z pompowni przeciwpożarowej, zbiornika wieżowego, studni lub innych urządzeń, które zapewniają wymaganą wydajność i odpowiednie ciśnienie w hydrantach zewnętrznych przez co najmniej 2 godziny.
Przepisy wskazują, że przeciwpożarowe sieci wodociągowe powinno wykonywać się jako sieci obwodowe. Poza obszarami miejskimi, gdzie łączna wymagana ilość wody nie przekracza 20 dm³/s, dopuszczalna jest jednak budowa sieci rozgałęzieniowej. Dopuszcza się również budowę rozgałęzień z sieci obwodowej w celu zasilania hydrantów zewnętrznych.
Sieci wodociągowe o dużej średnicy, takie jak żeliwny wodociąg DN 315, stanowią kluczowe elementy dla zapewnienia odpowiedniego zasilania hydrantów zewnętrznych, zwłaszcza tych o większej wydajności. Ich wytrzymałość i pojemność są fundamentalne dla utrzymania wymaganego ciśnienia i przepływu wody podczas akcji gaśniczych.
Rodzaje i umiejscowienie hydrantów zewnętrznych
Hydranty zewnętrzne to urządzenia umożliwiające pobór wody do celów przeciwpożarowych bezpośrednio z sieci wodociągowych. Przepisy wskazują, że hydranty strażackie zainstalowane na sieci wodociągowej przeciwpożarowej powinny być wyposażone w odcięcia, które umożliwiają odłączenie ich od sieci.
Hydranty zewnętrzne umieszcza się wzdłuż dróg i ulic, a także przy ich skrzyżowaniach. Na sieci wodociągowej ppoż. stosuje się następujące typy hydrantów:
- Hydranty nadziemne DN 80 - standardowo stosowane na sieciach ppoż. o wydajności 5 dm³/s.
- Hydranty podziemne DN 80 - możliwe do instalowania, jeśli instalacja hydrantów nadziemnych jest szczególnie utrudniona lub niewskazana, np. w obiektach budowlanych produkcyjnych i magazynowych.
- Hydranty nadziemne DN 100 lub DN 150 - dla zapewnienia możliwości intensywnego czerpania wody, powinny być instalowane na sieciach wodociągowych o średnicy nominalnej nie mniejszej niż DN 250. Taki wymóg dotyczy również sieci zasilanych z wodociągu żeliwnego DN 315, który zapewnia odpowiednią przepustowość dla tego typu hydrantów.
Oznakowanie hydrantów
Do oznakowania hydrantów zewnętrznych stosuje się biało-czerwone tabliczki i znaki przestrzenne (znaki 3D) zgodne z normą "Znaki bezpieczeństwa. Techniczne środki przeciwpożarowe", posiadające świadectwo dopuszczenia CNBOP. Na znaku widnieje czarna litera „H” na białym tle.
Nie, do oznakowania hydrantów wewnętrznych stosuje się inne znaki bezpieczeństwa - znaki ochrony przeciwpożarowej. Dla znaków ochrony ppoż. obowiązuje norma PN-EN ISO 7010, przy czym w dalszym ciągu można stosować znaki zgodne z wymaganiami wycofanej już normy PN-92/N-01256/01.
Informacje na temat instalacji wodociągowych i hydrantów zewnętrznych umieszcza się na tabliczkach orientacyjnych. Na czerwonych tabliczkach zamieszcza się informacje dotyczące hydrantu zewnętrznego, natomiast na białych - informacje dotyczące pozostałych elementów sieci.
