Mimo że temat "pożar w Farmutil" oraz rola "TVP Rzeszów" w jego relacjonowaniu budzą zainteresowanie, niniejszy artykuł koncentruje się na szerszym kontekście działalności Henryka Stokłosy i związanych z nią procesów sądowych, które w przeszłości dotykały zarówno kwestii korupcyjnych, jak i środowiskowych, w tym związanych ze składowaniem odpadów zwierzęcych, co stanowiło istotny aspekt jego działalności gospodarczej.
Procesy Sądowe Henryka Stokłosy: Korupcja i Zarzuty Środowiskowe
W 2013 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu wydał wyrok skazujący byłego senatora Henryka Stokłosę za korupcję i wyłudzenia unijnych środków. Zasądzono mu 8 lat więzienia oraz grzywnę w wysokości 600 tys. zł. Jednocześnie, sąd uniewinnił go od zarzutu narażenia na zatrucie środowiska naturalnego, który dotyczył składowania odpadów zwierzęcych na należących do niego polach.
Odwołania i Zmiany Decyzji Sądowych
W 2014 roku poznański sąd apelacyjny podjął decyzję o ponownym prowadzeniu procesu Stokłosy w części korupcyjnej, jednocześnie utrzymując w mocy uniewinniający wyrok w części "środowiskowej". Sprawa nabrała nowego obrotu w styczniu 2015 roku, kiedy to Sąd Najwyższy, na wniosek prokuratury, uchylił wyrok uniewinniający Stokłosę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w sądzie okręgowym. Miała ona być rozpatrywana wspólnie z oskarżeniem w części korupcyjnej. Henryk Stokłosa wyraził wówczas nadzieję na "sprawiedliwe rozpatrzenie" jego sprawy podczas ponownego procesu przed Sądem Okręgowym w Poznaniu.
Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Apelacyjny w Poznaniu dopuścił się "nierzetelnej kontroli instancyjnej", podtrzymując decyzję sądu niższej instancji o uniewinnieniu Stokłosy od zarzutu narażenia na zatrucie środowiska naturalnego. W ocenie Sądu Najwyższego, sąd niższej instancji zbyt pochopnie zastosował prawną zasadę o rozstrzyganiu wątpliwości na korzyść oskarżonego. Sąd Najwyższy wskazał, że istniały opinie biegłych, z których wynikało, iż zagrożenie dla środowiska może ujawnić się nawet po 20-25 latach, a skala zjawiska może być porównywalna z "oddziaływaniem dużego cmentarza" na środowisko naturalne.
Janusz Lemanowicz komentuje proces Henryka Stokłosy
Szczegóły Zarzutów Korupcyjnych i Proceduralne Uchybienia
Proces byłego senatora rozpoczął się w 2009 roku. Na ławie oskarżonych, oprócz Henryka Stokłosy, zasiadła także jego księgowa Elżbieta N., oskarżona o pomoc w korupcji i wyłudzeniu funduszy europejskich, oraz sędzia sądu administracyjnego, który miał przyjąć od Stokłosy 40 tys. zł łapówki.
Podczas pierwszego procesu sąd ustalił, że w latach 1989-2005 Stokłosa miał wręczać urzędnikom resortu finansów łapówki. Polegały one na przekazywaniu alkoholu, wędlin oraz gotówki w wysokości do 100 tys. zł, w zależności od kwoty umorzeń podatkowych, które otrzymywał. W zamian urzędnicy mieli podejmować korzystne dla Stokłosy decyzje podatkowe, co miało skutkować stratą dla Skarbu Państwa w wysokości 14,6 mln zł.
W 2014 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu, decydując o ponownym procesie dla byłego senatora, ocenił, że sąd niższej instancji dopuścił się uchybień procesowych. Sąd apelacyjny wskazał na niespójności w zeznaniach głównego świadka oskarżenia, skrytykował zachowanie prokuratora w trakcie procesu, a także przyznał, że sąd nie zachował odpowiedniego dystansu do badanej sprawy. W apelacji obrońcy podnosili fakt, że główny świadek oskarżenia, były doradca podatkowy Henryka Stokłosy Marian J., został w innym procesie karnym prawomocnie skazany między innymi za fałszywe zeznania. Wątpliwości te zostały podtrzymane przez sąd apelacyjny.