Wola Sernicka Kolonia jest integralną częścią gminy Serniki, zlokalizowanej w województwie lubelskim. Chociaż szczegółowe informacje dotyczące remizy strażackiej w samej Woli Sernickiej Kolonii nie zostały zawarte w udostępnionych danych, można przedstawić ogólny kontekst historyczny i administracyjny, w którym miejscowość ta funkcjonuje.
Gmina Serniki: Charakterystyka i Położenie
Gmina Serniki należy do najmniejszych jednostek administracyjnych województwa lubelskiego. Zajmuje powierzchnię 7 543 ha, co plasuje ją na 157. pozycji wśród 173 gmin wiejskich. W gminie Serniki mieszka około 5000 osób. Ważnym uwarunkowaniem rozwojowym gminy jest jej podmiejskie położenie w sąsiedztwie Lubartowa, liczącego 23,8 tysiąca mieszkańców, oraz w niewielkiej odległości 23 km od Lublina, największego miasta wschodniej Polski, liczącego 356 tysięcy mieszkańców.
Historia Administracyjna i Terytorialna Regionu
W czasach pierwszych Piastów teren obecnej Lubelszczyzny stanowiły wschodnie rubieże dzielnicy sandomierskiej. Osadnictwu nie sprzyjały wojny domowe i wojny z Rusią w XIII wieku, jednak istniały tu niewielkie osady oraz gród kasztelański w Lublinie, którego kasztelan sprawował pełnię władzy w tym terenie. W drugiej połowie XIII wieku kasztelan tracił swoją władzę, głównie z powodu rozdawnictwa immunitetów przez słabych książąt na rzecz rycerzy.
Okres Zjednoczonej Polski i Zaborów
Po zjednoczeniu Polski na początku XIV wieku wprowadzono nowy urząd - starosty. Starosta, podobnie jak kasztelan, urzędował w Lublinie, a staroście lubelskiemu podlegał również obszar dzisiejszego powiatu lubartowskiego. Urząd kasztelana istniał nadal, lecz bez faktycznej władzy. W XV wieku wyodrębniły się sądy ziemskie dla stanu szlacheckiego, a okręgi sądowe nazwano powiatami. W 1474 roku z dużego województwa sandomierskiego wydzielono województwo lubelskie. W szlacheckiej Polsce utrwalił się podział na województwa i powiaty, natomiast najmniejszą jednostką podziału terytorialnego była parafia. Ten stan utrzymywał się do 1795 roku, do upadku Rzeczypospolitej.
W 1795 roku tereny obecnej gminy Serniki zostały zajęte przez Austrię podczas III zaboru Polski, stając się częścią Galicji Zachodniej i znalazły się w cyrkule lubelskim. W czasach Księstwa Warszawskiego region ten administracyjnie podzielono na departament lubelski i powiaty. W 1815 roku powiat lubartowski znalazł się w granicach Królestwa Polskiego pod berłem cara. Rosjanie wprowadzili podział na województwa (dawne departamenty), a następnie dodatkowy podział na obwody, w tym obwód lubelski, składający się z powiatów lubartowskiego i lubelskiego.
Rozwój Administracji Lokalnej w XIX i XX Wieku
W czasie powstania listopadowego, na początku maja 1831 roku, na terenie gminy Serniki miały miejsce walki z Rosjanami, podczas których spalony został most na Wieprzu pod Sernikami. Po powstaniu listopadowym nastąpiły kolejne reformy: województwa przemianowano na gubernie, obwody na powiaty, a powiaty na okręgi. W 1844 roku utworzono duże gubernie, a w 1864 roku, na mocy ukazu carskiego, powstała gmina Syrniki, obejmująca większość obecnych terenów gminy. Składała się ona z gruntów włościańskich (chłopskich) i dworskich (folwarków). W gminie funkcjonowały gromady (wsie) na czele z sołtysem, wybieranym przez zgromadzenie gromadzkie. Organem uchwałodawczym było zebranie gminne, które wybierało wójta i ławników. Wójt miał uprawnienia policyjno-administracyjne i sądownicze, a gmina zarządzała szkolnictwem. W 1890 roku gmina Serniki miała obszar 15 725 mórg i 3 827 mieszkańców. W 1867 roku duże gubernie podzielono na mniejsze, jednak gubernia lubelska pozostała, a w tym czasie po raz drugi utworzono powiat lubartowski.
Podczas I wojny światowej, na początku sierpnia 1915 roku, przez trzy dni przez teren gminy przechodził front, a walki toczyły się między wycofującymi się Rosjanami a nacierającymi wojskami Austro-Węgier. Pamiątką tych wydarzeń są liczne cmentarze wojenne w Nowej Woli. W odrodzonej Polsce, po 1918 roku, utrzymała się gmina Syrniki oraz powiat lubartowski w województwie lubelskim. W okresie międzywojennym gmina Syrniki składała się z 22 miejscowości, licząc w 1921 roku 780 domów i 124 inne budynki mieszkalne. Na terenie gminy mieszkało 5 856 osób, a ludność była jednolita narodowościowo i wyznaniowo.
Historia Parafii Serniki i Wola Sernicka
Parafia Serniki swoją nazwę wywodzi od miejscowości, w której ma siedzibę. Pierwsze wzmianki o Sernikach pochodzą z 1330 roku. Parafia Serniki sąsiaduje od wschodu z parafią Ostrów Lubelski, od południa z parafią Kijany, od południowego zachodu z parafią Bystrzyca oraz od północy i zachodu z parafią Lubartów. Po powstaniu nowych parafii, Serniki sąsiadują z parafią Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie oraz z parafią św. Michała Archanioła w Sernikach. Wieś Serniki w połowie XV wieku należała do parafii Bystrzyca, a w 1531 roku do parafii Łucka, która przestała istnieć w ostatnim ćwierćwieczu XVI wieku z powodu profanacji tamtejszego kościoła przez różnowierców.
W zaistniałej sytuacji, z inicjatywy ówczesnej właścicielki wspomnianych wiosek Zofii Osmólskiej, w Sernikach w 1596 roku podjęto starania o budowę kościoła. Mimo że przy kościele pod wezwaniem św. Marii Magdaleny i św. Zofii mieszkał kapłan pełniący obowiązki duszpasterskie, to jeszcze do marca 1603 roku parafia nie została erygowana. Bezpośrednią inicjatorką założenia parafii była kolejna właścicielka Sernik, Woli Sernickiej, Chlewisk i Wólki Zabłockiej, co doprowadziło do wystawienia dokumentu fundacyjnego w Krakowie 31 maja 1603 roku. Pod względem wyznaniowym parafia sernicka wchodziła w skład organizacji kościoła łacińskiego. W 1790 roku, po utworzeniu diecezji chełmsko-lubelskiej, parafia sernicka weszła w jej skład. Od 1807 roku aż do chwili obecnej pozostaje w granicach diecezji lubelskiej. W skład nowo utworzonej parafii weszły cztery wioski stanowiące w całości własność fundatorki.