Warunki Techniczne i Przepisy Przeciwpożarowe dla Budynków Ochotniczej Straży Pożarnej

Budynki Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP), pełniące kluczową rolę w systemie bezpieczeństwa, muszą spełniać szereg rygorystycznych warunków technicznych i przepisów przeciwpożarowych. Regulacje te mają na celu zapewnienie zarówno bezpieczeństwa użytkowników i ekip ratowniczych, jak i odpowiedniego funkcjonowania sprzętu oraz instalacji niezbędnych do prowadzenia działań ratowniczych.

Podstawy Prawne i Zakres Odpowiedzialności

Główne Akty Prawne

Kwestie warunków technicznych i ochrony przeciwpożarowej budynków regulują liczne akty prawne, w tym:

• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm., obecnie Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 t.j.).
• Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719).
• Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., obecnie Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 t.j.).

Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także związanych z nimi urządzeń budowlanych, z pewnymi zastrzeżeniami.

Odpowiedzialność za Ochronę Przeciwpożarową

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity - Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 z późn. zm.), odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej przypisanych właścicielowi przejmuje - w całości lub w części - zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej. Jeśli taka umowa nie została zawarta, odpowiedzialność spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem.

Kwestia własności remiz w wielu gminach w Polsce pozostaje nieuregulowana, co w praktyce oznacza, że te regulacje przenoszą na Ochotniczą Straż Pożarną odpowiedzialność za ochronę przeciwpożarową remizy, nawet jeśli OSP nie jest jej właścicielem ani nie ma podpisanej umowy najmu lub użytkowania z gminą.

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku ponosi w pełni koszty nabycia i utrzymania sprzętu, urządzeń przeciwpożarowych, środków gaśniczych oraz instalacji ochrony przeciwpożarowej, do których posiadania zobowiązują go przepisy. W przypadku OSP obowiązek finansowania powyższego sprzętu należy łączyć z art. 32 ust. 1 Ustawy o ochronie przeciwpożarowej.

Przeglądy i Konserwacja Urządzeń

Urządzenia przeciwpożarowe oraz gaśnice przenośne i przewoźne powinny być poddawane przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym zgodnie z Polskimi Normami, dokumentacją techniczno-ruchową oraz instrukcjami obsługi producentów. Przeglądy te powinny być przeprowadzane w okresach ustalonych przez producenta, jednak nie rzadziej niż raz w roku.

Dodatkowo, zarządcy terenów utrzymują znajdujące się na nich drogi pożarowe w stanie umożliwiającym ich wykorzystanie przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

Wymagania Bezpieczeństwa Pożarowego dla Budynków OSP

Ogólne Zasady Projektowania i Wykonania

Zgodnie z § 207 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający:

• zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas;
• ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku;
• ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe;
• możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób;
• uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych.

Określeniom takim jak: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, samogasnący, intensywnie dymiący odpowiadają klasy reakcji na ogień zgodne z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia (§ 208a).

Kategorie Zagrożenia Ludzi (ZL) i Klasy Odporności Pożarowej

Ze względu na przeznaczenie, budynki, ich części lub pomieszczenia kwalifikuje się do jednej lub więcej kategorii zagrożenia pożarowego dla ludzi (ZL):

• ZL II - budynki lub ich części przeznaczone dla ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się.
• ZL IV - budynki mieszkalne.
• ZL V - budynki zamieszkania zbiorowego.

Dopuszcza się obniżenie wymaganej klasy odporności pożarowej w budynkach wymienionych w specjalnej tabeli do poziomu w niej określonego (§ 212 ust. 3). Dla jednokondygnacyjnego budynku PM (produkcyjno-magazynowego) o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2 dopuszcza się przyjęcie klasy "E" odporności pożarowej pod warunkiem zastosowania wszystkich elementów budynku nierozprzestrzeniających ognia oraz samoczynnych urządzeń oddymiających w strefach pożarowych o powierzchni przekraczającej 1000 m2 (§ 215 ust. 1). Budynki OSP często zawierają części PM (garaże, magazyny sprzętu) oraz ZL (części biurowe, szkoleniowe, socjalne).

Jeżeli część podziemna budynku jest zaliczona do ZL, klasę odporności pożarowej budynku ustala się, sumując kondygnacje lub wysokości części podziemnej i nadziemnej. Nie bierze się pod uwagę części podziemnych oddzielonych elementami oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I 120 i mających bezpośrednie wyjścia na zewnątrz (§ 212 ust. 5).

W budynku wielokondygnacyjnym, którego kondygnacje są zaliczone do różnych kategorii ZL lub PM, klasy odporności pożarowej określa się dla poszczególnych kondygnacji odrębnie (§ 212 ust. 6). Klasa odporności pożarowej części budynku nie powinna być niższa od klasy części położonej nad nią, przy czym dla części podziemnej nie powinna być ona niższa niż "C" (§ 212 ust. 7).

Jeśli w budynku znajdują się pomieszczenia produkcyjne, magazynowe lub techniczne, niepowiązane funkcjonalnie z częścią ZL, powinny one stanowić odrębną strefę pożarową, dla której oddzielnie ustala się klasę odporności pożarowej (§ 212 ust. 8).

Wymagania dla Elementów Budynku i Rozprzestrzeniania Ognia

Elementy budynku, odpowiednio do jego klasy odporności pożarowej, powinny spełniać określone wymogi klasy odporności ogniowej i nierozprzestrzeniania ognia (§ 216 ust. 1). Oznaczenia klas odporności ogniowej to:

• R - nośność ogniowa (w minutach)
• E - szczelność ogniowa (w minutach)
• I - izolacyjność ogniowa (w minutach)
• W - promieniowanie (w minutach)
• C - zdolność do samozamykania
• S - dymoszczelność
• D (Tk) - skuteczność ogniowa; Tk - temperatura krytyczna w [°C]

Jeśli przegroda jest częścią głównej konstrukcji nośnej, powinna spełniać także kryteria nośności ogniowej (R) odpowiednio do wymagań dla danej klasy odporności pożarowej budynku. Klasa odporności ogniowej dotyczy pasa międzykondygnacyjnego wraz z połączeniem ze stropem.

Elementy budynku powinny być nierozprzestrzeniające ognia. Dopuszcza się stosowanie słabo rozprzestrzeniających ogień elementów w określonych przypadkach, np. dla budynków jednokondygnacyjnych ZL IV i PM o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 500 MJ/m2 (§ 216 ust. 2).

Klasa odporności ogniowej przegród wewnętrznych oddzielających mieszkania lub samodzielne pomieszczenia mieszkalne od dróg komunikacji ogólnej oraz od innych mieszkań w budynkach ZL IV i ZL V powinna wynosić co najmniej: dla ścian w budynku niskim i średniowysokim - E I 30, dla wysokim i wysokościowym - E I 60; dla stropów w budynku zawierającym 2 mieszkania - R E I 30 (§ 217 ust. 1).

Przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, powinno być nierozprzestrzeniające ognia w pasie o szerokości 8 m od tej ściany. W tym pasie konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30, a przekrycie dachu - co najmniej R E 30 (§ 218 ust. 1).

Pasy Międzykondygnacyjne

W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacyjnego, z zastrzeżeniem § 224, powinny być pasy międzykondygnacyjne o wysokości co najmniej 0,8 m (§ 223 ust. 1). Za równorzędne rozwiązania uznaje się oddzielenia poziome w formie daszków, gzymsów i balkonów o wysięgu co najmniej 0,5 m lub inne oddzielenia poziome i pionowe o sumie wysięgu i wymiaru pionowego co najmniej 0,8 m (§ 223 ust. 2).

Elementy poziome powinny spełniać wymagania szczelności ogniowej i izolacyjności ogniowej, również w obrębie połączenia ze ścianami zewnętrznymi, przez okres odpowiadający czasowi klasyfikacyjnemu wymaganemu dla ścian zewnętrznych budynku i być nierozprzestrzeniające ognia (§ 223 ust. 3).

Nad strefą pożarową PM, o gęstości obciążenia ogniowego powyżej 1000 MJ/m2, wysokość pasa międzykondygnacyjnego powinna wynosić co najmniej 1,2 m (§ 224 ust. 1).

Pomieszczenia Zagrożone Wybuchem

Nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem należy stosować lekki dach, wykonany z materiałów co najmniej trudno zapalnych, o masie nieprzekraczającej 75 kg/m2 rzutu, licząc bez elementów konstrukcji nośnej dachu. Pomieszczenie takie należy sytuować na najwyższej kondygnacji budynku, chyba że budynki są na terenach zamkniętych (§ 221 ust. 1, § 222 ust. 1).

Strefy Pożarowe i Oddzielenia Przeciwpożarowe

Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego lub pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków (§ 226 ust. 1).

Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej ZL, obejmującej podziemną część budynku, nie powinna przekraczać 50% dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej tej samej kategorii zagrożenia ludzi (§ 227 ust. 2). W przypadku stosowania w budynku ścian silnie rozprzestrzeniających ogień, strefę pożarową należy zmniejszyć do 25% wartości podanej w ustępie (§ 231 ust. 2).

W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu (§ 232 ust. 2). Przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć wymiary rzutu poziomego nie mniejsze niż 1,4 × 1,4 m, ściany i strop o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 60 wykonane z materiałów niepalnych oraz powinien być zamykany drzwiami i wentylowany co najmniej grawitacyjnie (§ 232 ust. 3).

Drogi i Warunki Ewakuacji

Wymagania Ogólne

Budynki OSP, jako obiekty użyteczności publicznej lub PM, muszą zapewniać bezpieczną ewakuację. Ze strefy pożarowej powinno być wyjście bezpośrednio na zewnątrz budynku lub przez inną strefę pożarową (§ 236 ust. 2). Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z budynku przeznaczonego dla więcej niż 50 osób powinny otwierać się na zewnątrz (§ 236 ust. 4).

Długość przejścia ewakuacyjnego w pomieszczeniu zagrożonym wybuchem jest ograniczona (§ 237 ust. 2). Jeżeli z przewidywanego przeznaczenia pomieszczenia nie wynika jednoznacznie sposób jego zagospodarowania, projektowa długość przejścia ewakuacyjnego nie może być większa niż 80% długości określonej w ustępie (§ 237 ust. 4).

Szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku powinna być nie mniejsza niż szerokość biegu klatki schodowej (§ 239 ust. 4). Skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi (§ 242 ust. 4).

Drzwi, bramy i inne zamknięcia otworów o wymaganej klasie odporności ogniowej lub dymoszczelności powinny być zaopatrzone w urządzenia, zapewniające samoczynne zamykanie otworu w razie pożaru (§ 240 ust. 6).

Szczególne Przypadki

Piwnice powinny być oddzielone od pozostałej części budynku stropami i ścianami o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I 60 i zamknięte drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30. Jeżeli drzwi do piwnic znajdują się poniżej poziomu terenu, schody prowadzące z tego poziomu powinny być zabezpieczone w sposób uniemożliwiający omyłkowe zejście ludzi do piwnic w przypadku ewakuacji (§ 250 ust. 1).

W budynku ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V, mającym kondygnację z posadzką na wysokości powyżej 25 m ponad poziomem terenu, przynajmniej jeden dźwig powinien być przystosowany do potrzeb ekip ratowniczych, spełniając wymagania Polskiej Normy dotyczącej dźwigów dla straży pożarnej (§ 253 ust. 1).

Długość drogi ewakuacyjnej od wyjścia z pomieszczenia do wyjścia do innej strefy pożarowej lub na zewnątrz budynku, zwanej "dojściem ewakuacyjnym", mierzy się wzdłuż osi drogi ewakuacyjnej (§ 256 ust. 1).

W budynku PM, w którym jest wymagana druga droga ewakuacyjna dla ludzi z wyższej kondygnacji, dopuszcza się stosowanie drabiny ewakuacyjnej, prowadzącej na dach nad niższą kondygnacją lub na poziom terenu, jeżeli liczba osób przebywających jednocześnie na wyższej kondygnacji nie przekracza 50, a w budynku z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem - 15 (§ 257 ust. 1).

Zabezpieczenia Aktywne i Bierne

Bierne Zabezpieczenia Przeciwpożarowe

Bierne zabezpieczenia przeciwpożarowe są instalowane, aby nie dopuścić do nadmiernego rozprzestrzeniania się pożaru. Zapobiegają one przechodzeniu ognia lub zbyt wysokiej temperatury z pomieszczeń ogarniętych pożarem do innych pomieszczeń w budynku, a w szczególności mają zabezpieczyć drogi ewakuacyjne. Zapewniają one również poprawne działanie instalacji, które pomimo pożaru powinny jeszcze przez jakiś czas działać (wentylacja, instalacja elektryczna zasilająca urządzenia gaśnicze i rozgłoszeniowe).

Środki Gaśnicze

W podręcznym sprzęcie gaśniczym oraz w działaniach ratowniczo-gaśniczych OSP wykorzystywane są różne środki gaśnicze:

• Woda - podstawowy środek gaśniczy, stosowany powszechnie przez straż pożarną, zwłaszcza podczas gaszenia pożarów materiałów stałych (pożary grupy A). Niskie koszty użycia i powszechna dostępność sprawiają, że jest najczęściej stosowanym środkiem gaśniczym.
• Piana - otrzymuje się ją, mieszając wodę, środek pianotwórczy i gaz (najczęściej powietrze). Stosowana jest do gaszenia pożarów grupy A i B. Wyróżnia się pianę ciężką (Ls do 20), średnią (Ls od 20 do 200) i lekką (Ls powyżej 200), określane przez liczbę spienienia.
• Proszki gaśnicze - odpowiednio spreparowane substancje chemiczne o działaniu inhibitującym reakcję spalania.
• Gazy gaśnicze - przy normalnym ciśnieniu i temperaturach są niepalne, nie podtrzymują palenia i nie wchodzą w reakcje chemiczne z gaszonymi materiałami. W podręcznym sprzęcie gaśniczym stosowane są dwutlenek węgla i azot (zwykle jako wyrzutnik proszku). Proces gaszenia polega na rozcieńczeniu gazów i obniżeniu stężenia tlenu w strefie spalania.

Systemy Wodno-Pianowe

Sieć wodociągowa przeciwpożarowa jest to sieć wyposażona w hydranty zewnętrzne, z której pobiera się wodę do gaszenia pożaru. Powinna być tak wykonana, aby możliwe było jednoczesne pobieranie wody z dwóch sąsiednich hydrantów zewnętrznych. Hydranty zewnętrzne powinny być rozmieszczone wzdłuż dróg i ulic oraz przy ich skrzyżowaniach, w odległościach nieprzekraczających 150 m (§ 15-17 Rozporządzenia MSWiA z 7 czerwca 2010 r.).

Instalacje tryskaczowe to stałe urządzenia gaśnicze przeznaczone do zwalczania pożarów w pierwszej fazie ich powstania, wyposażone w odpowiednie zapasy wody. Tryskacze należy ustawiać pionowo, rozpryskiwaczami do góry. Rozstaw tryskaczy nie powinien przekraczać 3,5 m w poziomie, przy założeniu, że każdy tryskacz ma chronić 9 m2 podłogi. Maksymalne ciśnienie w sieci tryskaczowej nie powinno przekraczać: 1 MPa w systemie wodnym, 0,4 MPa w systemie powietrznym.

Instalacje zraszaczowe działają na podobnej zasadzie, lecz zraszacze na rurociągach rozprowadzających wodę nie mają zamknięcia, co powoduje, że woda podawana jest jednocześnie we wszystkie miejsca chronionego obszaru. Przewody rozprowadzające nie są na stałe wypełnione wodą. Urządzenia zraszaczowe działające grupowo, w których każda grupa zraszaczy uruchamiana jest pobudzaczem, mają przewody wypełnione wodą w części dochodzącej do pobudzaczy. Otwarcie pobudzacza następuje samoczynnie przez odblokowanie zamka przy wzroście temperatury w pomieszczeniu powyżej określonej wartości.

Aspekty Projektowania, Budowy i Przebudowy Budynków OSP

Stosowanie Przepisów Przy Pozwoleniu na Budowę (Zmiany WT 2021)

W kontekście zmian w przepisach, np. wprowadzenia nowych warunków technicznych w 2021 r., pojawia się pytanie o sposób rozpatrywania wniosków o pozwolenie na budowę. Zgodnie z opinią prawną z 17 listopada 2020 r., ze względu na brak odpowiednich przepisów przejściowych, organ administracji architektoniczno-budowlanej działa w oparciu o przepisy prawa, które obowiązują w dniu wydawania decyzji (orzekania), a nie w dniu złożenia wniosku przez wnioskodawcę.

Po uchyleniu art. 35 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane (w dniu 11 lipca 2003 roku) organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do sprawdzania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, ani zasadami wiedzy technicznej. To, które wymagania rozporządzenia należy zastosować jest suwerenną decyzją projektanta, za którą ponosi on (i sprawdzający, jeśli projekt podlega sprawdzeniu) wyłączną odpowiedzialność, składając stosowne oświadczenie zgodnie z art. 34 ust. 4b Prawa budowlanego.

Zakres Przebudowy

Przebudowa najczęściej dotyczy wydzielonej części budynku lub wyodrębnionego zagadnienia technicznego, np. poprawy układu komunikacji ogólnej poprzez montaż dźwigu, czy dostosowanie części lub całego budynku do wymagań ppoż. Z treści art. 5 Ustawy Prawo budowlane wynika, że przebudowa wydzielonej części obiektu budowlanego (w szczególności: budynku) nie wymaga dostosowania całego obiektu do aktualnych wymagań technicznych. Zapis „Obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy (...) projektować i budować w sposób określony w przepisach (...)” wskazuje na możliwość projektowania zarówno całego obiektu, jak i jego części tylko w zakresie objętym projektem, tak aby spełniać wymienione w art. 5 wymogi.

Określenie faktycznego zakresu przebudowy i w konsekwencji zakresu, w jakim powinny być spełnione aktualnie obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, spoczywa - zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego - na projektancie.

Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej

Od dnia 1 stycznia 2012 r. nie ma wymogu pozytywnego zaopiniowania projektów obiektów budowlanych przez uprawnionych rzeczoznawców do spraw BHP (zmiana art. 213 § 1 Kodeksu pracy). Wcześniej taki wymóg obowiązywał.

Uzgodnienie z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych obejmuje weryfikację rozwiązań projektowych pod kątem ochrony ppoż. w ramach obowiązujących przepisów, w tym przepisów określonych w warunkach technicznych. Ekspertyza techniczna stanowi natomiast alternatywną formę dla obiektów istniejących, w przypadku gdy ich przebudowa, rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania nie mogą być dokonane w zgodzie z warunkami technicznymi.

Jeżeli rozwiązania projektowe uzgodnione z rzeczoznawcą miałyby naruszać warunki techniczne, wymagana jest ekspertyza. Organ administracji architektoniczno-budowlanej może żądać od projektanta dostarczenia ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, jeśli projekt nie jest w pełni zgodny z WT.

Elementy Konstrukcji i Wykończenia Specyficzne Wymogi

Okładziny i Sufity

Elementy okładzin elewacyjnych powinny być mocowane do konstrukcji budynku w sposób uniemożliwiający ich odpadanie w przypadku pożaru w czasie krótszym niż wynikający z wymaganej klasy odporności ogniowej dla ściany zewnętrznej (§ 225). Okładziny sufitów oraz sufity podwieszone należy wykonywać z materiałów niepalnych lub niezapalnych, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia (§ 262 ust. 1).

Systemy Grzewcze i Wentylacyjne

Palenisko powinno być umieszczone na podłożu niepalnym o grubości co najmniej 0,15 m, a przy piecach metalowych bez nóżek - 0,3 m. Palenisko otwarte może być stosowane tylko w pomieszczeniu, w którym nie występuje zagrożenie wybuchem, w odległości co najmniej 0,6 m od łatwo zapalnych części budynku (§ 265 ust. 1, 2).

Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne w miejscu przejścia przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wyposażone w przeciwpożarowe klapy odcinające o klasie odporności ogniowej równej klasie odporności ogniowej elementu oddzielenia przeciwpożarowego z uwagi na szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i dymoszczelność (E I S) (§ 268 ust. 4).

Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne samodzielne lub obudowane prowadzone przez strefę pożarową, której nie obsługują, powinny mieć klasę odporności ogniowej wymaganą dla elementów oddzielenia przeciwpożarowego tych stref pożarowych z uwagi na szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i dymoszczelność (E I S) lub powinny być wyposażone w przeciwpożarowe klapy odcinające (§ 268 ust. 5).

Odległości od Innych Obiektów

Odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem innych paragrafów, przekraczać określonych wartości (§ 271 ust. 1).

tags: #budynek #osp #warunki #techniczne