Wstęp: Wyczekiwany Ślub i Cień Przeszłości
Nadchodzi finał drugiego sezonu serialu "Elif", a wraz z nim długo wyczekiwany dzień ślubu Kenana i Melek. Rodzina Emiroglu i ich bliscy nie posiadają się z radości. W rezydencji panuje podekscytowanie, szczególnie u Aliye i Rabii, które obserwują przygotowania. "Jestem bardzo podekscytowana dzisiejszym dniem" - mówi matka Kenana, na co Rabia potwierdza: "To oczywiste. Twój syn zamierza się pobrać, więc musisz być podekscytowana". Dziewczynki, Elif i Tugce, wchodzą do pomieszczenia, prezentując swoje kreacje. "Wyglądacie pięknie, jak księżniczki" - zachwyca się Aliye, dodając: "Ale jest trochę za wcześnie, aby być gotowym". Elif oznajmia, że szykowały się już od samego rana, a Tugce dodaje: "Dobrze, chodźmy już. Asu musi nam jeszcze uczesać włosy". Dziewczynki biegną na górę.
Jednak mimo radosnej atmosfery, na Aliye wciąż ciąży ciężar niedawnych odkryć. "Ach, dużo o tym myślałam i nadal nie mogę uwierzyć…" - wzdycha Aliye. Rabia domyśla się: "Odnosisz się do Tugce, prawda?". Pani Emiroglu potwierdza: "Tak. Wszystkie te rzeczy, które powiedział Serdar, ciągle krążą w mojej głowie". Wspomina, jak trudno jej pogodzić się z tym, że Tugce, którą tak bardzo kocha, nie jest jej wnuczką. "Nie jest. Ciągle przypominam sobie słowa tego człowieka, gdy powiedział, że dziewczynka, którą tak bardzo kocham, nie jest moją wnuczką… Pamiętam dzień, kiedy się narodziła. Była taka maleńka. Dali mi ją na ręce i powiedzieli: To twoja wnuczka. To było niezwykłe uczucie. Nie jestem w stanie nawet go opisać. A teraz okazuje się, że ta piękna dziewczynka nie jest moją wnuczką. Nie wiem, co powiedzieć i co o tym myśleć. Czuję się skonfundowana".
Tymczasem Serdar, ojciec Tugce, postanawia walczyć o prawo do opieki nad córką na drodze prawnej. Rozmawia z prawnikiem w rezydencji Karapinara. "Proszę się nie martwić, sprawa o przyznanie opieki nad dzieckiem wkrótce się odbędzie" - zapewnia mecenas. Serdar dopytuje: "Wszystko jest w porządku, prawda? Nie chcę żadnych problemów", na co prawnik odpowiada: "Spokojnie. Fakt, że jest pan w związku małżeńskim bardzo ułatwia nam sprawę". Potwierdza również, że fakt, iż Arzu jest w szpitalu psychiatrycznym, to ich największy atut, który zapewni Serdarowi prawo do opieki nad córką. Gonca, żona Serdara, pociesza go, mówiąc, że uzyskanie opieki nad Tugce to tylko formalność i wkrótce ich marzenia się spełnią. "Ty, ja i Tugce stworzymy piękną rodzinę" - mówi Gonca. Wcześniej, Kenan powstrzymał Melek i Elif przed wyjazdem z miasta, zatrzymując autobus, co umożliwiło ich ponowne zjednoczenie i plany ślubne.
Ucieczka Arzu i Plany Zemsty
W tym samym czasie, Erkut budzi się w swoim mieszkaniu, kiedy rozlega się dzwonek do drzwi. Otwierając, widzi... Arzu! Kobieta ma na sobie blond perukę i okulary przeciwsłoneczne. "Arzu, to ty?" - pyta zaskoczony Erkut. - "Jak udało ci się uciec? Jak się tu dostałaś?". "Jakoś mi się udało. Nie dociekaj" - odpowiada z uśmiechem Arzu. Oboje siadają na kanapach, a Erkut pyta o jej plany. "A co mogę zrobić? Zamierzam odzyskać wszystko, co należy do mnie" - oznajmia kobieta. "Bądź cierpliwy. Niebawem dojdzie do ostatecznego rozliczenia i sam zobaczysz…". Arzu wyraża swoje pragnienie zemsty: "Melek zapłaci mi za to, że zabrała mojego męża. Także Gonca poniesie karę za kradzież majątku mojego ojca. To będzie moja wielka, wspaniała chwila. Sprawię, że wszyscy pożałują swoich przewinień…".
Arzu, pomimo ucieczki ze szpitala psychiatrycznego, zachowuje się spokojnie, ku zdziwieniu Erkuta. "Bo jestem zwyczajnie głodna!" - odpowiada na jego pytanie o spokój. Tłumaczy: "Bo jest normalnie. Nie muszę zachowywać się jak szalona, tylko dlatego, że byłam zamknięta w szpitalu psychiatrycznym. Jestem już wolna i wreszcie nadszedł czas mojej wielkiej zemsty na Melek!". Erkut próbuje ostudzić jej zapał: "Nie chcę cię deprymować, ale nie sądzę, żebyś mogła cokolwiek zrobić. Na wszystko jest już za późno…". Po jego naleganiach, Erkut wyjawia jej druzgoczącą informację: "Melek i Kenan… biorą ślub…". Arzu wpada w furię: "Co?! Tak. I to za kilka godzin. Nie, to się nie może wydarzyć! Nie dopuszczę do tego ślubu! To się nie stanie!". Mimo zapewnień Erkuta, że jest za późno, Arzu jest przekonana: "Nie, nie jest jeszcze za późno! Nadal jest czas dla mojej zemsty… Melek mi zapłaci, słyszysz mnie? Zamierzam się zemścić!".
Dzień Zaślubin i Narastające Napięcie
W rezydencji Emiroglu wszyscy intensywnie przygotowują się do uroczystości zaślubin. Melek zakłada suknię. Selim i Kenan udają się pod drzwi jej pokoju. "Czuję tak wiele emocji" - mówi podekscytowany Kenan. - "Serce bije mi tak mocno…". Selim uspokaja go, a po chwili z pokoju wychodzi Zeynep. Kiedy Melek pojawia się w pięknej białej sukni, Kenan jest nią zachwycony: "Melek… Jak piękna jesteś… Wyglądasz cudownie w tej sukni". Selim i Zeynep zostawiają ich samych. "Teraz, budząc się każdego ranka, będę widział twoje pełne miłości oczy. Już czas" - mówi Kenan i razem schodzą po schodach, gdzie dorośli biją im brawo, a dziewczynki sypią konfetti.
Murat zawozi nowożeńców do fotografa, a na tyłach posiadłości, gdzie ma odbyć się cała ceremonia, schodzą się goście. W tym czasie Arzu obserwuje wszystko z drogi za rezydencją. "Oczywiście szczęśliwa para jeszcze nie przybyła" - mówi do siebie. - "Zobaczycie, co to znaczy zniszczyć moje życie. Wesela nie będzie. Nie będzie!".
Na uroczystości są już prawie wszyscy goście. Nowożeńcy przybywają właśnie na miejsce zaślubin i zaczynają tańczyć. Arzu, obserwując ich, mrocznie stwierdza: "To będzie ich ostatni taniec. Niech się cieszą chwilą…". Tymczasem Zeynep i Selim zaczynają się niepokoić brakiem urzędnika. "Ach, gdzie jest urzędnik?" - zastanawia się Zeynep. - "Goście już są, Kenan i Melek są, a nie ma urzędnika, który miał im udzielić ślubu… Co my zrobimy?". Tulay podchodzi do nich, a Selim wyjaśnia, że urzędnik nie odbiera telefonu. Akcja przenosi się do zaparkowanego w lesie samochodu Erkuta, gdzie na tylnej kanapie leży związany i zakneblowany urzędnik. Erkut uspokaja go: "Nie rób tyle hałasu", po czym zabiera mu telefon.
Kenan i Melek siedzą w małej szopce, czekając na urzędnika. "Dziwne, że jeszcze go nie ma. Może się zgubił?" - rozmyśla Kenan. "Na pewno zaraz przyjedzie" - zapewnia Melek. Do chatki wchodzą Selim i Zeynep, informując, że urzędnik nadal nie odpowiada. Kenan prosi Selima, aby zajął gości. Na zewnątrz goście zaczynają się niecierpliwić. Aliye wyraża swój niepokój, ale Rabia próbuje ją uspokoić. Selim i Zeynep wyjaśniają gościom sytuację.
Do stojącej na drodze Arzu podchodzi Erkut, informując, że urzędnik jest w aucie i nalegając na odejście. Jednak Arzu stanowczo odmawia: "Nie, ja nigdzie nie idę! Jeszcze z nimi nie skończyłam. To nie jest jedyny urzędnik w tym kraju. Muszę kontynuować swój plan". "Co chcesz zrobić?" - pyta Erkut. Arzu zanosi się gromkim śmiechem, oznajmiając: "Coś ostatecznego…".
Tragedia: Pożar i Jego Konsekwencje
W chatce Kenan i Melek cieszą się bliskością. "Jesteś szczęśliwa?" - pyta Kenan. "Bardzo" - potwierdza Melek. - "To jest niesamowite. Naprawdę zamierzamy się pobrać". Do szopki wchodzą Tugce i Elif, pytając, która z nich jest piękniejsza. "Dziewczynki, to niemożliwe, by to stwierdzić. Obie jesteście równie piękne" - oznajmia Melek. Kenan dodaje: "Dla mnie obie wyglądacie jak księżniczki. Chociaż dzisiaj jest ktoś jeszcze piękniejszy…", wskazując na Melek.
W tym czasie Arzu, z diabolicznym uśmiechem, oblewa chatkę benzyną. "Arzu, pospiesz się" - prosi Erkut. - "Wystarczy już tego". "Zasługują na wybuchowe wesele" - mówi kobieta. - "Ostrzegałam ich, ale mnie nie posłuchali. Teraz spłoną…". Arzu wylewa całą benzynę z kanistra. Erkut próbuje ją powstrzymać: "Dość, wystarczy już. Nie mieliśmy tego w planach". Ale Arzu wyciąga pudełko zapałek. "Puszczaj mnie!" - rozkazuje kobieta, kiedy Erkut chwyta ją za rękę. "Jesteś szalona. Oddaj mi te zapałki!". "Nic już mnie nie obchodzi! Nikt nie uniknie mojej zemsty!". Arzu pociera zapałkę o draskę i rzuca ją na rozlaną benzynę. Cała chatka momentalnie staje w płomieniach.
W chatce słychać trzask płomieni i do środka wdziera się gęsty dym. Dziewczynki piszczą z przerażenia. Kenan próbuje otworzyć drzwi, ale te nagle stają w płomieniach. "Zadzwoń do Selima!" - krzyczy Melek. Kenan uświadamia sobie, że jego komórka została w samochodzie. "Selim! Pomóżcie nam!" - krzyczy z całych sił. Zgromadzeni na przyjęciu goście widzą kłęby dymu i szybko ruszają w kierunku ognia. "Synu, zrób coś! Proszę, zrób coś!" - krzyczy przerażona Aliye. Selim podbiega do pogrążonej w płomieniach szopki, ale zupełnie nie wie, co może zrobić. "Jaki jest numer na straż?!" - pyta Murat. "Sto dziesięć!" - odpowiada Feride, a Murat natychmiast wybiera numer. "Kenan, słyszysz mnie?!" - wrzeszczy Selim. - "Bracie, odpowiedz!".
Z drogi wszystkiemu przygląda się Arzu. "Arzu, co ty, do diabła, jeszcze robisz?! Chodź, szybko!" - krzyczy Erkut i ciągnie ją za rękę. "Poczekaj, to taki cudowny widok" - zachwyca się Arzu. - "To jest obraz, który zawsze chciałam zobaczyć… Czy to nie jest piękne?". Wnętrze chatki spowite jest już gęstym dymem. Dziewczynki kaszlą, z trudem łapiąc oddech. "Kenan, błagam cię, zrób coś!" - krzyczy Melek. "Tato, uratuj nas!" - prosi zapłakana Tugce. "Mamo, czy my umrzemy…?" - pyta Elif. "Nie, wydostaniemy się stąd, córeczko…". "Niech to szlag! Nie wydostaniemy się stąd!" - krzyczy Kenan. Pożar kończy się tragiczną śmiercią Kenana i Tugce, podczas gdy Melek i Elif udaje się przeżyć.
Pół Roku Po Tragedii: Życie Po Pożarze
Mija pół roku od pożaru na ślubie Kenana i Melek. Tragiczne wydarzenia głęboko odcisnęły piętno na wszystkich.
Losy Rodziny Emiroglu
Aliye wciąż nie może pogodzić się ze stratą. Siedzi na kanapie, zapłakana, patrząc na zdjęcie Kenana i Tugce. "Nie przyzwyczaję się do waszej nieobecności" - mówi. - "Synu, mój drogi synu… Ból po stracie dziecka jest największy. Nic nie ukoi ból w moim sercu… Tugce, moja piękna córko. Bóg zabrał cię bezgrzeszną. Wszystkie pola raju są teraz twoje, moja piękna. Kenan, mój synu, zawsze widziałam w tobie twojego ojca. Twój uśmiech przypominał mi jego. I twój charakter. Dla swoich dzieci byłeś tak samo dobrym ojcem, jak on. Poświęciłeś swoje życie dla życia córki. Bóg kochał cię tak bardzo, że szybko zabrał cię do siebie. Bardzo za tobą tęsknię, mój drogi. Boże, daj mi siłę, abym to wszystko wytrzymała…".
Selim przejął obowiązki brata, ale firma Emiroglu boryka się z problemami. W gabinecie Kenana przegląda dokumenty, zagubiony. "Nie mogę znaleźć drogi, która rozwiązałaby ten problem" - mówi do siebie. Rozmowa telefoniczna z wierzycielem wskazuje na trudności finansowe. "Prosiłbym o kilka dodatkowych dni na spłatę… Tak, rozumiem pana. Obiecuję, że spłacimy nasze długi tak szybko, jak to możliwe…". Selim rozłącza się i sięga po zdjęcie Kenana. "Ach, bracie… Odkąd odszedłeś, wszystko wywróciło się do góry nogami…". Zeynep próbuje go pocieszyć: "Selim, zachowaj spokój. Jestem pewna, że ze wszystkim sobie poradzisz. Na końcu tunelu zawsze jest światło. Bóg na pewno wynagrodzi cię za tyle wysiłku, który wkładasz w tę firmę, zobaczysz. Po prostu się nie poddawaj". Mówią o konkurencyjnej firmie Doruklar, która "chce oczyścić cały rynek". Selim nie chce obciążać Aliye problemami firmy, bo ta "odczuwa wielki ból po stracie Kenana".
Aliye, nieświadoma problemów, pyta Zeynep, gdzie jest Melek z Elif, dziwiąc się, że "Melek nie chce stracić Elif z oczu nawet na sekundę". Później, odbierając telefon od prawnika, Aliye dowiaduje się o sprzedaży gruntów w Catalcy. "O jakiej sprzedaży pan mówi? Przecież Selim nie potrzebuje żadnych pieniędzy…". Wzywa Selima i żąda wyjaśnień: "Rozmawiałam z adwokatem. Mówi, że ziemie w Catalcy zostały sprzedane. Czy możesz mi to wyjaśnić?! Odpowiedz, Selim! Dlaczego je sprzedałeś?!". Kiedy do drzwi przychodzą mężczyźni z powodu zaległych wypłat, Aliye w szoku pyta: "Czy to koniec naszej firmy?! Firma upada?! Odpowiedz! Boże, pomóż mi!". Aliye prawie traci przytomność. Selim wyznaje, że "Kiedy mój brat zmarł, wszystko się pogorszyło". Aliye dowiaduje się o firmie Doruklar i pyta, co teraz będzie. Gdy Melek wraca, Aliye pyta ją, czy wiedziała o trudnej sytuacji firmy. "Tak…" - przyznaje Melek.
Arzu w Szpitalu Psychiatrycznym
Erkut odwiedza ponownie Arzu w szpitalu psychiatrycznym, gdzie została ponownie zamknięta. "Przyniosłem ci kilka kanapek. Z salami, ogórkiem i pomidorem" - oznajmia, siadając obok niej. Arzu pustym wzrokiem patrzy przed siebie, jakby była w innym świecie. "Właśnie rozmawiałem z twoim doktorem i powiedział mi, że wyjdziesz za kilka dni. Cieszysz się? Arzu, nie zachowuj się tak. Życie toczy się dalej. Wciąż masz w sobie dużo życia. Nie martw się o nic. Będę cię wspierał po twoim wyjściu, także finansowo. Nie musisz się bać. Dalej, Arzu, uśmiechnij się trochę". Arzu wydobywa z siebie pełnym bólu głosem: "Tugce, moja jedyna córka… Zabrała mi ciebie. Ta kobieta zabiła ciebie i Kenana… Ta przeklęta Melek…". "Arzu, oni…" - próbuje tłumaczyć Erkut, ale ona powtarza: "Zabrała mi ciebie… Zamordowała moją jedyną córkę…".
Serdar: Ból Straconego Ojcostwa
W rezydencji Karapinara, zapłakany Serdar siedzi w pokoju przygotowanym dla jego córki, wpatrując się w zdjęcie Tugce. Gonca próbuje go pocieszyć: "Kochanie, co tutaj robisz? Nie możesz się tak zadręczać. Minęło już sześć miesięcy". Serdar odpowiada: "Sześć miesięcy to zbyt mało czasu. Nigdy nie przestanę cierpieć… Nikt nie może mi pomóc. Bez mojej córki moje życie nie ma sensu…". Uważa, że "Nie mogłem wziąć mojej córki w ramiona. Nie mogłem jej powiedzieć, że jestem jej ojcem. Nigdy nie słyszałem jak nazywa mnie ojcem…". Obwinia rodzinę Emiroglu: "Ale najbardziej winni są ci dranie Emiroglu! Oni są prawdziwymi winowajcami. Nie potrafili ochronić mojej córki! Niech będą przeklęci! Gdybym tamtego dnia zabrał swoją córkę, ona nadal by żyła. To łóżko… To łóżko nie byłoby puste".
Mimo prób Goncy, by przekonać go, że "życie toczy się dalej" i że stworzą razem wspaniałą rodzinę, Serdar nie ustępuje. "Gdyby Arzu od razu powiedziała mi, że Tugce jest naszą córką, ona nigdy nie trafiłaby do tej przeklętej rodziny. Wszystko byłoby zupełnie inne i moja córka byłaby tutaj" - uważa Serdar. Gonca prosi go o spokój, podkreślając, że "zasługujemy na szczęście".
Elif i Melek: Nowy Początek
Melek, chcąc zapewnić byt sobie i Elif, rozpoczyna pracę w pracowni krawieckiej. "Pospieszcie się trochę! Jesteście powolne, jak ślimaki!" - krzyczy przełożona, zwracając się do Melek: "Musisz się pospieszyć! Spóźniłaś się do pracy i jeszcze zabrałaś ze sobą dzieciaka! Posłuchaj mnie, jeśli chcesz tu zostać, musisz pracować jak w zegarku. Tik-tak, tik-tak, bez błędów! Zobacz, co tam jest napisane. Czas to pieniądz". Zastrzega, że Melek może nie otrzymać całej pensji, a do Elif mówi: "Słuchaj mnie dobrze, dziewczyno, jeśli dotkniesz którejś z maszyn, gorzko tego pożałujesz. Rozumiesz?! Nawet nie wyobrażasz sobie, ile te maszyny są warte. By twoja matka mogła taką kupić, musiałaby pracować dniem i nocą przez czterdzieści lat!".
Pewnego dnia Elif, zamyślona, wychodzi na zewnątrz i omal nie zostaje potrącona przez samochód. Mężczyzna z pobliskiego antykwariatu, słysząc pisk opon, wybiega na zewnątrz. "Wszystko w porządku? Nic ci się nie stało?" - pyta, obejmując Elif. Nagle z pracowni wybiega Melek. "Co ty robisz?! Zostaw moją córkę!" - rozkazuje nieznajomemu. - "Elif, co się stało? Nic ci nie jest?". Melek przytula córkę, mówiąc: "Dlaczego mi nie powiedziałaś, że wychodzisz? Byłam bardzo zmartwiona. Nie rozumiem, dlaczego robisz mi te rzeczy! Musisz mnie zrozumieć. Nie mogłabym żyć, gdyby coś ci się stało". Elif obiecuje, że nie będzie rozmawiać z nieznajomymi.
Wieczorem Elif i Inci rozmawiają o tajemniczym bibliotekarzu. "Dziś poznałam bardzo tajemniczego człowieka" - oznajmia Elif. - "Bibliotekarza. Dziś rano jeden samochód omal mnie nie potrącił… Na szczęście ten bibliotekarz mnie uratował. Podbiegł do mnie od razu". Elif mówi, że jej mama "była zdenerwowana, kiedy zobaczyła mnie z tym mężczyzną. Bo myśli, że ten człowiek jest złą osobą". Elif opisuje go: "Mało mówi, nie chciał sprzedać mi książki, którą miał na półce, ale uratował mi życie. Wydaje się być dobrym człowiekiem. Dlatego muszę mu podziękować, tylko nie wiem jak". Elif oznajmia Inci: "Ach, mam pewien pomysł, ale będę potrzebować twojej pomocy. Tylko obiecaj mi, że nikomu nie powiesz…".
