Montaż hydrantów wewnętrznych: kluczowe wymagania i wysokość instalacji

Hydranty wewnętrzne to kluczowy element systemów ochrony przeciwpożarowej budynków, stanowiące stałe urządzenia montowane na sieci wodociągowej, przeznaczone do poboru wody podczas akcji gaśniczej. Ich obecność jest niezbędna w wielu obiektach, a prawidłowy montaż i konserwacja mają decydujące znaczenie dla skuteczności w sytuacji realnego zagrożenia pożarowego.

Regulacje prawne i cel stosowania

Użycie i montaż hydrantów wewnętrznych są ściśle regulowane przez polskie przepisy prawne. Podstawę tych regulacji stanowi Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Inne istotne akty prawne to Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Celem szeregu wymagań stawianych instalacji wodociągowej przeciwpożarowej jest zapewnienie pewności wykorzystania hydrantów wewnętrznych przez użytkowników obiektu w sytuacji realnego zagrożenia. Hydranty wewnętrzne mają na celu zapobieganie i gaszenie pożarów grupy A. W sytuacji pożaru hydrant wewnętrzny może być używany przez każdą osobę znajdującą się w budynku, pod warunkiem, że jest w stanie bezpiecznie obsługiwać urządzenie.

Wysokość montażu hydrantów wewnętrznych

Wysokość montażu hydrantu wewnętrznego jest kluczowym aspektem jego prawidłowej instalacji, gwarantującym łatwy dostęp i efektywność użytkowania. Zgodnie z przepisami, zawory 52 i zawory odcinające hydrantów wewnętrznych muszą być umieszczone na wysokości 1,35 ± 0,1 m od poziomu podłogi. Dodatkowo, hydranty wewnętrzne powinny być zainstalowane w taki sposób, żeby ich najwyżej położone elementy sterujące nie były wyżej niż 1,5 m nad podłogą.

Przed hydrantem wewnętrznym zawsze zapewnia się dostateczną przestrzeń do rozwinięcia linii gaśniczej.

Rodzaje hydrantów wewnętrznych i ich specyfikacja

Wybór odpowiedniego hydrantu wewnętrznego zależy od wielu czynników, w tym od typu i rozmiaru budynku, rodzaju zagrożenia pożarowego oraz obowiązujących przepisów. Najpowszechniejsze typy to DN25, DN33 i DN52, gdzie numer oznacza średnicę węża w milimetrach. Wszystkie te hydranty muszą posiadać Certyfikat Stałości Właściwości Użytkowych i być oznaczone znakiem CE.

Hydrant wewnętrzny DN25

• Minimalna wydajność poboru wody: 60 l/min.
• Ciśnienie dynamiczne na zaworze: nie mniejsze niż 0,2 MPa i nie większe niż 1,2 MPa.

Hydrant wewnętrzny DN33

• Minimalna wydajność poboru wody: 90 l/min.
• Ciśnienie dynamiczne na zaworze: nie mniejsze niż 0,2 MPa i nie większe niż 0,7 MPa.
• Typowe zastosowanie: garaże, niektóre pomieszczenia przemysłowo-magazynowe.

Hydrant wewnętrzny DN52

• Minimalna wydajność poboru wody: 150 l/min.
• Ciśnienie dynamiczne na zaworze: nie mniejsze niż 0,2 MPa i nie powinno przekraczać 0,7 MPa.
• Typowe zastosowanie: ochrona obiektów przemysłowo-magazynowych, wymóg stosowania wynika z gęstości obciążenia ogniowego w strefie pożarowej i powierzchni tej strefy.

Ciśnienie na zaworze odcinającym hydrantu wewnętrznego oraz na zaworze 52 powinno zapewniać minimalną wydajność i nie powinno być mniejsze niż 0,2 MPa. Ciśnienie na zaworze 52, położonym najniekorzystniej ze względu na wysokość i opory hydrauliczne, dla określonej wydajności, nie powinno być mniejsze niż 0,2 MPa.

Zasięg i lokalizacja

Hydranty wewnętrzne powinny być umiejscowione w taki sposób, by zasięgiem obejmowały całą powierzchnię budynku, strefy pożarowej lub pomieszczenia. Zasięg ten uwzględnia długość odcinka węża hydrantu wewnętrznego określoną w normach oraz efektywny zasięg rzutu prądów gaśniczych:

• 3 m - w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, znajdujących się w budynkach o więcej niż jednej kondygnacji nadziemnej (przyjmowany dla prądów rozproszonych stożkowych).
• 10 m - w pozostałych budynkach.

Podczas akcji gaśniczej nie powinno być problemu z doprowadzeniem węża w miejsce pożaru i dosięgnięcie ognia strumieniem wody. Hydranty powinny być zlokalizowane w pobliżu potencjalnych źródeł pożaru, takich jak miejsca, w których przechowywane są materiały łatwopalne.

Zasilanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej

Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa musi być zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do celów przeciwpożarowych. Zasilanie to może odbywać się bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań w zakresie wymaganego ciśnienia i wydajności oraz możliwości jednoczesnego poboru wody.

Dla zasilania w wodę instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynkach wysokich i wysokościowych powinien być zapewniony zapas wody zgromadzony o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m³ w jednym lub kilku zbiornikach, przeznaczony wyłącznie do tego celu.

Przewody instalacji, z której pobiera się wodę do gaszenia pożaru, wykonane z materiałów palnych, powinny być obudowane ze wszystkich stron osłonami o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 60. Warunek ten nie dotyczy pionów prowadzonych w klatkach schodowych wydzielonych ścianami i zamkniętych drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30.

W nieogrzewanych budynkach lub w ich częściach przewody zasilające instalacji wodociągowej przeciwpożarowej należy zabezpieczyć przed możliwością zamarznięcia. W tym przypadku można stosować instalację suchą, pod warunkiem zastosowania rozwiązań umożliwiających jej nawadnianie w sposób ręczny i/lub automatyczny.

Należy zapewnić możliwość odłączania zasuwami lub zaworami tych części przewodów zasilających instalację wodociągową przeciwpożarową, które znajdują się pomiędzy doprowadzeniami (przewody wykonane jako obwodowe). Dopuszcza się przyłączanie do przewodów zasilających instalacji wodociągowej przeciwpożarowej przyborów sanitarnych, pod warunkiem że w przypadku ich uszkodzenia nie spowoduje to niekontrolowanego wypływu wody z instalacji.

Konserwacja i świadomość użytkowników

Zgodnie z polskimi przepisami, przegląd techniczny hydrantów wewnętrznych powinien być przeprowadzany co najmniej raz na 12 miesięcy. Podczas przeglądu specjalista ocenia stan hydrantu, sprawdza, czy wąż jest prawidłowo zwojony, czy zawory działają poprawnie, a także czy ciśnienie wody jest odpowiednie. Należy pamiętać, że przeglądy i konserwacja hydrantów to nie tylko wymóg prawny, ale przede wszystkim ważny element zapewnienia bezpieczeństwa. Jedynie właściwie konserwowana i badana instalacja przeciwpożarowa spełni swoje zadanie.

Pracownicy podczas szkolenia przeciwpożarowego powinni być zapoznani ze sposobem użycia hydrantów wewnętrznych. Nie jest konieczne, aby użytkownik hydrantu wewnętrznego posiadał specjalistyczne szkolenie z zakresu ochrony przeciwpożarowej, ale pewne podstawowe umiejętności mogą znacznie poprawić efektywność i bezpieczeństwo jego działania. Wyłącznie świadomy i właściwie przeszkolony użytkownik obiektu w przypadku zagrożenia zdecyduje się podjąć działania gaśnicze.

Oznakowanie i profesjonalny montaż

Oznakowanie ppoż powinno spełniać wymagania normy PN-EN ISO 7010:2012. Chociaż poprzednia norma - PN-92-N-01256-01 - została wycofana, nie ma obowiązku wymieniania znaków na nowe; tabliczki według „starej normy” nie tracą ważności. W miejscach, gdzie zamontowanie zwykłego znaku jest utrudnione lub tabliczka przytwierdzona do ściany byłaby słabo widoczna, warto stosować oznakowanie przestrzenne 3D.

Montaż hydrantu wewnętrznego powinien zawsze być wykonywany przez doświadczonego specjalistę, najlepiej pracownika firm specjalizujących się w systemach ochrony przeciwpożarowej. Uzgodnienie projektu z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych umożliwi wykonanie instalacji w sposób zgodny z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami.

tags: #hydrant #wewnetrzny #na #jakiej #wysokosci