W okresie międzywojennym domy mieszkalne oraz zabudowania gospodarcze na obszarach wiejskich, takich jak Borowie i Iwowe, były w całości drewniane i kryte słomą. Taki rodzaj zabudowy sprzyjał powstawaniu rozległych pożarów, niszczących niekiedy całe miejscowości. W obliczu tego zagrożenia, mieszkańcy postanowili zorganizować się, aby skuteczniej walczyć z „czerwonym kurem”, tworząc Ochotnicze Straże Pożarne. Z czasem, na przestrzeni stuletniej, oblicze ochotniczych straży pożarnych zmieniło się zasadniczo. Dziś strażacy wyjeżdżają nadal do pożarów, ale także do wszystkich innych zdarzeń, gdzie są niezbędni - wypadków i kolizji drogowych, zwalonych drzew, podtopień, poszukiwań zaginionych osób, interwencji dotyczących szerszeni czy zwierząt w studniach, a także udzielają pomocy karetkom pogotowia ratunkowego. Aktywnie uczestniczą również w akcjach charytatywnych i edukacyjnych, uroczystościach patriotycznych i religijnych, a także świadczą pomoc dla uchodźców i organizują konwoje z pomocą na granicę.
Ochotnicza Straż Pożarna w Borowiu
Założenie i pierwsze lata (1919-1926)
Aby skuteczniej walczyć z zagrożeniem pożarowym, mieszkańcy Borowia w 1919 roku na zebraniu założycielskim, zwołanym z inicjatywy nauczyciela miejscowej szkoły Aleksandra Sasimowskiego oraz Jana Serzysko s. Krzysztofa i Marka Kreta, postanowili utworzyć Ochotniczą Straż Ogniową. W celu pozyskania niezbędnych funduszy na wyposażenie jednostki OSP w konieczny sprzęt i umundurowanie, zarząd OSP organizował różnego rodzaju imprezy, takie jak przedstawienia teatralne, zabawy taneczne, loterie oraz zbiórki uliczne.
Z przetrwałych dokumentów archiwalnych wynika, że inicjatorem powstania i zorganizowania w Borowie poprzedniczki OSP - Ochotniczej Straży Ogniowej - był również Tomasz Salamon. W dniu 23 czerwca 1925 roku pod jego przewodnictwem odbyło się zebranie organizacyjne gospodarzy wsi Borów. Na zebraniu omówiono potrzeby straży, wysokość samoopodatkowania i zebrano podpisy osób wyrażających akces do wstąpienia w szeregi Ochotniczej Straży Ogniowej. Powołano trzyosobowy Zarząd, któremu powierzono przygotowanie i zwołanie Walnego Zebrania. W dniu 5 lipca 1925 roku odbyło się Walne Zebranie Ochotniczej Straży Ogniowej w Borowie, w którym wzięło udział pięćdziesięciu mieszkańców wsi. Członkowie straży złożyli uroczyste ślubowanie. Dokonano wyboru Zarządu, w skład którego weszli Michał Janik, Wojciech Nurek, Tomasz Ugorny, Michał Salamon. Do komisji Rewizyjnej wybrani zostali Paweł Bartosz, Stanisław Janik, Józef Skonieczny, a na zastępców Józef Gruszka, Antoni Kaszuba i Szczepan Pogorzelec. Ustalono składkę członkowską na rok 1925 w wysokości 12 złotych.
Dnia 10 marca 1926 roku borowiecka straż wzbogaciła się o sikawkę dwucylindrową, przenośną, ze zdejmowanym zwijadłem, prądownicą, dwoma drążkami do pompowania, oliwiarką, kluczem oraz wężem ssawnym 3-metrowym. Całość zakupiono za 925 złotych. W księdze inwentarzowej z tego samego dnia zanotowano także zakup: 4 toporów zwykłych i oficerskiego z pochwami, 2 pochodni mosiężnych, 5 kasków (4 zwykłe i oficerski mosiężny), 4 pasów bojowych i 30 metrów węża. Do końca 1926 roku zakupiono dodatkowo: 20 kasków zwykłych i oficerski, 15 pasów (5 bojowych parcianych i 10 zwykłych parcianych) za 380 złotych i 66 groszy, 2 kaski oficerskie i sygnałówkę w Kaliszu u Rydzewskiego za 59 złotych, 30 metrów węża tłocznego, 3 metry ssawnego, 4 bosaki jednozębowe, 2 wiadra brezentowe, linkę piętnastometrową w Technicznym Biurze Strażackim w Warszawie za 319 złotych i 47 groszy.
Budowa i rola remiz w życiu społeczności (1924-1938)
W 1924 roku przystąpiono do budowy pierwszej remizy strażackiej, którą realizowano w czynie społecznym przy dużym poparciu miejscowej ludności. Budowę remizy zakończono i oddano do użytku w 1925 roku. Szyld umieszczony na remizie wykonał osobiście Jan Serzysko, obecnie zdobi on budynek nowej strażnicy.
Lokal remizy wykorzystywany był na zebrania członków straży oraz na różnego rodzaju zebrania wiejskie. Z lokalu remizy strażackiej korzystały również istniejące na terenie Borowia instytucje i organizacje, takie jak: Spółdzielnia Spożywców, Spółdzielnia Mleczarska, Kółko Rolnicze, Koło Młodzieży, Kasa Stefczyka, organizując swoje zebrania. W tymże lokalu organizowane były obchody świąt państwowych przez szkoły i inne organizacje. Remiza służyła również za lokal wyborczy do Sejmu.
W styczniu 1927 roku na Walnym Zebraniu Ochotniczej Straży Ogniowej w Borowie Antoni Sowa wniósł projekt, aby kupić dom na remizę strażacką, który miał być sprzedawany przez licytację w Cieni. W dziesięć dni później na Walnym Zebraniu Straży Pożarnej w Borowie oraz gospodarzy tej wsi, w liczbie 50 osób, uchwalono dobrowolną składkę po 2 złote z morgi na remizę strażacką oraz wybrano komitet budowlany, który składał się z Józefa Skoniecznego, Stanisława Nurka, Wawrzyńca Pogorzelca i Stanisława Janika. Gospodarze zobowiązali się również corocznie wypłacać Józefowi Matysiakowi 100 kg żyta, a Rozalii Małolepszej 75 kg żyta za ziemię, którą wypożyczali pod budowę domu strażackiego. 7 sierpnia 1927 roku na zebraniu Zarządu Ochotniczej Straży Ogniowej w Borowie uchwalono wykończyć jedną połowę domu strażackiego i wypuścić lokal na szkołę i mieszkanie dla nauczycielki. Z powodu braku środków na ten cel uchwalono urządzić majówkę i fantową loterię w dniu 21 sierpnia 1927 roku. Budowa w 1927 roku małej drewnianej strażnicy, mieszczącej 2 izby dla potrzeb straży, klasę szkolną i mieszkanie dla nauczycielki, wymagała dodatkowo wysiłków w postaci organizowania przedstawień objazdowych i loterii fantowych.
„Dziennik czynności Straży” w Borowie prowadzony jest od 1928 roku. Pierwszy wpis z 8 kwietnia tegoż roku głosi: „Zbiórka - uroczystości Wielkanocne, obecnych 18 strażaków”. Pierwszy odnotowany w dokumentach alarm Ochotniczej Straży Ogniowej w Borowie nosi datę 9 kwietnia 1928 roku: „Zaalarmowano straż przez Naczelnika, lecz nie pojechała z powodu dalekiej drogi”. Pierwsze ćwiczenia oddziałów - odnotowane w „Dzienniku czynności” jako „każdy swojemi” - odbyły się 13 maja tegoż roku. Pierwsza udokumentowana akcja ogniowa miała miejsce 14 czerwca 1928 roku. „Dziennik czynności” podaje: „Alarm. Kolej na pierwszy odnotowany w dokumentach archiwalnych próbny alarm. 17 czerwca 1928 r. „o godzinie 23.50 min. W ciągu 4 min.”.
Na walnym zebraniu 9 grudnia 1928 roku Antoni Sowa podał wniosek, aby wpisywać kobiety do straży na członków popierających i żeby urządzić pogotowie sanitarne przy straży. 7 kwietnia 1929 roku odbyła się kolejna zabawa strażacka, z której dochód przeznaczony był na rzecz Ochotniczej Straży Ogniowej w Borowie. 4 maja 1929 roku borowscy strażacy świętowali na uroczystej zbiórce swoje święto w dniu patrona św. Floriana. Na zabawy dochodowe często zapraszano strażaków z okolicznych wsi. 18 sierpnia 1929 roku OSO w Borowie brała udział w gaszeniu pożaru w Szulcu „u Zimnego straż broniła wszystkimi narzędziami w liczbie 24 strażaków, spłonęła stodoła, resztę zabudowań uratowano”. W roku 1930 OSO z Borowa brała udział w ugaszeniu 5 pożarów, w 1934 roku - 3, w 1935 roku - 5 pożarów.
OSP w Borowiu w okresie międzywojennym brała czynny udział w życiu społecznym i kulturalnym, organizowała obchody Dnia Strażaka oraz uczestniczyła we wszelkich imprezach kulturalnych i oświatowych. Strażacy wielokrotnie brali udział w uroczystościach patriotycznych. Jedną z form finansowania społecznej działalności strażaków były dzierżawy gruntów należących do OSO. W 1938 roku straż w Borowie zakupiła wóz konny, którego wykonawcą był rzemieślnik ze Stawiszyna.
Okres wojny i powojennej odbudowy (1939-1972)
Twórczą, społeczną pracę strażaków przerwał wybuch II wojny światowej. W czasie okupacji życie straży jako organizacji ucichło, ale wielu członków brało czynny udział w ruchu oporu. Po pięciu latach okupacji hitlerowskiej i wyzwoleniu ojczyzny, straż wznawia swoją działalność zarówno na odcinku zabezpieczenia przeciwpożarowego, jak i działalności gospodarczej. Pierwsze po wojnie zebranie strażaków-ochotników odbyło się w dniu 28 kwietnia 1946 roku. Licznie zebrani mieszkańcy wsi dokonali wyboru zarządu, a składkę miesięczną uchwalono na 2 zł. Pierwsze formy zasilania funduszu straży nie zmieniły się od przedwojny. Dnia 3 czerwca 1946 roku na zebraniu Zarządu postanowiono zorganizować pierwszą powojenną majówkę, która odbyła się 10 czerwca.
Dnia 28 lipca 1946 roku strażacy wnieśli podanie do Zarządu Gminnego o przydział cegły „z poligonu poniemieckiego” na cele remontu Domu Strażackiego, który chciano przebudować z drewnianego na murowany. Budowę przy udziale mieszkańców wsi kontynuowali strażacy w latach 1947-1948, wykorzystując do tego celu cegłę, dźwigary i inne materiały z rozbiórki byłych wojskowych baraków niemieckich w Borowie. Wiele materiałów budowlanych trzeba było dokupić. Pierwszym powojennym zapisem akcji strażaków w „Dzienniku Czynności Straży” jest wyjazd do pożaru 21 sierpnia 1947 roku. W roku 1949 pochodzi pierwszy zapis o udziale strażaków w obchodach pierwszomajowych i dożynkowych. Od tego czasu straż uświetnia każdą wiejską uroczystość o większym znaczeniu dla miejscowej społeczności.
Przez cały czas powojennego organizowania się Ochotniczej Straży Pożarnej w Borowie i w latach następnych trwało intensywne szkolenie i ćwiczenia strażackie. Członkowie OSP wzbogacali swą wiedzę i umiejętności pożarnicze na różnego rodzaju kursach. Pierwszy taki kurs odbył się wiosną 1949 roku w Stawie i trwał 2 tygodnie. W 1957 roku straż w Borowie otrzymała z Powiatowej Komendy Straży Pożarnych w Kaliszu pierwszą w historii jej istnienia motopompę. Protokół nr 37 z dnia 26 grudnia 1957 roku mówi o przygotowaniach do poświęcenia nowej motopompy strażackiej w dniu 1 stycznia 1958 roku. W uroczystości tej brały udział delegacje OSP z Tłokini Wielkiej, Opatówka, Trojanowa, Sierzchowa i Koźminka.
12 stycznia 1958 roku odbyły się wybory zarządu oraz przyjęto nowy statut. 17 stycznia 1961 roku OSP w Borowiu została wpisana do rejestru Stowarzyszeń i Związków Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. W latach 1958-1972 strażacy wydzierżawiali od władz administracyjnych stawy na terenie Borowia i prowadzili hodowlę ryb. Za uzyskane pieniądze zakupili motopompę i dwa samochody marki Dodge. W 1968 roku zakupiono używany typowy samochód strażacki marki Star 20. W 1970 roku OSP otrzymała z Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Garwolinie nowy typowy samochód pożarniczy marki Żuk z wyposażeniem. W okresie powojennym największy wysiłek w działalność straży włożyli: Bolesław Domaszczyński, Józef Łączyński, Franciszek Kępka, Władysław Zieliński, Piotr Baranek s..
Lata sześćdziesiąte w działalności Ochotniczej Straży Pożarnej w Borowie były okresem największego po wojnie rozwoju pracy na rzecz stworzenia bazy materialnej, która w pełni zabezpieczyłaby od pożaru Borów i sąsiednie wsie. Dla przykładu wyremontowali salę remizy w czynie społecznym. W tym czasie uplasowali się na pierwszym miejscu pod względem udziału w czynach społecznych w gromadzie. W 1967 roku z inicjatywy Ochotniczej Straży Pożarnej w Borowie wybudowany zostaje basen przeciwpożarowy o pojemności 70 000 litrów wody, finansowany z funduszu prewencyjnego Państwowego Funduszu Ubezpieczeń w Kaliszu. Obiekt oddany do użytku 26 listopada 1967 roku, powstał przy wydatnym zaangażowaniu w pracach niefachowych strażaków i mieszkańców wsi. Inwestycja miała istotne znaczenie z uwagi na brak naturalnych źródeł wody.
Dalsza modernizacja i nowa strażnica (1976-2021)
W 1970 roku przeprowadzono remont kapitalny budynku remizy strażackiej. Z uwagi na ciasnotę zaplecza garażowego i remizy, strażacy-ochotnicy z Borowa podjęli w 1976 roku inicjatywę budowy nowych garaży, które będą mogły pomieścić samochód bojowy i sprzęt pożarniczy. W 1976 roku, dzięki staraniom Aleksandra Sasimowskiego i poparciu Premiera Piotra Jaroszewicza, byłego nauczyciela miejscowej szkoły, straż otrzymała nowoczesny jak na tamte czasy beczkowóz z autopompą na podwoziu Stara 26, który służył strażakom do 1999 roku. 25 czerwca 1978 roku OSP Borowie otrzymała sztandar ufundowany przez społeczeństwo Borowia.
12 czerwca 1983 roku podjęto zadania, które w ciągu roku uwieńczono pełnym sukcesem: budowy sali widowiskowej i modernizacji istniejącej remizy. Inicjatywa modernizacji remizy spotkała się z żywym i spontanicznym poparciem ze strony całej społeczności wsi Borów. Mieszkańcy jednomyślnie postanowili przeznaczyć środki z funduszu rozwoju rolnictwa na ten cel, wyasygnowano kwotę 906 000 zł. Inicjatywa Ochotniczej Straży Pożarnej i mieszkańców Borowa spotkała się z przychylnym przyjęciem władz gminnych. Dnia 8 lipca 1984 roku oddano do użytku zmodernizowany Dom Strażaka w Borowie. Społeczność Borowa wykazała przy budowie przykładne zaangażowanie: prace ziemne, zwózka materiałów, założenie dachu, lamperie, roboty posadzkowe, porządkowanie obiektu - wszystko to zostało wykonane przez samych mieszkańców. Znaczna część robót wykonywana była wieczorami, często do późnych godzin nocnych, kosztem odpoczynku i prac gospodarskich. Otwarcie Domu Strażaka ukoronowało czyn mieszkańców Borowa dla uczczenia 60-lecia działalności miejscowej straży ochotniczej. Według obowiązujących podówczas cen wartość szacunkowa wybudowanego obiektu wynosiła 2 537 288 złotych, w tym:
- środki funduszu rozwoju rolnictwa wsi Borów i Zmyślanka - 906 055 zł
- dotacje z Urzędu Gminy ze środków funduszu gminnego - 200 000 zł
- środki pieniężne OSP, pochodzące z samoopodatkowania mieszkańców, imprez składkowych i wypożyczania sali - 373 833 zł
- wkład pracy mieszkańców wsi Borów: robocizna, transport i materiały - 885 400 zł
- zadłużenie u wykonawców i pożyczone, a nie zwrócone materiały na dzień 8 lipca 1984 r.
Na dzień 12 lutego 1987 roku Ochotnicza Straż Pożarna w Borowie liczyła 28 członków zwyczajnych i 7 wspierających.
Po wieloletnich staraniach o wybudowanie nowej strażnicy, w 1996 roku Jednostka OSP otrzymała z Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej w Siedlcach samochód Kraz z przyczepą niskopodłogową, który jako nieprzydatny do karosażu został sprzedany, a za uzyskane środki oraz dofinansowanie z Urzędu Gminy zakupiono samochód Star 244 - wywrotkę przeznaczoną do karosażu, który wykonano we wrześniu 1999 roku. 18 listopada 1998 roku został powołany Społeczny Komitet Budowy Strażnicy w następującym składzie: Wiesław Gąska - Przewodniczący, Tadeusz Baranek - Skarbnik oraz Sławomir Gawryś, Wiktor Kielak, Jan Serzysko i Ryszard Zawadka. 11 marca 1999 roku uzyskano pozwolenie na budowę strażnicy i natychmiast rozpoczęto prace budowlane. Do budowy wykorzystano wcześniej zgromadzone materiały, m.in. cegłę silikatową oraz drut zbrojeniowy zakupione z funduszu wiejskiego. Większość robót zostało wykonanych w czynie społecznym przez strażaków i miejscową ludność. W listopadzie 2001 roku kontynuowano intensywne prace budowlane.
Od 2008 roku jednostka rozpoczęła starania o przystąpienie do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego (KSRG). 11 marca 2009 roku Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Garwolinie zawarł porozumienie z Urzędem Gminy Borowie oraz Ochotniczą Strażą Pożarną w Borowiu dotyczące włączenia OSP Borowie do KSRG. W 2016 roku, dzięki staraniom Zarządu OSP i Wójta Gminy Borowie Wiesława Gąski, jednostka otrzymała fabrycznie nowy średni samochód ratowniczo-gaśniczy na podwoziu Iveco. W 2019 roku jednostka obchodziła jubileusz 100. rocznicy założenia, podczas którego otrzymała nowy sztandar. W 2021 roku rozbudowano remizę OSP poprzez dobudowanie nowego garażu.
W ostatnim 40-leciu działalności OSP Borowie najdłużej sprawowali funkcje w Zarządzie oraz wykazali się zaangażowaniem w kierowaniu jednostką druhowie: Wiktor Mucha - wieloletni Naczelnik OSP, kierowca oraz Komendant Gminny OSP, odznaczony w 2002 r. Złotym Znakiem ZOSP RP; Janusz Aniszewski - pełnił funkcję Naczelnika, Zastępcy Naczelnika oraz Prezesa; Jan Serzysko - wieloletni Skarbnik; Henryk Odziemczyk - Wiceprezes, Gospodarz i Skarbnik; oraz Tadeusz Baranek - Wiceprezes, Sekretarz, a od 1991 do 2016 Prezes Zarządu OSP, odznaczony w 2021 r.
Ochotnicza Straż Pożarna w Iwowem
Powstanie i lata międzywojenne (1928-1939)
Również we wsi Iwowe w okresie międzywojennym domy mieszkalne oraz zabudowania inwentarskie były w całości drewniane, kryte strzechą. Stanowiło to idealne warunki do powstawania pożarów, które z reguły miały gwałtowny przebieg i były bardzo rozległe. Widząc to zagrożenie, mieszkańcy postanowili się zorganizować do walki z „czerwonym kurem”. Na spotkaniu mieszkańców w Urzędzie Gminy w Iwowem w 1928 roku postanowiono utworzyć Ochotniczą Straż Pożarną. Głównym inicjatorem i pierwszym prezesem był druh Stanisław Kocela, naczelnikiem Aleksander Świątek, a skarbnikiem Jan Szaniawski. Jako podmiot prawny OSP Iwowe została zarejestrowana 22 września 1931 roku w lokalu UG w Iwowem.
Okres powojenny i rozwój (1945-1974)
W okresie wojennym okupant zdelegalizował działalność straży. Po wyzwoleniu strażakom z Iwowego za remizę służył budynek znajdujący się na posesji ówczesnego właściciela Czesława Bogusza - rozebrany później przez władzę państwową w czasie próby utworzenia w nim kaplicy. W okresie po zakończeniu II wojny światowej ponownie utworzona OSP Iwowe przeżywała duże trudności. Brakowało wielu elementów wyposażenia przeciwpożarowego, m.in. kasków, toporków, mundurów itp. Ponadto wóz rekwizytowy od okresu okupacji znajdował się w użytkowaniu straży w Redzyńskim.
4 marca 1947 roku 32 członków OSP wybrało nowy Zarząd Straży. Prezesem pozostał Władysław Sabak, skarbnikiem Jan Szaniawski, wiceprezesem Stanisław Bieńko, sekretarzem Czesław Sabak, gospodarzem Henryk Kot. Zastępcą naczelnika został Eugeniusz Oszkiel, a oddziałowymi: Wiktor Oszkiel, Marian Bieńko, Czesław Bogusz. W okresie okupacji, jak informował prezes, zginęło 4 członków OSP. 28 lutego 1948 roku odbyło się następne Walne Zebranie członków OSP. Prezesem został Franciszek Świątek, naczelnikiem Bronisław Krzewski. W następnym miesiącu OSP posiadała m.in.: 2 beczki z podwoziami, 1 beczkę bez wozu, sikawkę ręczną dwucylindrową, 6 bosaków (w tym 3 ciężkie), drabinę przystawną i 1 drabinę drążkową. 29 sierpnia 1948 roku funkcję naczelnika objął Mieczysław Szeląg. Następnie pełnili ją Jan Sabak, a po nim ponownie Mieczysław Szeląg. 18 lutego 1951 roku funkcję prezesa objął Jan Sabak.
W następnym roku w działalności straży zaszły duże zmiany. 4 kwietnia 1952 roku w miejsce Zarządu powstała Komenda OSP na czele z M. Szelągiem jako komendantem. Działała ona do 14 grudnia 1957 roku. Tego dnia Walne Zgromadzenie członków OSP wybrało nowy Zarząd OSP: prezesem został Jan Sabak, naczelnikiem Mieczysław Szeląg. Później funkcję prezesa pełnili: Stanisław Piotrowski (1961-1962), Jan Sabak s. Józefa (1962-1988), Wacław Krzewski (1988-1994), Wiesław Kaniewski (od 1994). Funkcję naczelnika pełnili: Leon Sitek s. Stanisława (1961-1982), Hieronim Rogala (1982-1991) i Zbigniew Kopa (od 1991 roku).
W lutym 1961 roku OSP posiadała m.in.: 2 wozy ogumione, 1 wóz żelazny, 2 beczkowozy (w tym jeden ogumiony), motopompę i 37 odcinków węży różnych typów. W 1970 roku mieszkańcy Iwowego, przy wydatnej pomocy Urzędu Gminy w Borowiu, rozpoczęli budowę remizy, która służy lokalnej społeczności do dnia dzisiejszego. Po ukończeniu budowy w 1974 roku dokonano uroczystego otwarcia remizy, wtedy też Jednostce OSP z Iwowego został wręczony sztandar. Trzy lata później, w 1977 roku, OSP liczyła 28 członków.
Współczesność i zaangażowanie (od 1984)
W 1984 roku członkowie straży oczyścili zbiornik wodny w pobliżu remizy. W późniejszym okresie OSP otrzymała samochód bojowy - Star 266 - pozyskany z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Siedlcach. Jego remont i karosaż przeprowadzono w 1997 roku. Obecnie na swoim wyposażeniu OSP Iwowe posiada samochód Star 244 pozyskany z OSP w Borowiu.
Obecnie na czele OSP Iwowe znajdują się: Prezes Zbigniew Kopa, Naczelnik Sławomir Kędzierski, Wiceprezes Zbigniew Oszkiel, sekretarz Roman Gielo, skarbnik Jan Henryk Gołędowski (obecny sołtys i radny), gospodarz Sławomir Rogala. Komisja Rewizyjna składa się z przewodniczącego Bernarda Oszkiela oraz członków Jacka Borucińskiego i Tomasza Bogusza.
OSP Iwowe w 2018 roku uroczyście obchodziła 90-lecie swojej działalności w dniu 7 października. Szkoła Podstawowa w Iwowem aktywnie współpracuje z OSP w Iwowem, która organizuje konkursy z nagrodami, zachęcając uczniów starszych klas do wstępowania do młodzieżowej drużyny strażackiej.
