W Polsce znanych jest kilka typów odzieży przeznaczonej dla strażaków. Jej podział na poszczególne grupy wynika bezpośrednio z funkcji i stopnia ochrony, który ma zapewnić ubranie. O ostatecznej przydatności ubiorów przeznaczonych do wyróżnionych celów decyduje przede wszystkim konstrukcja ubrania, technologia jego wykonania oraz dobór odpowiedniego zestawu materiałów. Profesjonalna odzież strażacka to podstawa wyposażenia każdej jednostki ratowniczej, dostosowana do potrzeb zarówno Państwowej, jak i Ochotniczej Straży Pożarnej.
Typy ubrań ochronnych dla strażaków
Ubrania ochronne dla strażaków można podzielić w zależności od warunków, w jakich przyjdzie pracować strażakowi. Do głównych kategorii należą:
- Ubrania koszarowe i robocze
- Ubrania bojowe ratowniczo-gaśnicze (NOMEX, ubrania typu NOMEX, ubrania popularne)
- Ubranie ochrony termicznej (ubrania żarochronne)
- Ubrania ochrony chemicznej (gazoszczelne, kwaso-ługo odporne)
- Ubrania ochrony radiacyjnej
- Inne (ubrania dla płetwonurków, ratowników wysokościowych, itp.)
Ubrania specjalne to absolutnie najważniejszy element ochrony osobistej strażaka, bezpośrednio chroniący zdrowie i życie w strefie zagrożenia. Wymagania dotyczące odzieży do walki z żywiołem są niezwykle rygorystyczne. Nowoczesne ubrania specjalne muszą stanowić skuteczną barierę przed ekstremalnym promieniowaniem cieplnym, niespodziewanymi rozbłyskami płomieni, a także wnikaniem wody i niebezpiecznych chemikaliów.
Ubrania bojowe ratowniczo-gaśnicze
Ubranie specjalne dla straży pożarnej przeznaczone jest do ochrony ciała strażaka przed oddziaływaniem promieniowania cieplnego, płomieni, pary wodnej i wody. Ochrona ta nie obejmuje głowy, rąk i stóp. Materiał zewnętrzny ma zapewnić ochronę przed zapaleniem się ubrania podczas bezpośredniego kontaktu z ogniem. Ochronę termiczną ubrania stanowi zestaw wielowarstwowych części składających się z materiałów odpornych na działanie wysokiej temperatury. Do takich materiałów zalicza się uodpornioną bawełnę (taką jak: PYROWATEX, PROBAN) i włókna aramidowe (takie jak: CONNEX, AELI, NOMEX, KYNOL, KERMEL).
Większość handlowców oferuje ubrania, nazywając je nieraz bezprawnie "NOMEXEM", chociaż ich produkty nie posiadają w swoim składzie włókna NOMEXU. Wszystkie ubrania posiadają elementy odblaskowe, które w porze nocnej są 300 razy lepiej widoczne od białego ubrania. Bojowe ubrania strażackie posiadają atest CNBOP z Józefowa.
Nomex - technologia i właściwości
NOMEX to znak zarejestrowany przez firmę DU PONT. Na budowę materiału NOMEX składa się włókno aramidowe, odporne na wysokie temperatury, oraz wysokowytrzymałe włókno KEVLAR. Firma DU PONT rozwinęła wachlarz mieszanek włókien, których zadaniem jest stworzenie kombinacji skutecznej ochrony i doskonałej estetyki. Właściwości włókien NOMEX wpływające na wysoką odporność odzieży ochronnej wynikają z jego zachowania. NOMEX nie pali się, nie topi ani nie skrapla, zaczyna się zwęglać w temperaturach powyżej 370 stopni Celsjusza. Inaczej niż bawełny i innych włókien naturalnych, sprawność włókna NOMEX nie zależy od obróbki powierzchniowej. Na odzieży wykonanej z tego włókna można polegać, bez względu na to, ile razy była prana. Wszystkie mieszanki z włóknem NOMEX, zalecane do stosowania, zawierają KEVLAR (temperatura zwęglenia wynosi 480 stopni Celsjusza). Mieszanka włókien NOMEX i KEVLAR otrzymała nazwę handlową NOMEX III.
KEVLAR pomaga nie tylko zmniejszyć kurczliwość materiału w czasie ekspozycji na działanie wysokich temperatur, ale również zapobiega jego pękaniu. Stąd dobrze opracowane tkaniny z NOMEX III stanowią termiczną barierę ochronną nawet wtedy, gdy są poważnie spalone. Wysoka odporność na ścieranie i rozdarcia przyczynia się do zwiększenia odporności na zużycie odzieży, co w konsekwencji gwarantuje dłuższy czasokres jej użytkowania. Ubrania wykonane z tkaniny NOMEX III można łatwo prać i czyścić chemicznie, bez konieczności ponownego nakładania wykończenia.
Wiele spośród mieszanek NOMEX/KEVLAR zawiera niewielki procent (2%) antystatycznego włókna P140 firmy DU PONT. W środowisku gazowym wyładowanie elektrostatyczne z odzieży może osiągać wystarczające rozmiary, aby spowodować wybuch. Zastosowanie włókien P140 pozwala na kontrolowanie tego zjawiska, a zastosowanie membrany pomaga ograniczyć możliwość penetracji przez szereg środków chemicznych, ze smarami włącznie. To ulepszone ubranie otrzymało nazwę NOMEX DELTA T. Oprócz tego, że KEVLAR jest stosowany do budowy ubrań chroniących strażaka przed działaniem wysokich temperatur, jest też stosowany w wielowarstwowych izolacjach cieplnych dla celów kriotechnicznych (gdy mamy do czynienia z substancjami o bardzo niskiej temperaturze np. ciekły azot).
Ubrania typu "moro" i "UPS"
Przez wiele lat straż pożarna w Polsce jako ubrań ochronnych-specjalnych do działań ratowniczo-gaśniczych używała ubrań typu "moro". Ubiory te nie posiadały żadnych walorów ochronnych, tj. zabezpieczeń przed szkodliwymi warunkami panującymi podczas gaszenia pożarów (tj. odporność na ogień, temperaturę i wodę). Wynikało to głównie z konstrukcji zastosowanych tkanin. Już samo założenie, że ubrania te miały mieć charakter uniwersalny, tzn. miały służyć zarówno podczas przebywania w strażnicy, jak i podczas działań ratowniczo-gaśniczych, było nie do pogodzenia. Ubrania te były wykonane z najgorszej jakości bawełny i nie różniły się zastosowaną tkaniną od innych ubrań roboczych stosowanych w przemyśle.
Określenie "moro" to skrót od "materiał odzieżowy roboczo-ochronny". Ubrania te były wykonane w 100% z tkaniny bawełnianej, bez impregnatu wpływającego na odporność na zapalenie i dodatkowych warstw chroniących strażaka przed promieniowaniem cieplnym oraz przemoczeniem. Do kompletu z moro strażak dostawał buty typu skuter, z całą konstrukcją powyżej podeszwy wykonaną z tworzywa skóropodobnego.
Po 1990 r. CNBOP (Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej) zaczęło wydawać świadectwa dopuszczenia na ubrania wykonane w 100% z materiałów trudnopalnych. Były wielowarstwowe, składały się z warstwy zewnętrznej, wodoszczelnej paroprzepuszczalnej membrany, warstwy termoizolacyjnej i podpinki. Pierwsze ubrania powstawały z tkaniny aramidowej typu Nomex i stąd przyjęła się potoczna nazwa tego nowego typu i kroju ubrań.
Ubrania z tkaniny typu Nomex były wówczas bardzo drogie, z tego powodu około 1995 r., pierwotnie na krótki okres przejściowy, zostały zastąpione w wielu jednostkach tzw. ubraniem popularnym specjalnym (UPS). Miało ono warstwę zewnętrzną wykonaną z impregnowanej bawełny, zaś w warstwie termoizolacyjnej i podszewce zastosowano łatwopalny poliester. Zaimpregnowana bawełna zachowywała odporność na zapalenie zwykle do pierwszego prania. Ponieważ jednak tego typu ubrania były trzy- lub czterokrotnie tańsze niż ubrania wykonane w 100% z włókien aramidowych, na długo zadomawiały się w jednostkach ochrony przeciwpożarowej. Okres przejściowy trwał do 2004 r., kiedy to Polska stała się członkiem Unii Europejskiej.
Aby uzmysłowić, jak duże zagrożenie dla użytkowników stwarzały ubrania bawełniane moro i ubrania typu UPS w porównaniu do ubrań z nowoczesnych tkanin, można zestawić ich tzw. indeksy tlenowe (indeks tlenowy to najmniejsza zawartość tlenu w atmosferze, wyrażona w procentach objętościowych, przy której zachodzi jeszcze proces palenia). Dla tkanin bawełnianych indeks tlenowy wynosi ok. 17%, tkanina wełniana ma indeks 23,8%, tkaniny aramidowe (Nomex) 28-31%, a coraz częściej stosowana na całym świecie tkanina z włókien polibenzimidazolu (PBI) osiąga nawet 42%.
Ubranie strażackie GORE-TEX FIREWEAR
Wraz z ognioodpornym materiałem wierzchnim, takim jak NOMEX, ubranie strażackie GORE-TEX FIREWEAR dostarcza ochrony przed poparzeniem. Nawet w mocno narażonym na działanie ognia ubraniu bojowym membrana GORE-TEX nie może się zapalić, nie topi się i nie skrapla. Przy oddziaływaniu buchających płomieni membrana GORE-TEX tworzy szczelną warstwę ochronną. Przy najsilniejszym wietrze ubranie strażackie GORE-TEX FIREWEAR dostarcza optymalnej ochrony. Także podczas wielogodzinnych akcji przy opadach deszczu czy śniegu strażak pozostaje suchy. Również w częściach ubrania wystawionych na największe mechaniczne obciążenia, takich jak np. kolana, staw łokciowy czy okolice ramion, występują odpowiednie zabezpieczenia gwarantujące nienasiąkliwość.
Membrana GORE-TEX to w 100% wysokowartościowy surowiec politetrafluoroetylen (PTFE), tworzywo sztuczne, które jest również znane pod rynkową nazwą TEFLON. Około 1,3 miliarda porów na cm² zapewnia specyficzne właściwości GORE-TEX. Dla porównania kropla wody jest 20 000 razy większa od jednego pora membrany GORE-TEX. Dlatego też krople wody nie mogą przenikać przez mikroporową strukturę membrany. Ubranie to dostarcza zatem pewnej ochrony przed przenikaniem gorącej pary. Oprócz wodoszczelności, ubranie z GORE-TEX-em jest oddychające.
Ubranie bojowe specjalne typu NOMEX
Zastosowany zestaw tkanin NOMEX, dwuwarstwowy GORE-TEX oraz włóknina aramidowa gwarantuje skuteczną ochronę przed ogniem. Nawet bezpośredni chwilowy kontakt z płomieniem o temperaturze do 1000 stopni Celsjusza nie powoduje poparzeń. Potwierdzają to testy przeprowadzone na urządzeniu THEROMAN u licencjonodawcy w Putzburn (Niemcy). Trudnospieralna substancja hydrofobowa tkaniny NOMEX oraz membrana GORE-TEX nieprzenikalna dla wody, której cząsteczki są 20 000 razy większe od średnicy mini porów, dają pełną gwarancję przed przemoczeniem. Specjalne badania w komorze deszczowej nie wykazują przecieków oraz określają wytrzymałość ubrania na napór 110 m słupa wody. Wielkość cząsteczek pary wodnej jest ok. 700 razy mniejsza od średnicy porów. Zatem wytworzony przez organizm pot bez przeszkód wydostaje się na zewnątrz, zapewniając komfort biologiczny użytkownika. Struktura zawartych w membranie GORE-TEX mini porów jest nieprzenikliwa dla wiatru. Dlatego ubranie strażackie chroni użytkownika przed silnymi podmuchami wiatru, a organizm przed wychłodzeniem. Wymienione wcześniej właściwości ubrania - to jest nieprzemakalność, paroprzepuszczalność i wiatrochronność oraz niski współczynnik przenikania ciepła dla zastosowanego układu tkanin powodują, że organizm ratownika ma zagwarantowane optymalne warunki funkcjonowania. W okresie zimowym wskazane jest stosowanie przypinanego na zamek błyskawiczny ocieplacza wykonanego bądź z włókniny aramidowej, bądź z dzianiny wełnianej w wykonaniu trudnopalnym.
Historia rozwoju odzieży ochronnej dla strażaków
Aż do 1600 r. strażacy musieli radzić sobie z ogniem, promieniowaniem cieplnym i dymem bez użycia nowoczesnej technologii. Wraz z rozwojem metod gaszenia pożarów ewoluował też sprzęt strażacki. Pierwszy hełm strażacki skonstruował Jacobus Turck w 1730 r. Był skórzany, wysoki i z szerokim rondem. W 1836 r. Henry T. Gratacap zaprojektował hełm podobny do tego, który używany jest dzisiaj i określany jako tradycyjny hełm strażacki.
Mniej więcej w tym samym czasie ubrania strażackie również się zmieniały. Użyto wełny, ciężkiego materiału, który zapewniał pewną ochronę przed czynnikami termicznymi - były to spodnie i długi trencz ze sztywnym kołnierzem. Postęp technologiczny związany z wykorzystaniem soku z drzewa gumowego miał korzystny wpływ na rozwój odzieży strażackiej. Początkowo również ochrona dróg oddechowych strażaków była minimalna. Dopiero w 1825 r. włoski naukowiec Giovanni Aldini próbował zaprojektować maskę, która zapewniłaby ochronę cieplną i dozowanie świeżego powietrza. Wojny światowe przyniosły spowolnienie postępu w rozwoju wyposażenia i sprzętu ochrony indywidualnej. Powszechnie widywano długie gumowe trencze, długie gumowe buty i tradycyjny hełm strażacki. Dopiero po drugiej wojnie światowej opracowano normy dotyczące strażackiego wyposażenia ochrony osobistej. Kilka organizacji rozpoczęło testy wydajności i tworzenie standardów dla sprzętu.
W 1866 r. kapitan Sir Eyre Massey Shaw wprowadził nowy mundur składający się z niebieskiej dwurzędowej tuniki serge i spodni. W 1914 r. wprowadzono gumowe legginsy. Pierwszy Nomex został wprowadzony w 1989 r. Tkanina zapewniała znacznie lepszą ochronę przed ciepłem i płomieniami i była wodoodporna. W 1999 r. Inferno został wprowadzony do podziałów bojowych. Ten bordowy kombinezon był bardziej giętki i odporny na ciepło niż poprzedni. Wprowadzony w 2010 r. model X-Flex został wykonany z najlżejszych i najbardziej efektywnych materiałów dostępnych w tamtym czasie. Seria X-Flex jest lżejsza niż poprzednie ŚOI, zwiększa swobodę ruchu, a wytrzymała powłoka zewnętrzna zapewnia dobrą cyrkulację powietrza, zwiększoną oddychalność i komfort.
Przedwojenne wyposażenie strażackie nie odbiegało szczególnie od tego, które stosowali strażacy w krajach europejskich. Na przestrzeni lat zmieniło się praktycznie wszystko, jeżeli chodzi o hełmy, ubrania specjalne czy obuwie. Jedyne, co pozostało w niemalże niezmienionej formie, to pas strażacki i kominiarka. Przed 1992 r. polskie normy określały wymagania tylko dla hełmu, pasa strażackiego, aparatów oddechowych i masek. Dla takich ochron, jak ubrania specjalne, buty specjalne i rękawice, nie było wymagań w zakresie odporności na zapalenie czy też na duże promieniowanie cieplne. Z tego względu podstawowym ubraniem ochronnym dla strażaka było tzw. moro - stosowane do połowy lat 90. ubiegłego stulecia. Warto wspomnieć, że przed 1990 r. można było jeszcze spotkać w wyposażeniu jednostek straży pożarnej ubrania wykonane z włókien azbestowych pokrytych warstwą sproszkowanego aluminium. Ustawą z 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest wprowadzono zakaz stosowania azbestu we wszystkich dziedzinach przemysłu.
W 1980 r. używany obecnie sprzęt przeciwpożarowy pochodzi z połączenia testów i technologii z wcześniejszych lat. Komfort użytkowania, odporność na uszkodzenia mechaniczne i wysoką temperaturę wzrastały wraz z nowymi elementami, takimi jak taśmy wszyte w górną część odzieży specjalnej, wiele kieszeni na różne narzędzia i zdejmowane nakolanniki. Współczesny hełm strażacki nadal przypomina projekt Henry'ego Gratacapa, ale ma lepsze wewnętrzne zawieszenie, pasek na podbrówek i ognioodporną osłonę karku, która zakrywa uszy i szyję.
Ważne aspekty ochrony termicznej i przeciwwilgociowej
Powietrze zamknięte w pikowanych lub watowanych materiałach, lub znajdujące się między różnymi warstwami materiału, ma duże znaczenie w uzyskaniu wymaganej izolacji termicznej. Pęcherzyki powietrza powodują, że wnikanie ciepła przez ubranie jest utrudnione. Ochrona jest zmniejszona w tych miejscach, w których ubranie przylega do ciała lub jest ściśnięte przez pas taśmy. Jest to ważna informacja, ponieważ często są kupowane ubrania zbyt małe, aby zagwarantować komfort pracy i bezpieczeństwo.
Ochronę przed przenikaniem wody osiąga się przez zastosowanie izolacji przeciwwilgociowej. Izolacja taka powinna umożliwić uchodzenie pary wodnej z ubrania przez cały czas jego użytkowania, aby nie utrudniać odprowadzania potu. Jeżeli odparowywanie zostanie utrudnione także przez nieoddychający materiał, powstaje niebezpieczne szybkie tętno i wzrasta temperatura aż do przegrzania. Nieuniknione następstwa takiego stanu to spadek wydolności organizmu powiązany ze spadkiem sprawności percepcyjnych i osłabieniem reakcji, aż do zapaści. Całkiem inaczej jest w ubraniu strażackim GORE-TEX FIREWEAR. Przez zastosowanie wysokiej aktywności membrany GORE-TEX wilgotność wytwarzana przez ciało człowieka może być wydalana na zewnątrz. Tętno pozostaje normalne, wysoka sprawność strażaka jest utrzymana. Ubrania strażackie GORE-TEX FIREWEAR posiadają właściwości termoregulacyjne. Zapobiegają przegrzaniu się przy wysiłku, a wychłodzeniu podczas odpoczynku.
Nie ma akcji gaśniczej bez tryskających strumieni wody. Przy oddziaływaniu gorąca i płomieni może powstać gorąca para, która przenika normalne ubranie. Systemowa konstrukcja ubrania strażackiego GORE-TEX FIREWEAR dostarcza ochronnej warstwy izolacyjnej, chroniącej przed przenikaniem niebezpiecznej dla życia gorącej pary. Ciało jest chronione przed poparzeniem.
Kwestia odzieży pod ubraniem specjalnym
Wielu strażaków zastanawia się, co powinno być noszone pod ubraniem specjalnym. Nie ma żadnych ustawowych przepisów co ma się mieć pod ubraniem specjalnym "w rozumieniu przy akcji ratowniczej". Istnieje debata na temat tego, czy pod ubraniem specjalnym powinno nosić się ubranie koszarowe. Niektórzy producenci ubrań podają zalecane zestawy pod ubranie specjalne, aby miało to sens. Zastosowanie termoaktywnej, niepalnej i antystatycznej bielizny pod ubraniem specjalnym jest rozwiązaniem stosowanym na świecie. To, że KG prowadzi prace nad nowymi ubraniami koszarowymi / lekkimi specjalnymi jak by je zwał - to wszyscy wiedzą, od bardzo dawna zresztą. Także nad termoaktywnymi jako bielizna pod ubr. specjalne.Ubranie specjalne samo w sobie ma być obszerne, nie obcisłe, luźne - tak to ma być. Zakładanie dresu, koszarówki lub innego polaru jest niebezpieczne i dawno powinno być wyrugowane z PSP, ponieważ powoduje znaczące przyleganie do ciała warstw ochronnych.
Często kontrolujący zaglądają w ubrania strażakom i sprawdzają, czy noszą koszarówki. Nie ma jednak takiego wymogu (ani merytorycznie, ani prawnie). Rozmawiano z producentami odzieży i również nie widzą potrzeby zakładania koszarówki. Zalecają ubrania odprowadzające pot.
Produkcja i dostępność nowoczesnej odzieży strażackiej
Wiele firm prześciga się w oferowaniu odpowiedniej odzieży dla strażaków. Przedstawiają one bogatą kolekcję ubiorów podczas organizowanych wystaw i targów, reklamujących nowości w tej dziedzinie. Na przykład, Scantex jako producent odzieży strażackiej z ponad 20-letnim doświadczeniem, dostarcza rozwiązania dopasowane do potrzeb zarówno Państwowej, jak i Ochotniczej Straży Pożarnej. Ubrania dla strażaków powstają z materiałów odpornych na ekstremalne warunki - od ognia i wysokich temperatur, przez kontakt z niebezpiecznymi substancjami, aż po trudne warunki atmosferyczne.
Proces produkcji w Scantex rozpoczyna się od opracowania konstrukcji ubrań przeznaczonych dla strażaków, ratowników oraz innych służb mundurowych. Na etapie projektowym uwzględnia się specyfikę pracy w wymagających warunkach, a także obowiązujące normy dla ubrań ochronnych stosowanych w działaniach ratowniczych. Następnie dobierane są odpowiednie tkaniny oraz komponenty spełniające wysokie standardy jakości stosowane w odzieży specjalnej. Kolejnym etapem jest przygotowanie elementów kroju i ich precyzyjne wykonanie w procesie szycia oraz montażu poszczególnych warstw materiału. Na każdym etapie wytwarzania prowadzona jest szczegółowa kontrola jakości, która pozwala utrzymać powtarzalność parametrów i zgodność z dokumentacją techniczną. Gotowe wyroby przechodzą dodatkową weryfikację pod kątem spełniania wymagań norm dotyczących ochrony użytkownika.
W modelach Scantex stosuje się m.in. tkaniny Nomex, które zapewniają wyjątkową odporność na wysokie temperatury i płomienie. Tworząc ubrania strażackie specjalne, wykorzystuje się włókna aramidowe, takie jak Nomex® i Kevlar®, charakteryzujące się wysoką odpornością na płomień, temperaturę oraz uszkodzenia mechaniczne. Ważnym elementem są membrany ePTFE, stosowane w modelach klasy premium. Ich zadaniem jest odprowadzanie pary wodnej na zewnątrz i jednoczesna ochrona przed wilgocią, co daje strażakom pełen komfort nawet przy wielogodzinnym wysiłku. Z kolei dodatkowe elementy odblaskowe zwiększają widoczność ratowników podczas działań nocnych i w zadymionych pomieszczeniach. Każdy komplet odzieży ochronnej dla strażaków projektowany jest tak, aby łączył bezpieczeństwo z ergonomią. Specjalne wzmocnienia w newralgicznych miejscach (kolana, łokcie) chronią przed przetarciami i poprawiają trwałość. Ubrania różnią się materiałem wykonania, przeznaczeniem (proponowane są wersje bojowe, piaskowe, letnie, lekkie czy koszarówki), a także poziomem ochrony. Dzięki temu zarówno jednostki OSP, jak i PSP mogą wybrać model dopasowany do rodzaju działań.
Jak to jest zrobione Mundury strażackie
Przykładowe modele ubrań specjalnych
- SPARTAN 2 - lekkie ubranie strażackie uszyte z tkaniny aramidowej, jednowarstwowe i wygodne. Ma wzmocnienia na kolanach wykonane z trudnopalnej tkaniny powleczonej silikonem.
- Predator (2-częściowy) - ubranie specjalne dla PSP wykonane z Nomexu® i para-aramidu. Ma wzmocnienia na łokciach i kolanach, zamek anty-panic oraz elementy luminescencyjne.
- SX4 - ubranie specjalne z tkaniny zewnętrznej łączonej z siatką rip-stop. Cechuje się wysoką paroprzepuszczalnością oraz zapewnia wygodę w czasie długotrwałych akcji.
- Raptor NXT - ultralekkie ubranie specjalne z membraną ePTFE gwarantujące oddychalność i wodoodporność.
- SPARTAN 1 - ubranie lekkie certyfikowane wg PN-EN ISO 15384. Kevlarowe® wzmocnienia powlekane silikonem zwiększają odporność na ścieranie.
- Ubranie popularne produkcji PPH "GO WEST" - ubranie warstwowe, niepalne o zwiększonej wodoodporności. Składa się z kurtki i spodni w kolorze czarnym. Posiada taśmy ostrzegawcze i odblaskowe oraz oznaczenia "STRAŻ" na tkaninie fluoro-żółtej, warstwę zewnętrzną stanowi tkanina uodporniona PYROVATEX-D10/2/150 (100% bawełna w wykonaniu niepalnym) wykończona w zabezpieczeniu olejo- i wodoodpornym. Kolana spodni wzmocnione są dodatkowo warstwą tkaniny powlekanej o dużej wytrzymałości na rozdzieranie i przebicia oraz warstwą bawełny. Warstwę wzmacniającą wodoodporność stanowi specjalna konstrukcja wewnętrznej membrany "sztormiaka".
Dobór właściwego kompletu to jedna z najważniejszych decyzji - od niej zależą bezpieczeństwo i komfort ratownika podczas akcji. Wybierając odzież ochronną dla straży pożarnej, zawsze warto dopasować model do specyfiki działań jednostki. Ubranie specjalne OSP przeznaczone jest dla strażaków ochotników biorących udział w akcjach ratowniczo-gaśniczych. Mundur ten zabezpiecza przed skutkami promieniowania cieplnego i płomieniami, a także chroni przed wnikaniem wody dzięki zastosowaniu membrany wodoodpornej.