Oddymianie Pożarowe: Techniki i Informacje

Negatywne oddziaływanie pożaru można ograniczać na różne sposoby, również przez oddymianie. Umożliwia ono utrzymanie bezpiecznych warunków ewakuacji na pionowych lub poziomych drogach ewakuacyjnych oraz zabezpieczenie konstrukcji budynku przed uszkodzeniem związanym z działaniem wysokiej temperatury.

Zagrożenia Związane z Dymem Pożarowym

Ewakuację ludzi z budynku objętego pożarem utrudniają przede wszystkim toksyczne produkty spalania, niedostatek tlenu, wysoka temperatura gazów pożarowych, płomienie oraz ograniczenie widoczności - głównie przez dym. Najczęstszą przyczyną uszczerbków na zdrowiu i śmierci w razie pożarów jest zatrucie dymem. Gaz spalinowy może spowodować utratę przytomności już po trzech wdechach, a śmierć po dziesięciu. Trujący dym stanowi zatem bezpośrednie zagrożenie. Podczas pożaru zawsze powstaje dym: z 10 kg papieru lub tektury uwalnianych jest do 10 000 m³ gazów spalinowych. Nawet palący się kosz na śmieci może szybko wypełnić pomieszczenie biurowe dymem od góry do dołu - aż do całkowitego zadymienia.

Przebieg jest dramatyczny: w ciągu niecałych trzech minut dym początkowo ogranicza widoczność. Ludzie tracą orientację i wpadają w panikę. Drogi ewakuacyjne przestają być rozpoznawalne.

Skład Toksycznych Gazów Pożarowych

• Dwutlenek węgla (CO₂): zawarty w dymie nie jest trujący, jednak w zamkniętych pomieszczeniach może okazać się niebezpieczny dla ludzi ze względu na wypieranie tlenu. Jego stężenie nie powinno przekraczać 5% objętości.
• Tlenek węgla (CO), znany też pod nazwą czadu: w ludzkim organizmie wywołuje unieczynnienie hemoglobiny, co sprawia, że krew nie może pobierać tlenu do oddychania. Jego stężenie nie powinno przekraczać 700 ppm. Stężenie tlenku węgla gwałtownie wzrasta wraz z postępem pożaru.
• Cyjanowodory: powstające w pożarze działają bardzo silnie trująco na układ oddechowy i naczynioworuchowy.
• Dwutlenek siarki (SO₂): zawarty w dymie działa niebezpiecznie na śluzówki oczu i górnych dróg oddechowych.

Dodatkowo, gorące gazy pożarowe mogą powodować poparzenia zarówno ciała, jak i dróg oddechowych. Dym utrudnia także prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych, a toksyczność, temperatura oraz ograniczona widoczność wymaga od służb ratowniczych stosowania odpowiednich środków ochrony dróg oddechowych oraz ubrania ochronnego przed poparzeniami.

Cele i Wymagania Systemów Oddymiania

Należy pamiętać, że najważniejszym celem systemów bezpieczeństwa pożarowego budynków jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego. Stąd właśnie wymóg zapewnienia właściwych warunków ewakuacji. Trujące gazy spalinowe muszą zostać jak najszybciej usunięte z budynku.

Jednym z kluczowych celów systemów oddymiania jest utworzenie stabilnej warstwy dymu w strefie podsufitowej i pozostawienie przestrzeni wolnej od dymu na poziomie posadzki, co ma umożliwić bezpieczną ewakuację. RWA określa zarówno system oddymiania, jak i odprowadzanie ciepła powstałego podczas pożaru.

Standardy Bezpiecznej Ewakuacji

Wymagane przepisami normy określają, że w czasie od 15 minut do godziny na drogach ewakuacyjnych:

• Nie może utrzymywać się warstwa dymu o temperaturze powyżej 60°C.
• Warstwa dymu nie powinna spaść poniżej 1,8 m od poziomu podłogi.
• Znaki ewakuacyjne odbijające światło i elementy budowlane znajdujące się w odległości 10 m muszą być widoczne.
• Stężenie gazów toksycznych nie powinno przekraczać określonych norm:
  • Tlenek węgla (CO): 700 ppm
  • Dwutlenek węgla (CO₂): 5% objętości
  • Zawartość tlenu: nie może spaść poniżej 14% objętości.

Utrzymanie takich parametrów na drodze ewakuacyjnej w czasie pożaru jest niemożliwe bez stosowania urządzeń przeciwpożarowych, które mają zapobiegać zadymieniu lub służą do usuwania dymu.

Oddymianie Grawitacyjne

Oddymianie grawitacyjne to system, który wykorzystuje przede wszystkim zjawisko konwekcji, czyli unoszenia gorącego dymu. Swobodna konwekcja ciepła wiąże się z ruchem powietrza wywołanym różnicą temperatur pomiędzy źródłem ciepła a otaczającym powietrzem. Wymiana ciepła spowodowana gradientem temperatury wywołuje zmianę gęstości powietrza, czyli zmianę ciśnienia statycznego, co pociąga za sobą wznoszenie się (wypór termiczny) nagrzanego powietrza o mniejszej gęstości, a opadanie powietrza o większej gęstości. Im większa wymiana ciepła, tym intensywniejszy ruch powietrza.

Aby system oddymiania grawitacyjnego działał poprawnie (z usuwaniem dymu, bez mieszania warstw zimnych i ciepłych), należy sterować ruchem powietrza za pomocą otworów wentylacyjnych, umieszczonych w dolnej i górnej części pomieszczenia. Usuwanie powietrza poprzez otwory usytuowane w górnej części oddymianej przestrzeni nastąpi, gdy ciśnienie w tym obszarze będzie wyższe od ciśnienia zewnętrznego - w innym przypadku nie pojawi się pożądany przepływ powietrza. Podobnie, aby zapewnić napływ powietrza do dolnej części oddymianej przestrzeni, ciśnienie w tym obszarze musi być niższe niż na zewnątrz obiektu.

Strefa Ciśnienia Neutralnego

W każdym obiekcie na pewnej wysokości ciśnienie wewnętrzne jest równe ciśnieniu zewnętrznemu. Wysokość płaszczyzny ciśnienia neutralnego będzie się zmieniała w zależności od temperatury wewnętrznej i zewnętrznej. Ujemna wartość ciśnienia na wykresie oznacza, że ciśnienie wewnątrz jest mniejsze niż na zewnątrz - i odwrotnie. Należy pamiętać, że usytuowanie otworów na wysokości strefy obojętnej nie przyniesie przepływu pomiędzy oddymianą przestrzenią a przyległymi pomieszczeniami, ponieważ na tej wysokości nie występuje różnica ciśnień.

W obiekcie, w którym przewidziana jest wentylacja przepływowa, a powierzchnia otworów napływu powietrza jest równa powierzchni otworów wyciągowych, strefa obojętna znajduje się w przybliżeniu w połowie wysokości przestrzeni oddymianej. Jeżeli powierzchnia otworów napływu będzie mniejsza niż otworów wyciągowych, strefa obojętna przesunie się w górę. Wszystkie otwory znajdujące się powyżej strefy obojętnej będą pod wpływem podwyższonego ciśnienia (w porównaniu z ciśnieniem panującym w przyległych pomieszczeniach).

Istnieje możliwość regulowania wysokości strefy obojętnej. Strefa obojętna jest bardzo wrażliwa na działanie wiatru, wytwarzającego ciśnienie od strony zawietrznej budynku. Może on obniżyć poziom strefy obojętnej, a tym samym powodować zadymienie najwyższych kondygnacji. Wiatr przepływający nad otworami służącymi do odprowadzania dymu może mieć wpływ na skuteczność wentylacji grawitacyjnej, przyczyniając się do zwiększenia masowego natężenia przepływu przez otwór wentylacyjny (wskutek zjawiska Venturiego). Zgodnie z przeprowadzonymi badaniami na niekorzystne działanie wiatru nie są narażone otwory wentylacyjne zainstalowane na płaskim dachu, jeśli wysokość podstawy klapy mierzonej od powierzchni dachu wynosi co najmniej 0,2 m. Jednak nawet one mogą być narażone na niekorzystne działanie wiatru przepływającego stycznie do dachu, gdy warstwy gazów mają grubość poniżej 2 m i temperaturę nie wyższą niż 25°C powyżej temperatury otoczenia.

Zastosowanie i Ograniczenia Oddymiania Grawitacyjnego

Kolejnym ograniczeniem poprawności działania systemu jest wysokość obiektu oraz temperatura panująca na zewnątrz. Działanie systemu będzie skuteczne w obiektach do dwóch, trzech kondygnacji i o wysokości całkowitej ok. 10 m. W praktyce oddymianie grawitacyjne najlepiej sprawdza się w budynkach o niskiej i średniej wysokości (zwykle do 5-7 kondygnacji), gdzie ma zapewnione warunki do efektywnego działania. W budynkach wyższych lub bardziej skomplikowanych architektonicznie często stosuje się systemy oddymiania mechanicznego lub wentylację o różnicowanym ciśnieniu powietrza.

Oddymianie grawitacyjne wykorzystywane jest w trakcie trwania pożaru przede wszystkim do usuwania dymu i ograniczania promieniowania cieplnego. Poprawia warunki ewakuacji z budynku poprzez usuwanie i rozrzedzanie trujących gazów pożarowych napływającym świeżym powietrzem, zwiększając jednocześnie widoczność na drogach ewakuacyjnych oraz zmniejszając temperaturę na nich panującą. W ten sam sposób wpływa na warunki i bezpieczeństwo prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych. Zmniejsza ryzyko zawalenia się konstrukcji budynku poprzez odprowadzenie na zewnątrz jego bryły gorących gazów ze strefy podsufitowej.

Grawitacyjny system oddymiania stosowany jest najczęściej do usuwania dymu z:

• Klatek schodowych (gdzie przestrzeń przypomina komin lub szyb).
• Poziomych dróg ewakuacyjnych.
• Szybów dźwigów.
• Scen teatralnych.
• Budynków produkcyjno-magazynowych.

W obiektach wielkokubaturowych, takich jak hale magazynowe czy produkcyjne, podstawowym zadaniem oddymiania jest ochrona konstrukcji budynku przed utratą stateczności. Zgodnie z określonym standardem projektowym hale dzieli się na strefy oddymiania za pomocą kurtyn dymowych, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się dymu w warstwie podsufitowej. Ma to gwarantować usunięcie dymu z części hali bezpośrednio nad źródłem pożaru.

Zalety i Wady Oddymiania Grawitacyjnego

Oddymianie grawitacyjne ma jedną podstawową zaletę: jest bardzo proste w działaniu. W porównaniu z wentylacją mechaniczną jego wykonanie nie wymaga dużych nakładów finansowych. Ma także wady, przede wszystkim: niską skuteczność przy niewielkiej mocy pożaru (niskich temperaturach dymu), wysoką bezwładność działania oraz podatność na oddziaływanie warunków atmosferycznych.

Elementy i Sterowanie Systemem Oddymiania

Systemy oddymiania są aktywowane automatycznie (poprzez czujniki dymu) lub ręcznie (poprzez przyciski oddymiania). W ten sposób gazy spalinowe i energia cieplna są wyprowadzane z budynku. Systemy oddymiania mają kluczowe znaczenie dla funkcjonowania systemów oddymiania i odprowadzania ciepła w górnym obszarze oraz dopływu świeżego powietrza w dolnym obszarze.

Kluczowe Komponenty

Naturalne systemy oddymiania i odprowadzania dymu i ciepła (RWA) składają się z:

• Urządzeń do oddymiania i odprowadzania ciepła, np. okien, naświetli, świetlików dachowych, z których każde wyposażone jest w układ napędowy.
• Układu sterowania i zasilania (centrali oddymiania).
• Elementów wyzwalających (np. czujnika dymu, przycisku RWA).
• Dopływu powietrza (np. w bezpiecznych klatkach schodowych systemy wentylacji ciśnieniowej są obowiązkowe, aby ogień i dym nie mogły się do niej przedostać).

W skład systemu wchodzą m.in.: klapy oddymiające, kurtyny dymowe oraz otwory napowietrzające. Klapa lub okno oddymiające mają się w trakcie pożaru otworzyć, aby odprowadzić gromadzący się w strefie podsufitowej dym. Uchylają je specjalne siłowniki po otrzymaniu sygnału alarmu pożarowego. W tym momencie mają się także otworzyć klapy napowietrzające, dzięki czemu wytworzy się ciąg kominowy w strefie zadymionej. To przez nie dostaje się powietrze kompensujące strumień wypływający z budynku.

Klapy napowietrzające najczęściej montowane są w ścianach na najniższych kondygnacjach budynku i z reguły ich budowa jest taka jak klap żaluzjowych - mają siłownik i sterowane są tym samym sygnałem, co klapy dymowe i okna oddymiające.

Sposoby Wyzwalania Systemu

Wyzwalanie systemu oddymiania możliwe jest na dwa sposoby: automatycznie i ręcznie:

1. Sposób automatyczny: w chwili wzbudzenia czujki dymu lub czujki temperatury zlokalizowanych na klatce schodowej, lub będących elementami instalacji sygnalizacji pożaru.
2. Sposób ręczny: poprzez zbicie szybki i wciśnięcie przycisku „Alarm” w ręcznym przycisku oddymiania lub poprzez zewnętrzne urządzenia, np. system sygnalizacji pożarowej.

Sygnał alarmu dociera do centrali oddymiania, a następnie za pomocą napędów elektrycznych centrala steruje otwarciem klap lub okien oddymiających oraz otwarciem elementów napowietrzających. Jednocześnie sygnał przekazywany jest do centrali sygnalizacji pożaru (o ile istnieje w budynku).

Metody Sterowania Systemami Oddymiania Grawitacyjnego

Oddymianie z wykorzystaniem systemu grawitacyjnego może być sterowane pneumatycznie, elektrycznie, mechanicznie lub pneumatyczno-elektryczne.

• Sterowanie pneumatyczne: Najczęściej stosowanym sposobem otwarcia klap oddymiających jest siłownik pneumatyczny. Termowyzwalacz jest wyposażony w topikowy bezpiecznik - nabój CO₂ z mechanizmem uwalniającym iglicę przebijającą nabój. Bezpieczniki termiczne pękają w określonej temperaturze: oznaczone kolorem czerwonym - w temperaturze 68-72°C, kolorem zielonym - w 88-93°C. Spotkać można jeszcze rozwiązanie starego typu, w którym wyzwolenie następuje po przetopieniu się spoiny łączącej dwie blaszki. Gdy iglica termowyzwalacza przebija osłonę naboju CO₂, dochodzi do uwolnienia gazu, który poprzez przewód instalacji pneumatycznej przedostaje się do siłownika znajdującego się pod klapą.
• Sterowanie mechaniczne: uruchomienie klapy oddymiającej następuje w momencie przekroczenia w jej otoczeniu określonej temperatury i zadziałania elementu topikowego. Klapa otwiera się dzięki siłownikom pneumatycznym lub sprężynowym. Dodatkowo, możliwe jest zastosowanie rygla elektromagnetycznego do uruchomienia instalacji z systemu sygnalizacji pożarowej.
• Sterowanie elektryczne: to obecnie jedno z najbardziej popularnych rozwiązań. W momencie wykrycia pożaru czujki dymu lub temperatury przekazują alarm do centrali oddymiania. Za jej pośrednictwem, przy pomocy siłowników, następuje otwarciem okien lub klap oddymiających oraz otworów napowietrzających. System może być uruchamiany ręcznie poprzez wciśnięcie przycisku oddymiania.

Ręczne otwieranie klap może następować przez tzw. system pilota lub bezpośrednio z tzw. kasety ręcznego uruchamiania. Tego typu rozwiązania bardzo często mają opcję przewietrzania oraz moduły pogodowe, które zapewniają automatyczne zamknięcie otworów przy silnym wietrze lub deszczu. Dodatkowo system można rozbudować o funkcję naturalnej wentylacji, poprzez zastosowanie przycisków przewietrzania. Przyciski przewietrzania umożliwiają ręczne otwarcie i zamknięcie klap dymowych, celem przewietrzania budynku. W celu zabezpieczenia wnętrza budynku, jak i samej instalacji stosuje się detektor, który zamyka otwory oddymiające i napowietrzające przy silnym wietrze lub deszczu.

Integracja Systemów Oddymiania

Konieczne jest zsynchronizowanie pracy instalacji oddymiającej z innymi instalacjami znajdującymi się w obiekcie, a tych jest coraz więcej, np. instalacją tryskaczową, uruchomieniem kurtyn dymowych, zamknięciem oddzieleń przeciwpożarowych, zatrzymaniem działania instalacji użytkowych i automatycznym otwarciem otworów napowietrzających. Systemy oddymiania należą do technicznej ochrony przeciwpożarowej, która zyskuje coraz większe znaczenie na etapie planowania budynku.

Wymagania Prawne i Projektowanie

W Polsce przepisy budowlane oraz rozporządzenia określają, w których budynkach systemy oddymiania są obowiązkowe. Obligatoryjne są samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu oraz zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu (grawitacyjnie lub mechanicznie) z pomieszczeń i dróg ewakuacyjnych. Niekiedy ich stosowanie umożliwia złagodzenie wymagań co do klasy odporności pożarowej budynków, dopuszczalnej powierzchni stref pożarowych, długości dojść i przejść ewakuacyjnych.

Przepisy techniczno-budowlane określają, że instalacja wentylacji oddymiającej, a tym samym grawitacyjny system oddymiania powinien zapewnić, że w czasie potrzebnym do ewakuacji ludzi na chronionych przejściach i drogach ewakuacyjnych nie wystąpi zadymienie lub temperatura uniemożliwiające bezpieczną ewakuację. Musi mieć stały dopływ powietrza zewnętrznego uzupełniającego jego braki w wyniku wypływu wraz z dymem.

Doprecyzowanie wymagań wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych dotyczących drogi ewakuacyjnej znalazło miejsce w § 2 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Określono, że pod pojęciem zabezpieczenia przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych należy rozumieć zabezpieczenie przed utrzymywaniem się na drogach ewakuacyjnych dymu w ilości, która ze względu na ograniczenie widoczności, toksyczność lub temperaturę uniemożliwiałaby bezpieczną ewakuację.

Najczęściej wymagane są w wysokich budynkach mieszkalnych, obiektach użyteczności publicznej (takich jak szkoły, szpitale, biurowce, hotele czy centra handlowe), a także w halach produkcyjnych czy garażach podziemnych. Stosowanie na klatkach schodowych, w różnych grupach budynków, systemu oddymiania grawitacyjnego (tzw. naturalnego służącego do usuwania dymu i ciepła) narzuca Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Do poprawnego działania systemu oddymiania grawitacyjnego konieczne jest, oprócz wpływu warunków atmosferycznych, odpowiednie dobranie powierzchni oddymiania i napowietrzania oraz zapewnienie wydzielenia klatki schodowej drzwiami. Najczęściej stosowanym standardem według którego projektuje się grawitacyjne systemy oddymiania klatek schodowych jest norma PN-B-02877-4. Zgodnie z normą DIN EN 12101-2 urządzenie do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła jest naturalnie działającym systemem przeznaczonym do montażu jako część systemu oddymiania.

Każde urządzenie przeciwpożarowe, w tym system oddymiania grawitacyjnego, powinno być wykonane zgodnie z projektem uzgodnionym, pod względem ochrony przeciwpożarowej, przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Oddymianie Mechaniczne i Odprowadzanie Ciepła

Oddymianie maszynowe działa z napędem silnikowym, np. wentylatorami oddymiającymi. Terminem odprowadzanie ciepła określa się materiały w powierzchniach ścian lub dachów, które topią się w przypadku wyższych temperatur lub ulegają zniszczeniu. Powstałe w ten sposób otwory umożliwiają uchodzenie ciepła pożaru z palącego się pomieszczenia na zewnątrz. Energia pobrana z pomieszczenia objętego pożarem nie jest dostępna do dalszego ogrzewania, np. elementów nośnych lub oddzielających. Odprowadzanie ciepła może zatem wydłużyć właściwości nośne elementów nośnych lub oddzielających. Odprowadzanie ciepła jest zwykle skuteczne dopiero wtedy, gdy pożar trwa już od pewnego czasu.

Urządzenia Wykonawcze w Systemach Oddymiania i Odprowadzania Ciepła

Do urządzeń wykonawczych w systemie oddymiania i odprowadzania ciepła zaliczamy wentylatory oddymiające, klapy oddymiające i dymowe wraz z napędami oraz urządzenia otwierające otwory dolotowe powietrza wraz z napędami. System oddymiania i odprowadzania ciepła zacznie skutecznie funkcjonować po kilku lub kilkunastu minutach od momentu wykrycia dymu przez system wczesnej detekcji.

Wentylatory Oddymiające

Wentylatory oddymiające (wyciągowe) powinny być odpowiedniej klasy, co powinno być potwierdzone certyfikatem zgodności z wymaganiami normy PN-EN 12101-3. Powinno zostać zapewnione zasilanie gwarantowane, którego przełączenie za pomocą układu SZR powinno odbywać się jak najbliżej wentylatora - na tablicy sterowniczej lub bezpośrednio na obudowie silnika napędowego wentylatora. Pożądane jest zainstalowanie w pobliżu wentylatora tablicy sterowniczej zawierającej układy kontrolujące pracę wentylatora (np. układy rozruchowe wykorzystujące układy falownikowe lub gwiazda - trójkąt). Do układów kontrolnych zalicza się system kontroli impedancji uzwojeń silników elektrycznych służących do napędzania wentylatorów oraz czujników wzrostu ciśnienia powietrza zainstalowanych przy wylocie wentylatora. Czujnik ciśnienia potwierdza rzeczywistą pracę wentylatora i może być użyty także jako element układu kontroli pracy zespołu wentylator - silnik napędowy.

Klapy Oddymiające

Klapy oddymiające w systemach oddymiania pracują odwrotnie niż przeciwpożarowe klapy odcinające, tzn. w przypadku pożaru otwierają się. Czas otwarcia nie powinien przekraczać 60 sekund. Należy pamiętać o tym, że wentylatory oddymiające powinny zacząć działać po udrożnieniu przepływu przez klapę oddymiania i klapę otworu dolotowego powietrza w następującej sekwencji: otwarcie otworu dolotowego, otwarcie klapy oddymiającej, uruchomienie się wentylatora. Oczywiście zatrzymanie oddymiania powinno przebiegać w kolejności odwrotnej. Najlepszym rozwiązaniem w przypadku napędu klap jest zastosowanie siłowników elektromechanicznych sterowanych cyfrowo i przekazujących do tablicy sterowniczej informację o kącie otwarcia klapy. W przypadku siłowników konwencjonalnych otwarcie klapy powinno być kontrolowane za pomocą dwóch wyłączników krańcowych połączonych w układzie OR (LUB). Ważne jest zasygnalizowanie startowego ruchu klapy, a pożądane jest osiągnięcie położenia bezpiecznego.

Nie zaleca się uruchamiania wentylatora przy całkowicie zamkniętych klapach ciągu oddymiania, gdyż nie wiadomo, która klapa zostanie uszkodzona przez podciśnienie wytworzone przez wentylator. Uchylenie klapy, a w przypadku jej uszkodzenia nieosiągnięcie pełnego kąta otwarcia, nie spowoduje uszkodzenia pozostałych klap. Klapy oddymiania mechanicznego są pozbawione wyzwalaczy termicznych i uszczelek puchnących. Warunkiem poprawnego przebiegu procesu oddymiania mechanicznego jest zapewnienie odpowiedniej ilości powietrza dolotowego dostarczanej między innymi za pomocą klap dolotowych. Kontrola otwarcia klap dolotowych powietrza powinna być realizowana tak samo jak w przypadku klap oddymiania.

Urządzenia Wydzielające Strefę Pożarową

Warunkiem poprawnego przebiegu oddymiania i odprowadzania ciepła jest wydzielenie strefy pożarowej objętej pożarem. Oddymianie będzie realizowane tylko za pomocą elementów składowych systemu oddymiania. Otwarte lub niecałkowicie otwarte zamknięcia przeciwpożarowe lub klapy odcinające na kanałach wentylacji HVAC mogą uniemożliwić skuteczne oddymianie strefy pożarowej. Dlatego w sekwencji sterowań oddymianiem mechanicznym lub grawitacyjnym najpierw powinno odbyć się skuteczne wydzielenie strefy pożarowej. Oczywiście wiąże się to z opóźnieniem uruchomienia samego systemu oddymiania, które ma związek z działaniem sterowania zamknięciami przeciwpożarowymi, a także z czasem działania samych oddzieleń (np. bram pożarowych). Oznacza to, że wysterowanie systemu wydzielającego daną strefę pożarową, a następnie systemu oddymiania powinno następować jak najszybciej.

Konserwacja i Serwis

Instalacja oddymiająca jest uśpionym urządzeniem zabezpieczającym. Nawet po wielu latach musi być ona niezawodna i w pełni sprawna do uruchomienia w razie pożaru. Stała i profesjonalna konserwacja jest niezbędna do zapewnienia tego funkcjonalnego bezpieczeństwa.

tags: #oddymianie #pozarowe #techniki