Ochotnicza Straż Pożarna w Bobrowie powstała w 1919 roku, w czasach, gdy wieś Pomorska znajdowała się pod zaborem, a pożoga wojenna zbierała krwawe żniwo. Założycielami jednostki było miejscowe społeczeństwo. Początkowo władze w OSP sprawowali mieszkający tam obywatele niemieccy. W momencie powstania Najjaśniejszej Rzeczypospolitej i wyzwoleniu Pomorza, władzę stopniowo przejęli Polacy.
Początki działalności i pierwsi przywódcy (1919-1939)
Trudno jest jednoznacznie ustalić, kto był pierwszym Prezesem OSP Bobrowo. Najstarszym Prezesem, o którym zachowały się informacje, był druh Stanisław Żukowski. Objął on tę funkcję w 1924 roku i piastował ją nieprzerwanie aż do 1939 roku.
Wśród pierwszych komendantów jednostki wyróżnia się druha Czesława Kwiatkowskiego jako najstarszego Komendanta. Po jego śmierci, do 1939 roku funkcję Komendanta pełnił druh Konrad Bielicki, miejscowy kowal.
Wyposażenie i rozwój jednostki
Na początku swojej działalności jednostka posiadała bardzo prosty sprzęt, w skład którego wchodziły bosak, łomy i tłumnice. Przełom nastąpił w 1927 roku, kiedy to OSP Bobrowo otrzymała sikawkę ręczną marki „Gustaw Ewald”.
Z dokumentu przekazania sikawki z 1927 roku wynika, że w skład Zarządu wchodzili wówczas następujący druhowie:
- Żukowski Stanisław - Prezes
- Dylewski Bronisław - Strażak
- Kurnikowski Antoni - Strażak
- Sobiech Zygmunt - Strażak
- Plita Feliks - Strażak
- Kujawa Roman - Strażak
- Przybojewski Kazimierz - Strażak
Sikawka ta stanowiła podstawowe wyposażenie jednostki do 1939 roku.
Okres powojenny i dalszy rozwój
Po wyzwoleniu funkcję prezesa OSP Bobrowo objął Wójcik Jan. Od 1949 roku stery jednostki przejął druh Józef Cichański. Naczelnikiem po wyzwoleniu był druh Stanisław Wroniuk, a następnie druh Henryk Orzeł.
W okresie powojennym tutejsza Straż stopniowo wzbogacała się o nowocześniejszy sprzęt. Jednostka dorobiła się motopompy, a następnie samochodów: początkowo „Star”, a później „Żuk”. Równocześnie OSP Bobrowo rozwijała szeroką działalność na rzecz lokalnego środowiska.
Budowa i modernizacja remiz
Jedną z najważniejszych inicjatyw w działalności OSP Bobrowo była budowa poprzedniej remizy, połączonej ze świetlicą wiejską. Obiekt ten służył wsi do 1978 roku. Z inicjatywy strażaków i Zarządu OSP Bobrowo, w składzie którego byli: Józef Cichański (Prezes), Henryk Orzeł (Naczelnik), Anastazy Cichański (Sekretarz) i Bronisław Wójcik (Skarbnik), wystąpiono do władz Gminy Bobrowo.
Przy pełnym poparciu ówczesnego Naczelnika Gminy, Leonarda Kowalskiego, podjęto decyzję o budowie nowej Strażnicy OSP z salą widowiskową i pomieszczeniami przeznaczonymi na działalność kulturalną. Radni Gminnej Rady Narodowej uchwalili przeznaczenie dodatkowego 1% funduszu gminnego na budowę w ramach czynu społecznego Gminnej Remizy i Gminnego Ośrodka Kultury w Bobrowie.
W nowopowstałym obiekcie na Remizę OSP przeznaczono trzy pomieszczenia: garaże na dwa samochody bojowe oraz sprzęt przeciwpożarowy, a także pomieszczenia biurowe i gospodarcze. W uznaniu zasług za 60-letnią działalność, społeczeństwo w dniu otwarcia Remizy i pozostałych obiektów ufundowało Sztandar Ochotniczej Straży Pożarnej w Bobrowie.
Kolejnym ważnym faktem w historii jednostki było przekazanie przez Rejonową Komendę Straży w Brodnicy samochodu bojowego „Star 25” w miejsce wysłużonego „Żuka”. Wydarzenie to miało miejsce 20 sierpnia 1988 roku.
Zmiany w zarządzie i rozwój wyposażenia (koniec XX wieku)
Czas biegnie nieubłaganie, a z powodu choroby z funkcji Prezesa ustępuje dotychczasowy druh Józef Cichański. W 1988 roku Prezesem zostaje druh Henryk Karłowicz. Zmienia się także Naczelnik - w miejsce Henryka Orzeła wybrany zostaje druh Kazimierz Narewski, który pełnił tę funkcję przez trzy lata. Nastąpiła również zmiana Sekretarza; na miejsce Anastazego Cichańskiego wybrano Andrzeja Jarszaka.
W 1992 roku Naczelnikiem wybrano Eryka Irwana, który pełnił tę funkcję do lipca 1995 roku. W dniu 15 listopada 1994 roku, na zebraniu sprawozdawczym, podjęto uchwałę o zmianie samochodu bojowego w związku z jego zużyciem technicznym. Postanowiono zakupić samochód „Star 200” z przeznaczeniem do karosowania. Dokonano zbiórki pieniędzy wśród mieszkańców wsi, a także uzyskano dofinansowanie od Prezesa Zarządu Głównego ZOSP RP, druha Waldemara Pawlaka, oraz Urzędu Gminy w Bobrowie na karosowanie nowego wozu bojowego.
Na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym, które odbyło się 30 listopada 1995 roku, wybrano nowego Naczelnika, druha Jerzego Pocierznickiego, a nowym Skarbnikiem został Sławomir Jarszak, który zastąpił Bronisława Wójcika.
Dzień 15 czerwca 1996 roku był dniem uroczystości poświęcenia nowego samochodu. W dowód zasług za społeczną i ofiarną działalność na rzecz ochrony przeciwpożarowej, Prezydium Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP nadało jednostce „Srebrny Medal Za Zasługi dla Pożarnictwa z okazji 75-lecia OSP Bobrowo”.
W 1996 roku Zarząd OSP Bobrowo reprezentowany był w następującym składzie:
- Karłowicz Henryk - Prezes
- Jarszak Andrzej - Sekretarz
- Jarszak Sławomir - Skarbnik
- Pocierznicki Jerzy - Naczelnik
- Irwan Witold - Przewodniczący Komisji Rewizyjnej
Działalność w XXI wieku i współczesność
W kampanii sprawozdawczo-wyborczej, która odbyła się 16 grudnia 2000 roku, Walne Zebranie powierzyło funkcje, a Zarząd ukonstytuował się następująco:
- Jarszak Sławomir - Prezes
- Kowalski Leonard - Wiceprezes
- Pocierznicki Jerzy - Naczelnik
- Irwan Witold - Skarbnik
- Jarszak Andrzej - Sekretarz
- Motylicki Zdzisław - Przewodniczący Komisji Rewizyjnej
W 2006 roku, w związku z rezygnacją z funkcji Prezesa druha Sławomira Jarszaka, nowym Prezesem wybrano druha Leonarda Kowalskiego. Skarbnikiem został druh Zbigniew Ćwikliński, a przewodniczącym Komisji Rewizyjnej druh Roman Rulko.
Działalność OSP Bobrowo na przestrzeni minionych 90 lat to nie tylko działalność operacyjna i prewencyjna, ale także kulturalna. OSP była organizatorem wielu zabaw, z których dochód przeznaczano na bieżącą działalność straży, a także na organizację choinek dla dzieci. Podczas tych wydarzeń Święty Mikołaj obdarowywał najmłodszych paczkami, co przysparzało im wielu przeżyć i radości. Organizowano również wycieczki, których głównym organizatorem była OSP, czasem wspólnie z miejscowym KGW. Były wyjazdy do pożaru, zawody strażackie, działania prewencyjne - były to piękne chwile, ale były też i są problemy.
"OSP" (1972) /CAŁY FILM/
Modernizacja remizy - Chata Drwala i Strażaka
W sierpniu bieżącego roku w Bobrowie, miejscowości, w której od sześciu lat odbywają się Międzynarodowe Zawody Drwali, podczas obchodów Dni Bobrowej odbyło się uroczyste otwarcie Chaty Drwala i Strażaka. Uroczystość rozpoczęła się mszą świętą koncelebrowaną przez trzech księży, w tym Gminnego Kapelana OSP.
Po mszy świętej odbyła się oficjalna część uroczystości. Krótkie przemówienia wygłosili: Prezes OSP - Mirosław Woźny (pomysłodawca projektu), Przewodniczący Rady Gminy Rudniki oraz druh strażak OSP Bobrowa - Edward Gładysz, a także gospodarz gminy - wójt Andrzej Pyziak. Wójt zaprezentował również wyróżnienie, jakie otrzymała gmina od Komisji Europejskiej - Dyplom Europejski, podkreślając, że nagroda ta została przyznana m.in. dzięki lokalnym inicjatywom.
Modernizacja remizy strażackiej w Bobrowej kosztowała 435 tysięcy złotych. Przy okazji remontu zmieniono również nazwę budynku na Chatę Drwala i Strażaka. W nowym obiekcie powstał mały hotelik, w którym można wynająć pokój, jeśli ktoś chce zatrzymać się na dłużej w okolicy. Edward Gładysz, radny gminy Rudniki, zaznacza, że obiekt służy m.in. w celach reprezentacyjnych. Duże plany nie są już konieczne, ponieważ, jak wyjaśnia Edward Gładysz, "to, co od dawna planowaliśmy, udało się osiągnąć". Zanim dojdzie się do tzw. izby pamięci, trzeba przejść m.in. obok hoteliku, a potem kuchni. Na razie pamiątki z międzynarodowych zawodów drwali znajdują się w sali głównej Chaty Drwala i Strażaka. W przyszłości zostaną one przeniesione do osobnego budynku, który będzie pełnił funkcje lokalnego muzeum.
Sylwetki zasłużonych druhów
Stanisław Żukowski (1897-1983)
Stanisław Żukowski urodził się 6 kwietnia 1897 roku we wsi Żarniki, gmina Łaszczów, powiat Tomaszów Lubelski. Jego rodzicami byli Jan Żukowski i Maria z domu Kryszczuk. Miał sześcioro rodzeństwa. Od jesieni 1918 roku należał do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Po rozbrojeniu wojsk austriackich, pozostał w organizującym się wojsku polskim. Ponieważ potrafił czytać i pisać (co było rzadkością w rodzinach chłopskich na Lubelszczyźnie), służył w żandarmerii wojskowej. W czasie walk z Rosjanami został dwukrotnie ranny. Podczas wyprawy Józefa Piłsudskiego na Kijów zachorował na tyfus. Z wojska został zwolniony 22 maja 1922 roku.
W życiu Stanisława wojna przeplatała się z miłością. Zanim wstąpił do wojska, znalazł wybrankę serca - Feliksę Chrześcijanek. Byli już "po słowie", kiedy wyruszał na Kijów. Julia, wraz z rodzicami, przeniosła się w tym czasie na Pomorze, do Bobrowa. Kiedy Stanisław po długiej chorobie przyjechał w te strony, wkrótce został ojcem pierwszej córki, Pauliny. Małżeństwo z Feliksą zawarli 22 lipca 1922 roku. Szybko zaaklimatyzował się w nowej społeczności. Od 1924 roku aż do wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Bobrowie. Coraz liczniejsza rodzina utrzymywała się z pracy na 8-hektarowym gospodarstwie rolnym. Wraz z nimi mieszkała matka Stanisława - Maria Żukowska oraz Feliksa-Julia Chrześcijanek. W okresie wojny Stanisław wraz ze starszymi dziećmi pracował na majątku u Zumbachów.
26 stycznia 1945 roku pułkownik wojsk radzieckich (Żukow), które wyzwalały te tereny z okupacji niemieckiej, wyznaczył Stanisława Żukowskiego na sołtysa wsi Bobrowo. Potwierdził to Komitet Obywatelski w Brodnicy, powołując go na wójta gminy Bobrowo w okresie od 28 stycznia 1945 roku do 14 kwietnia 1945 roku. Stanisław aktywnie działał na rzecz tworzącej się nowej państwowości. Był przewodniczącym Obywatelskiej Komisji Podatkowej przy Urzędzie Skarbowym w Brodnicy, członkiem Związku Samopomocy Chłopskiej, przewodniczącym Sądu Rozjemczego do spraw wynagrodzeń szkód łowieckich. Czynnie uczestniczył w reaktywowaniu OSP. Był też członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Jednak po zjednoczeniu PPS i PPR wystąpił z partii. Ustępował też powoli z życia publicznego. Jego wyobrażenia o wolnej Polsce rozmijały się z tym, co robiła nowa władza. Poświęcił się pracy na utrzymanie rodziny. Stanisław i Feliksa mieli dwanaścioro dzieci. Mieszkają obecnie w różnych zakątkach Polski - Warszawa, Zgorzelec, Kętrzyn, Ciechanów, Tomaszów Lubelski, Giżycko, Sumowo, Bobrowo.
W latach 50. Stanisław i Feliksa przenieśli się do Brodnicy, gdzie Stanisław podjął pracę w Zakładach Mięsnych. Na gospodarstwie w Bobrowie pozostał najstarszy z synów, Feliks-Stanisław. Każdą wolną chwilę spędzali jednak w Bobrowie. Tu też zjeżdżały się dzieci i wnuki, a potem prawnuki. W 1962 roku z okazji 40-lecia ślubu odbył się zjazd rodzinny. Potem były kolejne w 1972 i 1982 roku z okazji 60-lecia pożycia małżeńskiego. Na tym ostatnim było około 160 osób - dzieci, wnuki i prawnuki. Stanisław Żukowski zmarł w 1983 roku, a jego żona w 1988 roku. Rodzina jednak spotyka się nadal. W 2002 roku odbył się zjazd w Lidzbarku Welskim, w którym uczestniczyło około 180 osób. W bieżącym roku, w Bobrowie, na 80. urodziny Feliksa Stanisława zjechało się około 100 osób. Właśnie te spotkania obrazują wartości, jakie Stanisław i Feliksa Żukowscy wpoili swoim dzieciom i wnukom - miłość do ojczyzny, rodziny, szacunek dla drugiego człowieka. W czasie tych spotkań gdzieś odczuwamy obecność starszego, pogodnego, wyprostowanego człowieka z laską w ręku. Człowieka, który nie dożył ogłoszenia 11 listopada Świętem Narodowym. Człowieka, który na dźwięk pieśni "My Pierwsza Brygada" stawał na baczność, a po policzkach spływały mu łzy. Życiorysy przekazały rodziny wspominanych osób.
Misja i cele Ochotniczej Straży Pożarnej
Celem stowarzyszenia, jakim jest Ochotnicza Straż Pożarna, jest podejmowanie działań w celu ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska, zgodnie z art. 3 ustawy o ochotniczych strażach pożarnych, a także:
- Podtrzymywanie i upowszechnianie tradycji narodowej, pielęgnowanie polskości oraz rozwoju świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej.
- Działalność na rzecz edukacji, oświaty i wychowania.
- Działalność na rzecz rozwoju kultury fizycznej i sportu.
- Działalność na rzecz kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego.
- Działalność wspomagająca rozwój wspólnot i społeczności lokalnych.
- Przeciwdziałanie uzależnieniom i patologiom społecznym.
- Promocja i organizacja wolontariatu.
- Działalność na rzecz osób w wieku emerytalnym, osób niepełnosprawnych, osób w trudnej sytuacji życiowej.
- Działalność na rzecz ochrony i promocji zdrowia.