Dwory Drugie: Modernizacja ulicy i nowy wóz bojowy
W miejscowości Dwory Drugie przeprowadzono modernizację odcinka ulicy Białej. Inwestycja, obejmująca około 60 metrów, kosztowała blisko 70 tysięcy złotych i została częściowo sfinansowana ze środków sołeckich. Prace modernizacyjne objęły frezowanie starej nawierzchni, wyrównanie podbudowy warstwą kruszywa, wykonanie nowej nawierzchni asfaltobetonowej oraz poboczy.
Mieszkańcy Dworów Drugich mieli okazję uczestniczyć w Dniu Seniora, który odbył się w Domu Ludowym przy ulicy Oświęcimskiej. Wydarzenie to zgromadziło osoby posiadające odpowiedni pesel, a jego celem było integracyjne spędzanie czasu w biesiadnym klimacie.
Strażacy z Dworów Drugich podjęli decyzję o garażowaniu nowego wozu bojowego, zakupionego jesienią, w lepszych warunkach. Dzięki zaangażowaniu własnymi siłami i środkami, odnowiono garaż w remizie przy ulicy Oświęcimskiej, zapewniając mu odpowiednie zabezpieczenie.
Warto również wspomnieć o innych inwestycjach drogowych w regionie. Odcinek ulicy Leśnej w miejscowości Las, od granicy z Dworami Drugimi do mostu na Kanale Wisły, został zamknięty 2 kwietnia z powodu przebudowy drogi powiatowej nr 1895K na terenie Przeciszowa.
Przyjazd nowego samochodu ratowniczo-gaśniczego do remizy w Dworach Drugich zgromadził liczną grupę mieszkańców. Mimo późnej pory i chłodnej pogody, obecność mieszkańców świadczyła o ich trosce o sprawność bojową lokalnej Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP).
Wynajem starej remizy w Marklowicach
W Marklowicach nastąpiła zmiana lokalizacji jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej. Druhowie przenieśli się do nowej remizy przy ulicy Krakusa, co spowodowało, że dotychczasowa, starsza strażnica, oddalona o kilkanaście metrów, przestała pełnić swoją funkcję.
Obiekt starej remizy, według zastępcy wójta Piotra Galusa, ma już za sobą najlepsze czasy, a jego stan pogorszyły szkody górnicze. Wiele pobliskich budynków zostało już rozebranych z tego powodu, co sugeruje podobny los dla byłej strażnicy w przyszłości.
Aby budynek nie stał pusty, podjęto decyzję o jego tymczasowym wynajmie. Remiza jest obiektem częściowo podpiwniczonym i dwukondygnacyjnym. Parter obejmuje dwa garaże o powierzchniach około 23 m² i 28 m², z wysokościami 3,70 m i 3,20 m odpowiednio. Znajdują się tam również dwa pomieszczenia biurowe (każde po 9 m²) i dwie toalety.
Na piętrze mieści się sala o powierzchni 84 m², kuchnia o powierzchni około 6 m² wraz z magazynkiem o tej samej wielkości.
Istnieje możliwość wynajmu poszczególnych części budynku: sali na piętrze z zapleczem lub części garażowej, co daje elastyczność potencjalnym najemcom.
Historia i rozwój Włosienicy
Sołectwo Włosienica jest częścią Gminy Oświęcim i znajduje się w zachodniej części województwa małopolskiego. Miejscowość leży w Dolinie Wisły, nad rzeką Macocha, prawym dopływem Wisły. Włosienica ma długą historię sięgającą XIII wieku, co potwierdzają wzmianki w dokumentach lokacyjnych sąsiednich miejscowości.
W XIV wieku miejscowość należała do Księstwa Oświęcimskiego. Dokument z 1345 roku podaje nazwę "Villa Hertmani", co może sugerować powiązanie z kasztelanem zamku oświęcimskiego Hermanem. Jednak dokument z 1400 roku wyklucza, by Włosienica nosiła nazwę Hartmanowice, wskazując, że były to dwie odrębne miejscowości, przy czym Hartmanowice to prawdopodobnie dawna nazwa Przeciszowa.
W 1470 roku Włosienica stała się uposażeniem probostwa oświęcimskiego, co na długi czas związało historię miejscowości z dobrami kościelnymi. Historyczny herb Włosienicy, przedstawiający dwa skrzyżowane pastorały, nawiązuje do tego okresu.
Inwentarz z 1803 roku podaje szczegółowe dane dotyczące dóbr dominikalnych i struktury chłopskiej wsi. Dobra pańskie obejmowały 231 mórg ziemi uprawnej, 41 mórg łąk i pastwisk oraz 195 mórg lasów, a także dwa młyny wodne i dwór z zabudowaniami folwarcznymi.
We wsi mieszkało 86 rodzin chłopskich, w tym kmiecie, zagrodnicy i chałupnicy, zobowiązani do odrabiania pańszczyzny. Istniała również grupa "komorników" nieposiadających własnego gruntu.
Okres zaboru austriackiego charakteryzował się surowym egzekwowaniem pańszczyzny, choć patent cesarza Józefa I wprowadził regulacje w porównaniu do wcześniejszych, wyższych stawek. Właściciele wsi, jak proboszczowie oświęcimscy, sprawowali władzę jurysdykcyjną nad poddanymi, co ilustrują przypadki karania wójta i ławników za niesubordynację czy wykroczenia.
Kara chłosty, stosowana jako pierwsza instancja sądowa, dotykała nawet zamożniejszych gospodarzy. Sytuacja chłopów uległa poprawie po "Wiośnie Ludów" w 1848 roku. Warto odnotować istnienie łagodniejszych zarządców, jak dzierżawca Patelski, którego syn Józef zasłynął jako patriota.
Obecnie w Muzeum Wsi Lubelskiej można wynająć zabytkowe obiekty, takie jak drewniany kościół z Matczyna (ok. 1668 r.), zrekonstruowany Ratusz z Głuska (1688 r.), Czworak z Brusa (XIX w.), Chałupa z Chrząchowa, Remiza z Bedelna oraz Strażnica z Podlasia. Te miejsca stanowią unikalne tło dla organizacji ceremonii ślubnych, chrztów, konferencji, spotkań rodzinnych i integracyjnych, a także ognisk.
Rozwój społeczny i gospodarczy Włosienicy w XIX i XX wieku
Pod koniec XIX i na początku XX wieku Włosienica doświadczyła dynamicznego rozwoju społecznego, ekonomicznego i samorządowego, co było wynikiem korzystnej sytuacji politycznej i zaangażowania działaczy lokalnych. Kluczową rolę w postępie i cywilizacji na wsi odgrywali księża i nauczyciele, którzy inicjowali zakładanie kółek rolniczych, straży ogniowych, kas oszczędności i pożyczek oraz spółek zaopatrzeniowo-handowych.
W tym okresie we Włosienicy powstało Kółko Rolnicze, a w 1903 roku Ochotnicza Straż Pożarna. W 1905 roku założono Spółkę Oszczędności i Pożyczek, znaną jako Kasa "Rajfajsena", a później "Kasa Stefczyka". Dzięki środkom z Kasy i pożyczkom, Kółko Rolnicze wybudowało własne pomieszczenia w latach 1909-1910, a Straż Pożarna murowaną remizę w 1911 roku.
Z inicjatywy Kasy Stefczyka, której prezesem był ks. Józef Grudziński, powstały również OSP w Monowicach (1911), Kółko Rolnicze w Dworach II (1912) i OSP w Porębie Wielkiej (1914).
Wprowadzenie nowych technologii, takich jak brony i pługi żelazne, nawozy sztuczne, sieczkarnie i kosy, a także nowoczesny sprzęt strażacki, przyczyniło się do zwiększenia efektywności produkcji rolnej i poprawy bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
W 1912 roku zorganizowano jednoklasową szkołę powszechną, a w 1913 roku ukończono budowę drogi przez wieś i mostu żelazobetonowego na rzece Macosze.
Pierwsza wojna światowa (1914-1918) wstrzymała rozwój wsi. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, Włosienica, podobnie jak inne miejscowości, doświadczyła załamania koniunktury gospodarczej i inflacji.
W okresie międzywojennym, pod przewodnictwem sołtysa Jana Bernasia i kierownika szkoły Józefa Suskiego, rozpoczęto budowę nowej, siedmioklasowej szkoły. Rozwinęła się działalność handlowa i zaopatrzeniowa Kółka Rolniczego, a Straż Pożarna wzbogaciła się o nowy sprzęt.
II wojna światowa i okupacja niemiecka przerwały działalność organizacji. Niemcy przejęli niedokończony budynek szkolny, zamykając szkołę i aresztując kierownika. Mieszkańcy byli obłożeni kontyngentami i wywożeni na przymusowe roboty.
Po wyzwoleniu w styczniu 1945 roku, Włosienica przeszła znaczące zmiany. Dokończono budowę nowej szkoły (1945-1952), zorganizowano przedszkole i wiejski ośrodek zdrowia. Wprowadzono wodociąg, gaz i sieć telefoniczną, a także wybudowano przystanek kolejowy.
Powstał Ludowy Zespół Sportowy, który przyczynił się do budowy obiektu sportowego. Miejscowa OSP, przy wsparciu społeczeństwa i władz gminy, wybudowała nową strażnicę, w której znalazły się pomieszczenia na salę widowiskową, pocztę, bibliotekę, świetlicę i punkty usługowe. Straż pożarna weszła w skład Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego.
Przebudowano budynek szkolny i wybudowano nowoczesną salę gimnastyczną. Obszar Sołectwa Włosienica posiada wysokie walory przyrodnicze, mimo przekształceń, z charakterystyczną roślinnością siedlisk wodnych i łęgowych.