Anita Piotrowska to wybitna postać polskiej krytyki filmowej, której dorobek obejmuje szeroki zakres publikacji - od recenzji filmów, przez artykuły analityczne, po wywiady z czołowymi twórcami kina. Jej prace ukazywały się w renomowanych czasopismach i dziennikach, takich jak "ARTE", "DZIENNIK. POLSKA. EUROPA. ŚWIAT", "EKRANY", "FILM", "GAZETA WYBORCZA", "KINO", "MAGAZYN FILMOWY SFP", "POLITYKA", "PRZEKRÓJ", "RZECZPOSPOLITA" i "TYGODNIK POWSZECHNY", świadcząc o jej wszechstronności i znaczeniu dla polskiego dyskursu filmowego.
Wczesne recenzje i analizy filmowe
Na początku swojej kariery Anita Piotrowska aktywnie recenzowała filmy, prezentując swoje spostrzeżenia na temat różnorodnych produkcji. W 1999 roku w magazynie "FILM" ukazała się jej recenzja filmu "SITCOM" w reżyserii Francois Ozona, zatytułowana "SODOMKA I PODOMKA". W tym samym roku, w "GAZECIE WYBORCZEJ - MAGAZYN", oceniła film Emira Kusturicy "BLACK CAT, WHITE CAT" w artykule "BEZPIECZNIEJ U CYGANÓW". Recenzowała również film Theo Angelopoulosa "MIA EONIOTITA KE MIA MERA", co odzwierciedla artykuł "JAK DZIECKO" z 1999 roku, opublikowany w "KINO".
Przegląd recenzji filmowych w latach 2000-2010
W kolejnych latach Piotrowska kontynuowała swoje recenzje, analizując dzieła reżyserów z całego świata. W 2000 roku recenzowała film "BURE BARUTA" Gorana Paskaljevicia, zatytułowany "OVERGROUND" w "FILM". W 2001 roku opublikowała w "FILM" recenzje filmów "EGOIŚCI" Mariusza Trelińskiego ("ZAD ARCHITEKTA") oraz "CHOCOLAT" Lasse Hallstroma ("PUSTE KALORIE"). W "KINO" w 2001 roku oceniła "VATEL" Rolanda Joffe'a ("KRAJOBRAZ PO UCZCIE"). Była również autorką recenzji filmu "MELANCHOLIAN 3 HUONETTA" Pirjo Honkasalo ("TRZY POKOJE MELANCHOLII") w "ARTE" w 2005 roku. W 2006 roku w tym samym magazynie recenzowała filmy "OTEC I SYN" Aleksandra Sokurowa ("OJCIEC I SYN") oraz "MANDERLAY" Larsa von Triera. W "DZIENNIK. POLSKA. EUROPA. ŚWIAT" w 2006 roku pisała o filmie "WORLD'S FASTEST INDIAN, THE" Rogera Donaldsona ("REŻYSERZY BOJĄ SIĘ UMIERANIA"). W 2005 roku w "RZECZPOSPOLITEJ" ukazała się jej recenzja "EXILS" Tony'ego Gatlifa ("POZYTYWNE OPĘTANIE"). Anita Piotrowska recenzowała również film Grega Zglińskiego "TOUT UN HIVER SANS FEU" ("CAŁA ZIMA BEZ OGNIA") w "KINO" w 2005 roku, a także "KLIMT" Raula Ruiza w 2006 roku. W "PRZEKROJU" w 2002 roku ukazała się jej recenzja "KANDAHAR" Mohsena Makhmalbafa ("W IMIĘ BOGA MIŁOSIERNEGO, LITOŚCIWEGO").
Wkład w analizę filmów i twórczości reżyserów
Oprócz recenzji Anita Piotrowska tworzyła także pogłębione analizy twórczości filmowców. W 1996 roku w "KINO" ukazał się jej artykuł "FILMOWY ŚWIAT MARTINA SCORSESE. GANGSTERZY I ŚWIĘTY FRANCISZEK", a także recenzja książki o Scorsese pt. "PASJA BEZ BLUŹNIERSTWA" w 1998 roku. Kontynuując analizę twórczości znanych reżyserów, w 1997 roku w "KINO" opublikowała artykuł "DAVID LYNCH - REALNOŚĆ KOSZMARU", uzupełniony o filmografię. Wywiady z Davidem Lynchem ("DAVID LYNCH. LUBIĘ DYM I OGIEŃ") oraz Peterem Weirem ("WIERZĘ W SZÓSTY ZMYSŁ") ukazały się w "FILM" w 2001 i 2000 roku. W 1998 roku w "KINO" Piotrowska opisała twórczość Petera Weira w artykule "PETER WEIR : ODCZAROWANIE ŚWIATA". Pisała również o Emirze Kusturicy w artykule "SZTUKMISTRZ Z SARAJEWA" w "KINO" w 1997 roku. W 2001 roku była redaktorem książki "Szukając von Triera", co zostało odnotowane w recenzji Barbary Koseckiej "TAKIE CZASY" w "KINO". W 2001 roku w "KINO" ukazała się również jej recenzja książki Elżbiety Więcek "Mniej uczęszczane ścieżki do raju : o filmach Jima Jarmuscha", zatytułowana "ŚCIEŻKAMI JARMUSCHA".
Tematyczne artykuły i krytyka filmowa
Piotrowska nie tylko recenzowała filmy, ale także angażowała się w szersze debaty na temat kina i krytyki filmowej. W 2007 roku w "DZIENNIK. POLSKA. EUROPA. ŚWIAT" ukazał się jej artykuł "NIEZALEŻNI KRYTYCY NIE SĄ DZISIAJ W CENIE", a w "GAZECIE WYBORCZEJ" w 2007 roku pisała o "POLSKIM KINIE BEZ INSTRUKCJI OBSŁUGI". W "EKRANACH" w 2018 roku analizowała zagadnienie "NOMADÓW POLSKIEGO KINA", skupiając się na polskich filmowcach za granicą i koprodukcjach. W tym samym roku w "EKRANACH" ukazał się jej esej "NIEPRZYJEMNOŚĆ PATRZENIA", poświęcony Michaelowi Haneke. W 2019 roku w "EKRANACH" opublikowała artykuł "AURA DONIOSŁOŚCI. KRYTYCY FILMOWI W SŁUŻBIE PRESTIŻU", poruszający kwestie krytyki i sztuki filmowej.
Kino polskie: Historia, Wykład 1 (1895-1918)
Wątki społeczne i kinematografia polska
Anita Piotrowska często poruszała tematy społeczne i analizowała rozwój kinematografii polskiej. W 1995 roku w "KINO" ukazał się jej artykuł "POGAŃSKI WIDZ", traktujący o okrucieństwie i przemocy w filmie oraz agresji widowni. W 2002 roku w "KINO" ukazał się jej artykuł "1993 : WOJNA NA GÓRZE" dotyczący kinematografii polskiej w 1993 roku. W 2012 roku Piotrowska analizowała tematykę scenariopisarstwa w Polsce w artykule "MATRYCE, DRABINKI, DROBNE EKSCESY", gdzie przeprowadziła wywiady z Agnieszką Kruk, Krzysztofem Rakiem, Iloną Łepkowską, Katarzyną Kłosowicz-Śliwińską i Robertem Bolesto podczas konkursu Script Fiesta. W 2017 roku w "MAGAZYNIE FILMOWYM SFP" opublikowała artykuł "ANATOMIA SUKCESU", poświęcony dokumentalistom młodego pokolenia w Polsce. W 2012 roku w "KINO" ukazał się jej artykuł "PODRÓŻE Z KAMERĄ" na temat polskiego filmu dokumentalnego.
Udział w dyskusjach i rankingach
Anita Piotrowska uczestniczyła również w dyskusjach panelowych, jak ta zatytułowana "KINO SFRUSTROWANE" z Bartoszem Żurawieckim, Mateuszem Wernerem i Wojciechem Kuczokiem, która ukazała się w "KINO" w 2001 roku. Współtworzyła także rankingi, np. "RANKING AKTORÓW FILMOWYCH" z Łukaszem Maciejewskim, opublikowany w "FILM" w 2007 i 2008 roku.
Sprawozdania z festiwali i wydarzeń filmowych
Część twórczości Anity Piotrowskiej stanowiły sprawozdania z festiwali filmowych, które dawały wgląd w najnowsze trendy i wydarzenia w świecie kina. W 2000 roku w "FILM" ukazało się jej sprawozdanie z Camerimage 1999 ("BAL OPERATORÓW"). W 2001 roku zrelacjonowała Lubuskie Lato Filmowe 2000 ("SANATORIUM ŚWITEŹ?"). W 1996 roku w "KINO" ukazało się jej sprawozdanie z XXVI Lubuskiego Lata Filmowego w Łagowie ("NOWY WSPANIAŁY ŚWIAT?"). W 2007 roku w "KINO" pisała o Krakowskim Festiwalu Filmowym, koncentrując się na filmach dokumentalnych ("ODPRYSKI WSPÓŁCZESNEGO ŚWIATA"). W 2014 roku zrelacjonowała Międzynarodowy Festiwal Kina Niezależnego Off Plus Camera w Krakowie ("OBSESJE CIELESNE I ŻELAZNY TRON"). W 2021 roku z tego samego festiwalu, ale pod nazwą Mastercard Off Camera, opisała wydarzenia w artykule "SOLIDARNOŚĆ Z WYKLUCZONYMI" w "RZECZPOSPOLITEJ".
Inne recenzje i omówienia filmów (2010-2023)
W ostatnich latach Anita Piotrowska kontynuuje aktywną działalność krytyczną, recenzując i omawiając współczesne produkcje. W 2011 roku w "RZECZPOSPOLITEJ" recenzowała film "PINA" Wima Wendersa ("ŻYCIE PO ŚMIERCI"). W 2013 roku w "POLITYCE" opublikowała recenzję filmu "SIDE EFFECTS" Stevena Soderbergha ("PANACEUM"). W 2014 roku w "PRZEKROJU" ukazała się jej recenzja filmu "BOYHOOD" Richarda Linklatera ("RZEŹBIENIE W CZASIE"). W 2016 roku w "POLITYCE" oceniła "KAMPERA" Łukasza Grzegorzka ("BYŁ SOBIE CHŁOPIEC") oraz "WOŁYŃ" Wojciecha Smarzowskiego ("MATKA POLKA WOŁYŃSKA"). W 2017 roku w tym samym czasopiśmie omówiła film "AUF SAFARI" Ulricha Seidla ("POJEDZIEMY NA ŁÓWG"). W 2018 roku w "KINO" recenzowała "AUTSAJDERA" Adama Sikory. W 2020 roku w "KINO" ukazała się jej recenzja "EROTICA 2022" Jagody Szelc, zatytułowana "JEŚLI BĘDZIESZ DŁUGO SIEDZIEĆ W CISZY, PRZYJDĄ DO CIEBIE INNE ZWIERZĘTA".