Swarzędz, miejscowość z bogatą historią i dynamicznie rozwijającą się społecznością, może poszczycić się zarówno nowoczesnymi ośrodkami kultury, jak i zasłużonymi jednostkami straży pożarnej. Historia lokalnych remiz strażackich jest ściśle związana z rozwojem miasta i jego potrzebami, odzwierciedlającymi zarówno walkę z żywiołem ognia, jak i dbałość o dziedzictwo kulturowe.
Swarzędzkie Centrum Historii i Sztuki - Nowe Życie Dawnej Remizy
Wyróżniony obiekt mieści się w Swarzędzu przy ulicy Bramkowej 6. Swarzędzkie Centrum Historii i Sztuki powstało w dawnym budynku remizy strażackiej, przystosowanym do celów muzealnych. Projekt ten został zrealizowany w ramach Budżetu Obywatelskiego Swarzędza na 2017 rok oraz projektu dofinansowanego z WRPO 2014+ w latach 2017-2018. Inwestycja ta, w dużej mierze sfinansowana z pozyskanych przez Gminę Swarzędz środków z Unii Europejskiej, jest odpowiedzią na potrzebę stworzenia w gminie miejsca prezentującego historię i różnorodność kulturalną Swarzędza.
Misją Centrum jest gromadzenie, ochrona oraz promowanie duchowego i materialnego dziedzictwa kulturowego regionu. Do podstawowych zadań należy także upowszechnianie wiedzy o tradycjach i zabytkach gminy, bogatej historii rzemiosła stolarskiego, a ponadto przybliżanie mieszkańcom twórczości lokalnych artystów. Wizyta w tym miejscu zachęca do dialogu z kulturą i jest przyczynkiem do dalszego jej poznawania.
Budynek pochodzący z początku XX wieku, będący dawną strażnicą Ochotniczej Straży Pożarnej, przeszedł kompleksową adaptację poprzez przebudowę i działania rewitalizacyjne. Projekt zakładał prace adaptacyjne (305,61 m2) poprzez stworzenie nowego układu funkcjonalnego pomieszczeń dostosowanego do wymagań Centrum. Na parterze zrealizowano pomieszczenie z kotłem, magazyn, salę biblioteki regionalnej oraz salę główną ze stałą ekspozycją. Na piętrze przygotowano sale wystawowe, salę wielofunkcyjną z oddzielnym aneksem kuchennym oraz węzłem sanitarnym, oraz salę interaktywną wraz z obsługującym ją pomieszczeniem serwerowni.
W celu wzbogacenia oferty kulturalnej dla odwiedzających i zwiększenia możliwości percepcyjnych odbiorców, zdecydowano się na umieszczenie w budynku ekspozycji w zakresie historii Ziemi Swarzędzkiej, historii wielokulturowości narodowej i religijnej, czy też historii rzemiosła i przemysłu swarzędzkiego. Mając na celu uatrakcyjnienie odbioru przez zwiedzających, Centrum wyposażono w sprzęt i aplikacje systemów interaktywnych. Bogaty program edukacyjny (lekcje muzealne skierowane do uczniów w różnych grupach wiekowych, warsztaty, regularne prelekcje), działalność wystawiennicza (wystawy stałe i czasowe) oraz różnorodność form przekazu (tradycyjne gabloty i multimedialne prezentacje) tworzą sprzyjające warunki do uczestnictwa w kulturze odbiorcom w różnym wieku.
Ochotnicza Straż Pożarna w Swarzędzu - Rys Historyczny i Współczesność
Ochotnicza Straż Pożarna w Swarzędzu została powołana 1 lipca 1907 roku. Jej powstanie wynikało raczej z potrzeb i nakazów prawa niż było spowodowane niszczycielskim pożarem. Siedziba jednostki do 2015 roku mieściła się na ulicy Bramkowej w Swarzędzu. Dzień 1 lipca 2003 roku był kolejnym ważnym momentem, kiedy OSP Swarzędz została włączona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. Kolejnym przełomowym wydarzeniem w życiu jednostki była przeprowadzka na ulicę Dworcową 24 oraz dołączenie do Swarzędzkiego Centrum Ratunkowego.
Rozwój i Aktywność Jednostki
Z roku na rok jednostka odnotowuje więcej wyjazdów do akcji ratunkowo-gaśniczych. W 2018 roku było to 380 wyjazdów, w 2019 - 444, w 2020 - 419, a w 2021 - 452.
Dnia 20 maja 2017 roku odbyły się Gminne Obchody Dnia Strażaka, które zostały powiązane ze 110-leciem powstania Ochotniczej Straży Pożarnej w Swarzędzu. Podczas uroczystości przytoczono historię powstania jednostki oraz wręczono medale i odznaczenia.
Swarzędzcy strażacy na co dzień nie tylko ratują życie i mienie, ale także aktywnie angażują się w życie społeczności. W dobie pandemii dowozili mieszkańców gminy Swarzędz na szczepienia, dostarczali jedzenie osobom zarażonym COVID-19, a także rozdawali maseczki mieszkańcom. W remizie organizowane są zbiórki krwi. Druhowie mocno zaangażowali się także w zbiórkę darów dla Ukrainy. Wspólnie z burmistrzem Swarzędza udali się na granice do Korczowa, gdzie zawieźli zebrane produkty, a także zabrali do Wielkopolski uchodźców i zapewnili im dach nad głową. Ochotnicy aktywnie zabezpieczają imprezy takie jak WOŚP, Dni Swarzędza, dożynki oraz wszelkiego rodzaju festyny.
Działania Prewencyjne i Szkolenia
Swarzędzcy strażacy dużą wagę przywiązują do działań prewencyjnych. Ponadto organizują pogadanki w szkołach i przedszkolach. Kilkukrotnie na terenie Swarzędza zorganizowali akcje „parkuj z głową”, podczas której zaprezentowali, jak złe zaparkowanie pojazdu może utrudnić działania ratowniczo-gaśnicze. W remizie odbywały się spotkania strażaków z mieszkańcami, podczas których omawiane i przedstawiane były zasady udzielania pierwszej pomocy. Strażacy sprawdzają także sieci hydrantowe.
Ochotnicy mocno stawiają na szkolenia. Uczestniczyli dwukrotnie w jednych z największych warsztatów w Polsce „RescueDays”, gdzie pierwszy wyjazd został opłacony przez burmistrza Swarzędza. Swoją wiedzę wykorzystują nie tylko na akcjach, ale także na wszelkiego rodzaju zawodach czy pokazach. Druhowie są bardzo aktywni w mediach społecznościowych, gdzie informują o podejmowanych akcjach ratowniczo-gaśniczych. Można o ich działaniach dowiedzieć się z Tygodnika Swarzędzkiego i telewizji kablowej. W 2019 roku druhowie wzięli udział w serialu „OSP na ratunek”.
Skład i Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza
Obecnie Ochotnicza Straż Pożarna w Swarzędzu liczy 84 członków, z czego 59 osób uprawnionych jest do uczestniczenia w działaniach ratowniczo-gaśniczych, w tym 9 kobiet. Jednostka w swoim gronie ma także młodych adeptów pożarnictwa. Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza liczy 11 osób, które raz w tygodniu spotykają się, aby poszerzać swoją wiedzę z zakresu pożarnictwa i zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom.
Ochotnicza Straż Pożarna w Kobylnicy - Długa Tradycja Służby
Ochotniczą Straż Pożarną w Kobylnicy utworzono z inicjatywy druhów Ludwika Dopierały, Władysława Mośnika, Stanisława Łuczaka i Stanisława Rumińskiego. 1 lipca 1931 roku odbyło się pierwsze zebranie organizacyjne, w którym wzięło udział 18 osób. Sprzętem gaśniczym, jakim wówczas dysponowano, były wiadra i łopaty. W pierwszych latach działalności organizowano zabawy taneczne i przedstawienia, a za uzyskane w ten sposób pieniądze zakupiono sikawkę konną. Środkiem alarmowym wówczas były dwie trąbki, które mieli druhowie mieszkający na krańcach miejscowości.
Rozwój i Modernizacja
Dnia 10 marca 1934 roku utworzono żeńską sekcję tzw. „Samarytanek”. W grudniu 1934 roku zwrócono się do urzędu w Swarzędzu o wydanie zezwolenia na budowę strażnicy. Rozbudowę rozpoczęto w 1936 roku. W momencie wybuchu wojny sprzęt oraz część umundurowania zostały w remizie, natomiast zebrania zarządu odbywały się w ukryciu. Po zakończonej wojnie dh Rumiński z pozostałymi członkami zarządu reaktywował OSP. W pierwszych latach po wojnie organizowano ćwiczenia, brano udział w zawodach rejonowych i powiatowych. Drużyna męska w 1971 roku zakwalifikowała się i brała udział w Wojewódzkich Zawodach Sportowo-Pożarniczych w Wągrowcu.
Widząc i oceniając pracę jednostki, Komenda Powiatowa Straży Pożarnej w Poznaniu przydzieliła samochód pożarniczy Żuk, który w roku 1979 Komenda Wojewódzka Straży Pożarnej w Poznaniu zamieniła na samochód gaśniczy GBAM-Star 25. W roku 1986 jednostka obchodziła 55-lecie istnienia, tym samym Zarząd Wojewódzki w Poznaniu 20 lipca 1986 roku nadał jej sztandar, jako symbol ofiarnej i wiernej służby pożarniczej. OSP w 2001 roku obchodziła 70-lecie - wówczas służbę pełniło 28 ochotników, w tym 3 kobiety.
Po ciężkich czasach, jakie przeżywała kobylnicka OSP, strażacy działali bardzo intensywnie. Dostali używanego gaśniczego Stara 244 GBA, zaczęli rozbudowę remizy o zaplecze socjalne z łazienką, kuchenką i podręcznym magazynem. W 2001 roku druhowie otrzymali samochód gaśniczy GBA MAN, natomiast w roku 2003 - samochód pożarniczy GLM Ford Transit. Sekcja męska OSP Kobylnica w roku 2005 na manewrach strażackich „JEZIERCE” zajęła zaszczytne III miejsce.
Osiągnięcia i Znaczenie dla Regionu
Dnia 9 maja 2010 roku w Gołuchowie odbyły się wielkopolskie obchody Dnia Strażaka, podczas których jednostce z Kobylnicy wręczono nominację do tytułu „Wielkopolska Drużyna Roku”. Prezydium Zarządu Głównego ZOSP RP uchwałą z dnia 8 grudnia 2011 roku nadało Ochotniczej Straży Pożarnej w Kobylnicy Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa za wieloletnią ofiarną działalność w obronie przeciwpożarowej, dla dobra społeczeństwa i Rzeczypospolitej Polskiej.
Dnia 5 maja 2012 roku uroczyście otwarto nową strażnicę. Do starego budynku dobudowana została wozownia, a za nią powstała wiejska świetlica. Pod koniec 2011 roku do oddziału bojowego trafiło pierwsze GCBA - ciężki samochód gaśniczy na podwoziu marki JELCZ kupiony z OSP Koluszki (woj. łódzkie). 2 stycznia 2013 roku jednostka oficjalnie zaprezentowała najnowocześniejszy nabytek - ciężki samochód ratowniczo-gaśniczy na podwoziu Scania, drugi taki wóz został zakupiony w 2016 roku. W roku 2008 jednostka została włączona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego.
Członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej w Kobylnicy od lat udowadniają, że służba jest dla nich najważniejsza. Są zdyscyplinowani, co udowadnia fakt, iż od tego czasu nie zdarzyło się, aby jednostka nie wyjechała do zdarzenia z powodu braku obsady. Biorą udział w kilkuset akcjach rocznie nie tylko na terenie gminy Swarzędz, ale także w powiecie i województwie. Jednostka jest jedną z brygad odwodowych w Wojewódzkim Odwodzie Operacyjnym - Pluton I. Każdego dnia kobylniccy strażacy udowadniają, że słowa ślubowania: „W pełni świadom obowiązków strażaka-ochotnika, uroczyście przyrzekam czynnie uczestniczyć w ochronie przeciwpożarowej, majątku narodowego, być zdyscyplinowanym członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej, dbałym o jej godność, ofiarnym i mężnym w ratowaniu życia ludzkiego i mienia” - nie są im obce.
Korzenie Pożarnictwa w Swarzędzu i Wielkopolsce
Słowa straż pożarna przywodzą jednoznaczne skojarzenie z pożarem - niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się ognia, które stwarza zagrożenie dla ludzi i obiektów nim objętych. Ogień, będący podstawą ludzkiej cywilizacji, jednocześnie budzi grozę jako nieokiełznany sprawca zniszczenia jej wytworów w czasie pokoju i wojny. Ujarzmianie tego przerażającego żywiołu było jednym z najważniejszych działań w rozwoju ludzkiej kultury.
Na ziemiach polskich już w 1347 roku w Krakowie ukazały się pierwsze przepisy przeciwpożarowe nazywane porządkami ogniowymi. Z roku 1462 pochodzą wydane w Poznaniu przepisy ustalające, że do pożaru obowiązani są zgłaszać się wszyscy obywatele. W dokumencie lokacyjnym Grzymałowa (Swarzędza) z 1638 roku Zygmunt Grudziński zapisał: „(...) do wybudowania ratusza wydać drzewo, bosaki, drabiny do pożaru (...) o ile co nie daj Boże miasto od ognia miało być nawiedzone lub przez pożar ucierpiało lub ktokolwiek przez pożar by ucierpiał i pozostał w biedzie, to chcemy być pomocni do odbudowania dając nasze drzewo.”
Początków współczesnego pożarnictwa w Wielkopolsce można szukać w czasach zaboru pruskiego: ustawa o zarządzie policyjnym z 1850 roku zawierała przepisy przeciwpożarowe, natomiast w 1883 roku została wydana ustawa o ogólnym zarządzie kraju z przepisami przeciwpożarowymi. Od 1846 roku nakazem administracyjnym powoływane były obowiązkowe straże pożarne. Rok wcześniej założono pierwszą ochotniczą straż pożarną zaboru pruskiego - Ochotnicze Towarzystwo Ratunkowe w Poznaniu. W małych miasteczkach, a także większych wsiach działały ochotnicze bądź przymusowe straże pożarne. W ramach obowiązku walki z ogniem gminy zobowiązane były do utrzymywania sikawek i innego rodzaju sprzętu. W „Dziejach Swarzędza” zapisano, że w ratuszu na początku XX wieku przechowywano także sprzęt przeciwpożarowy. W 1914 roku na ziemiach tego zaboru działały dwie straże zawodowe, 112 straży ochotniczych i 23 obowiązkowe zorganizowane w trzy związki strażackie.
Wyzwania i Rozwój na Początku XX Wieku
OSP Swarzędz rozpoczynała działalność w mieście liczącym około 3300 mieszkańców i mającym 107 ha powierzchni, zamieszkałym w około 60% przez ludność polską, nieco ponad 1/3 niemiecką i w niecałych 5% żydowską. W chwili jej powstawania powszechną praktyką władz pruskich było utrudnianie działalności organizacjom społecznym, w których działali Polacy. Władze oraz miejscowa ludność niemiecka starały się nie dopuszczać Polaków do pełnienia różnych funkcji w strażach, a nawet utrudniały im wstępowanie do straży. Potwierdzają to dwa wcześniejsze opracowania historii swarzędzkiej straży. Według listy ówczesna straż pożarna liczyła 46 członków, w tym tylko dwóch Polaków: Stanisław Jażdżewski i Jan Łakomy. Reszta to Niemcy i Żydzi.
W 1913 roku podjęto starania o wybudowanie remizy strażackiej z wieżą obserwacyjną. Nie są znane żadne dane odnośnie akcji gaśniczych w pierwszym, w czasach zaborów, okresie istnienia swarzędzkiej straży. Powstała ona w czasie, kiedy to w miejsce budynków drewnianych zaczęto coraz powszechniej wznosić obiekty z cegły, zwykle nie wyższe niż 1-2 piętrowe. Jednak w mieście i pobliskich wsiach nie brakowało zabudowań wyłącznie z drewna, często krytych słomą. Trzy lata później, w 1910 roku w Swarzędzu było 328 budynków mieszkalnych i 868 gospodarczych. Potrzebną do gaszenia pożarów wodę strażacy czerpali głównie ze studni. W 1911 roku było 6 studni publicznych i 126 prywatnych oraz z wodociągu uruchomionego w 1907 roku, w następnych latach rozbudowywanego (jeszcze w 1952 roku tylko 670 m sieci wodociągowej).
Prawdopodobnie korzystali ze sprzętu, o którym w odniesieniu do okresu bezpośrednio po I wojnie światowej napisano, że w 1920 roku „(...) sprzętu, oprócz paru starych węży tłocznych, 2 drabin hakowych, 1 francuskiej, 1 starej sikawki z roku 1878 oraz 2 zwijadeł na kołach, 2 stojaków hydrantowych, nie było.” Umundurowanie bojowe składało się z 19 bluz brezentowych, 19 hełmów skórzanych, 4 pasów bojowych oraz 3 toporków. Od początku istnienia straży jej członkowie niewątpliwie musieli intensywnie uczyć się nowych technik walki z ogniem. Jeszcze kilkanaście lat wcześniej wystarczała umiejętność gaszenia paliw stałych, głównie drewna. U zarania straży zjawiły się nowe wyzwania. W mieście pojawiły się liczne, pierwsza już w 1890 roku, maszyny parowe, parowa stolarnia Fietza w 1904 roku zatrudniała 19 osób. Do 1914 roku do miejskiej sieci gazowej zostało podłączonych 118 budynków i 80 latarni ulicznych, które zastąpiły lampy naftowe. Już w latach 1909-1910 elektrownia Roberta Liefke dostarczała prąd do niektórych warsztatów rzemieślniczych i latarni na części ulic.
Rola OSP w Okresie Międzywojennym i po I Wojnie Światowej
W sytuacji niemieckiej dominacji do końca I wojny światowej trudno stwierdzić, czy i na ile straż swarzędzka, jak wiele ochotniczych straży pożarnych powstających i rozwijających się w okresie zaborów, spełniała wielorakie funkcje w życiu społeczeństwa, wykraczające daleko poza cele, do których pełnienia była powołana. Bez względu na to należała do najstarszych, a zarazem do najbardziej zasłużonych dla społeczeństwa organizacji. Strażacy, bez względu na narodowość swoją czy osoby dotkniętej tym strasznym żywiołem, przystępowali do walki z nim. W końcowej fazie I wojny światowej wielu Polaków uczestniczyło w walce o niepodległość. Działalność wychowawcza, kultywowanie tradycji i rozbudzanie ducha narodowego, wreszcie niejednokrotnie ukryty wojskowy charakter straży ogniowych spowodowały, że strażacy z zaboru pruskiego masowo wzięli udział w Powstaniu Wielkopolskim. Wśród powstańców ze Swarzędza byli tacy, którzy już byli strażakami bądź zostali nimi w wolnej Polsce i dobrze zasłużyli się swarzędzkiej straży w okresie międzywojennym. Dowodem tego są zapisy z posiedzeń Zarządu (20.11.1928 r.); Zaporowski E. przedstawia zarządowi by zrobiono wniosek o odznaczenie za długoletnią, nieskazitelną służbę strażacką dla zast. nacz. dha Kwaśniewskiego, który przez czas od r. 1913 jest członkiem czynnym i pełni swą służbę nienagannie. Sam Edmund Zaporowski już w grudniu 1918 roku brał czynny udział w Powstaniu Wielkopolskim.
Po I wojnie światowej wznowienie działalności strażackiej w masowej i ewidentnie zorganizowanej formie nastąpiło dopiero w 1920 roku, gdy większa część mężczyzn z wojska powróciła. Kilku tutejszych obywateli na czele z druhem Maksymilianem Brodowskim, obecnym naczelnikiem honorowym, pomyślało w zorganizowaniu na nowo Ochotniczej Straży Pożarnej. Jednak trwająca wtedy wojna polsko-bolszewicka niewątpliwie przyhamowała działalność strażacką w sferze organizacyjnej. Dopiero po Bitwie Warszawskiej - Cud nad Wisłą i podpisaniu 18 marca 1921 roku traktatu pokojowego w Rydze, można było w miarę spokojnie zająć się tą działalnością. Jednak zanim doszło do opisanych wydarzeń, strażacy wznowili działalność. Zebranie organizacyjne odbyło się dnia 29 kwietnia 1920 roku pod przewodnictwem Romana Frankowskiego. Na zebraniu tym zapisało się 22, a według zapisu E. Zaporowskiego 26 członków czynnych. Zostały powołane władze już polskiej straży pożarnej w Swarzędzu.
Zarząd tworzyli: M. Brodowski, J. Ostrowski, R. Frankowski, W. Napieralski, Pfeifer, L. Pacyński, A. Napieralski, J. Cabański. Pierwsze prace organizacyjne dla ówczesnego zarządu były bardzo trudne. Strażacy musieli mieć sprzęt, tego było mało, w dodatku często nie nadawał się do użytku. Najważniejszą troską było sprzęt ten doprowadzić do stanu używalności, naprawiono resztkę węży i wyporządzono sikawkę. Mimo trudności wkrótce po reaktywowaniu straż wykazała swoją przydatność. Już dwa tygodnie później, przy pożarze warsztatu stolarskiego przy ul. Poznańskiej 15, straż zdała swój egzamin.
Większość czynnie działających strażaków była świadoma tego, że jest ich za mało dla skutecznego działania, a przede wszystkim profilaktyki przeciwpożarowej, gdzie niezbędne jest współdziałanie ze społeczeństwem. W tym okresie najbardziej pilną okazała się potrzeba zainteresowania, a przede wszystkim zaznajomienia ludności z rolą i znaczeniem takiej organizacji, lecz sprawa ta, mimo odbywanych zebrań, wieczorów oświatowych, ćwiczeń pokazowych oraz szeregu imprez, rozwijała się niezwykle opornie i słabo wśród ludności miasta i okolicy. Nadto niektórzy członkowie straży uchylali się od powierzonych im powinności oraz obowiązków strażackich. Stąd z lat 1920-1924 pochodzą informacje o działaniach zmierzających do powołania obowiązkowej straży pożarnej. Robiono zatem wnioski o utworzenie obowiązkowej straży pożarnej, lecz i to niewiele pomogło, gdyż każdy uchylał się od tego na wszelkie sposoby (1920 r.). Ówczesny Zarząd ponownie czynił starania o utworzenie obowiązkowej straży, lecz bezskutecznie (1924 r.). Pomimo wszystko zarząd się nie zrażał. By nabyć trochę wiadomości fachowych, wyszukiwano rozmaite podręczniki niemieckie, które tłumaczył na polski i przepisywał druh Zaporowski. Musimy pamiętać, że polskich podręczników nie było, do końca I wojny w straży obowiązywał język niemiecki, a w dodatku przedwojennymi strażakami byli głównie Niemcy. Teraz ich miejsce zajęli Polacy, dążący do podnoszenia swoich umiejętności. Na ich barkach spoczywał dobrowolnie przyjęty obowiązek walki z żywiołem ognia. Po odzyskania niepodległości swarzędzcy strażacy należeli do Wielkopolskiego Związku Straży Pożarnych.
Ujednolicenie i Podnoszenie Sprawności Bojowej
Zjazd Strażactwa Polskiego odbyty 8 i 9 września 1921 roku w Warszawie, przy udziale 3707 delegatów z 742 straży, miał na celu „zjednoczenie organizacyjne strażactwa w imię wielkiej idei nierozerwalności wskrzeszonej ojczyzny oraz zespolenie wszystkich sił duchowych i fizycznych narodu w dobie jej budowy”. Swarzędzcy strażacy uczestniczyli w tych działaniach organizacyjnych; wysyłano delegatów na rozmaite zjazdy delegatur Związku czy okręgu, wysłano delegację na zjazd do Warszawy oraz urządzano na zebraniach odczyty i wykłady. Utworzony został Główny Związek Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej, który wprowadził jednolitą strukturę organizacyjną i przystąpił do rozbudowy sieci straży. Oprócz gaszenia pożarów podejmowano różnorodne działania zmierzające do zapobiegania im. Przy Zarządzie Głównym Związku powołano komisję techniczną, która podjęła trud stałego podwyższania sprawności bojowej straży i ujednolicania sprzętu bojowego. Straże pożarne były bowiem wyposażone w sprzęt różnej produkcji, często stary i wyeksploatowany.
W ramach podwyższania sprawności bojowej w 1923 roku ćwiczenia odbywały się regularnie co 14 dni. W 1925 roku praca straży znów postąpiła naprzód. Zastępcę naczelnika - druha Kwaśniewskiego wysłano na 14-dniowy kurs do Gniezna, a kilku druhów uczęszczało na dorywczy kurs w Głównej. Wysłano także druhów Kwaśniewskiego i Pęczyńskiego na Wszechpolski Zjazd do Lwowa. W 1926 roku odbył się też 8-dniowy kurs dla naczelników straży, w którym brało udział 27 kursantów okolicznych straży, a z OSP Swarzędz Edmund Zaporowski. W 1923 roku zarząd tworzą: M. Brodowski - naczelnik, A. Czarnecki - zastępca naczelnika, E. Zaporowski - sekretarz, R. Frankowski - skarbnik, T. Nowicki i M. Szymkowiak - ławnicy. By kasę zasilić, urządzano przedstawienia amatorskie, zabawy, itp. imprezy. Członków czynnych straż liczyła 33, popierających - 44. W 1924 roku liczba członków czynnych podniosła się do 37, a liczba członków popierających spadła do sześciu - byli to Antoni Tabaka, Jan Gruszczyński, Paweł Knade, Leon Roszak, Michał Majchrzak i Emil Matschke. W tym roku następuje zmiana zarządu, który tworzą: M. Brodowski, St. Kwaśniewski, E. Zaporowski, St. Wolny, M. Szymkowiak i W. Pęczyński. Wysiłek strażaków w walce z żywiołem jest w tych latach skuteczny i doceniany. W 1925 roku uczestniczą w 10 akcjach gaśniczych; przy pożarach pozamiejscowych brano udział w akcji ratunkowej w 6 wypadkach, osiągając zawsze I nagrodę Krajowego Ubezpieczenia Ogniowego. W 1926 roku zanotowano 12 pożarów; przy wszystkich tych pożarach niesiono czynną pomoc, za którą Krajowe Ubezpieczenie Ogniowe w 6 wypadkach przyznało nagrodę.