Prawdziwe Informacje o Samolotach i Pojazdach Strażackich

Współczesne działania ratownicze, zwłaszcza te związane z lotnictwem i pożarami na dużą skalę, wymagają specjalistycznego sprzętu i wysoko wyszkolonych służb. Samoloty i pojazdy strażackie są kluczowymi elementami systemu bezpieczeństwa, a ich konstrukcja i funkcje stale ewoluują, aby sprostać rosnącym wyzwaniom.

Lotniskowa Straż Pożarna (LSP) - Klucz do Bezpieczeństwa Lotnictwa

Lotniskowa Straż Pożarna to wyjątkowo wysoko wyspecjalizowana służba wywodząca się z klasycznej straży pożarnej, działająca na terenie lotniska i obszaru przyległego. W Polsce Lotniskowa Straż Pożarna działa w ramach Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze”.

LSP działa zarówno profilaktycznie, jak i faktycznie w sytuacji powstania zagrożenia lub zaistniałego zdarzenia. Podstawowe działania Lotniskowej Straży Pożarnej to: udział w akcjach ratowniczo-gaśniczych w rejonie działania oraz udział w akcji ratunkowej w wypadku lotniczym. Straż podejmuje akcje w sytuacjach zagrożenia statku powietrznego, likwiduje skutki zaistniałego wypadku lub katastrofy, asekuruje niektóre standardowe czynności wykonywane na lotnisku (np. lądowanie statku powietrznego we mgle, tankowanie samolotu, kiedy na pokładzie są pasażerowie, lub prowadzony jest załadunek cargo).

Przepisy i Normy ICAO

Obecne cele Lotniskowej Straży Pożarnej są wynikiem analiz zaistniałych katastrof lotniczych na przestrzeni dziesięcioleci funkcjonowania awiacji. Każdy port lotniczy prowadzący działalność komercyjną musi spełniać przepisy wydane przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (International Civil Aviation Organization, ICAO). ICAO ustaliła zakres i sposób przeprowadzania działań ratowniczo-gaśniczych w zależności od wielkości (kategorii) lotniska oraz ustaliła niezbędne minimalne siły i środki. Przepisy te, co jakiś czas ulegają nowelizacji.

Czas Reakcji i Skuteczność Akcji Gaśniczych

O powodzeniu akcji ratowniczej, a co za tym idzie uratowaniu osób będących na pokładzie samolotu, decydują takie czynniki jak: czas, sprzęt i ludzie, a właściwie ich wyszkolenie. We współczesnych samolotach czas roztopienia się kadłuba nie przekracza 100 sekund. Analizy wykazały, że od ogłoszenia alarmu, pierwsze podanie środka gaśniczego na płonący samolot to około 3 minuty i więcej. Dlatego minimum ustalono na 3 minuty, ale zaleca się nieprzekraczalny czas 2 minut. W przypadku awaryjnego lądowania czas ten nie jest brany pod uwagę, bo wozy bojowe już pełnią funkcję asekuracji. Warto dodać, że normy wytrzymałości pożarowej nałożono także na producentów samolotów.

ICAO, w zależności od kategorii lotniska, ustaliła minimalne ilości środków gaśniczych oraz ilość samochodów bojowych. Z tego względu, od lat 70. jest podział na wozy bojowe szybkiej interwencji i ciężkie samochody wodno-pianowe. Z uwagi na krótki czas dla podjęcia działań, w latach 90. nowe remizy Lotniskowej Straży Pożarnej zaczęto budować przy polu wzlotów, zwykle na wysokości środka głównej DS (RWY).

Charakterystyka Współczesnych Lotniskowych Samochodów Pożarniczych

Wozy bojowe Lotniskowej Straży Pożarnej różnią się od wozów bojowych innych jednostek straży pożarnej. Wynika to z bardzo wysokich wymagań stawianych tego typu samochodom. W latach 60. XX wieku pojawili się producenci budujący tego typu specjalistyczne pojazdy, a Europa Zachodnia stała się wyznacznikiem opracowania i budowy tych pojazdów. Jest to sprzęt o najnowocześniejszych rozwiązaniach technicznych. Obecnie niewiele firm produkuje tego typu sprzęt.

Parametry Techniczne i Konstrukcja

Lotniskowe ciężkie samochody pożarnicze osiągają duże prędkości, od 100 km/h do 150 km/h, oraz duże przyspieszenie, które jest mierzone od 0 do 80 km/h. Mają bardzo szerokie opony, aby dobrze poruszać się w terenie, pokonywać grząski lub piaszczysty teren, a także bez problemu przejechać przez pole uprawne. Dlatego też mają zawsze napęd na wszystkie koła.

Samochody te, już w latach 70., charakteryzowały się wysokim współczynnikiem mocy, wynoszącym dla samochodów szybkiej interwencji około 30 kW/tonę, a dla samochodów ciężkich około 20 kW/tonę. Mają dużą wydajność zamontowanych pomp i działek wodnych, która dochodzi do 10 000 litrów/minutę.

Wszystkie lotniskowe samochody pożarnicze mają instalację wodno-pianową, ze zbiornikiem wody i zbiornikiem środka pianotwórczego. Linią gaśniczą jest przede wszystkim działko wodno-pianowe sterowane zdalnie z kabiny kierowcy. Nierzadko działko to jest zamontowane na wysięgniku poruszanym hydraulicznie. Dzięki temu działko wodno-pianowe może wysunąć się do 15 m do przodu lub 10 m ponad powierzchnię ziemi. Często działko na wysięgniku posiada lancę, którą może przebić kadłub samolotu i podać środek gaśniczy bezpośrednio do wnętrza. System ten określony jest nazwą HRET (High Reach Extendable Turret). Kiedy taki wóz bojowy ma wysięgnik, zwykle posiada drugie działko wodne zamontowane w przedzie pojazdu. Oprócz tego wozy gaśnicze mają mniej lub bardziej rozbudowany system własnej ochrony przed pożarem, w postaci dysz skierowanych przed samochód.

Unikalny Kształt i Wyposażenie

Lotniskowe samochody pożarnicze często mają charakterystyczny klinowaty kształt szoferki. Nie jest to wynikiem fantazji projektanta. W latach 60. przeprowadzono testy, których celem było skuteczne pokonywanie przeszkód w postaci ogrodzeń (płotów). Zwykły samochód ciężarowy przy pokonywaniu takiej przeszkody szarpie i rozrywa tego typu ogrodzenie. Przy kształcie klinowym szoferki ogrodzenie jest po prostu kładzione, auto przejeżdża bez problemu, a i straty w ogrodzeniu są znacznie mniejsze. Taki samochód jedzie na skróty w sytuacji awaryjnej.

W latach 80. przyjęto standardy gaszenia pianą oraz proszkiem jednocześnie. Samochody miały w sobie zbiorniki na proszek, na przykład Halon, w ilości do 3 000 kg i osobne działko dla podawania proszku. Wyrzut proszku dokonywany jest sprężonym azotem. Zwykle to działko było w przedzie samochodu. Zasięg takiego działka powinien wynosić minimum 50 m. Problem w tym, że po użyciu Halonu nic nie nadawało się już do naprawy.

Zbiornik wody i środka pianotwórczego to nie jedyne wyposażenie wozu bojowego. Samochody posiadają różnego typu:

• podnośniki pneumatyczne
• narzędzia hydrauliczne, pneumatyczne i elektryczne do rozpierania zakleszczonej konstrukcji, przecinania stali, duraluminium, a nawet betonu
• nożyce, topory, przenośne drabiny
• sprzęt oświetleniowy, zestawy sanitarne
• aparaty do ochrony dróg oddechowych lub podawania tlenu.

Wymagania i Ewolucja Pojazdów

Największe wymagania są stawiane samochodom szybkiej interwencji, czyli tym, które są na miejscu zdarzenia pierwsze. Mają osiągać przyspieszenie od 0 do 80 km/h poniżej 25 sekund. Ich prędkość maksymalna nie może być niższa niż 100 km/h, ale potrafią osiągać prędkość 160 km/h. Zasięg działka wodnego nie mniejszy niż 50 m. Działko to musi mieć deflektor, który zmienia kształt podawanego strumienia.

Ciężkie samochody pożarnicze dysponują przyspieszeniem do 80 km/h nie większym niż 40 sekund. Ich działko ma podać strumień wodny na co najmniej 75 m. Te przyspieszenia wynikają z wymogu dotarcia w każde miejsce lotniska w czasie nie dłuższym niż 3 minuty. Ciężkie samochody gaśnicze wodno-pianowe posiadają duże zbiorniki wody o pojemnościach dochodzących 14 000 litrów, a środka pianotwórczego do 2 000 litrów. Osobno są pojazdy ratownictwa technicznego i usuwania skutków katastrof.

Obecnie ciężkie lotniskowe samochody pożarnicze nie osiągają prędkości 80 km/h w 10 sekund, nie „palą gumy”, nawet nie mają 80 000 kg masy. Dzieje się tak, ponieważ współczesne przepisy tego nie wymagają, a liczy się stosunek kosztów do efektów. Niewiele portów lotniczych byłoby stać na pojazd, który kosztuje 5 mln dolarów. Praktycznie, od lat 60. przepisy ICAO niewiele się zmieniły. A i tak, współczesne samochody pożarnicze na lotniskach to istne monstra, wzbudzające szacunek i podziw. Swoimi parametrami przewyższają wszystkie klasyczne wozy straży pożarnej, dorównują im tylko specjalne wozy pożarnicze używane w przemyśle chemicznym.

Modernizacje i Innowacje w Pojazdach LSP

Technika idzie do przodu. Pojazdy mają automatyczne skrzynie biegów. Bardzo często mają już dwa silniki wysokoprężne z doładowaniem. Pompy są mniejsze, ale bardziej wydajne. Główne działko umieszcza się na rozkładanym ramieniu, które zaopatruje się w lancę do przebijania kadłuba samolotu i podawania piany do środka, czyli system HRET.

Toczą się prace nad działkami, które będą tworzyły mgłę wodną odpowiednio zawirowaną. Obniży to ilość podawanej wody przy jednoczesnym zwiększeniu skuteczności gaszenia. Wciąż modernizuje się systemy samoobrony pojazdu. Są już takie, które działają bez udziału załogi, a uruchamiane są na podstawie danych z kamer termowizyjnych. Pojazdy mają wysuwane na maszcie reflektory do oświetlenia miejsca zdarzenia.

Przednie i boczne szyby kabiny załogi mają coraz większą powierzchnię, dla dobrej obserwacji. Szkło, z którego są wykonane okna pojazdu, ma podwyższoną odporność na temperaturę, często z warstwą napylonego metalu, dla lepszego odbicia promieniowania cieplnego. Drzwi do kabiny otwierane są automatycznie. Wejście do środka jest szerokie i wygodne, co ma ułatwić ewentualną ewakuację. Buda pojazdu wykonywana jest z tworzywa sztucznego. Znacznie ograniczono ilość stosowanych płyt drewnopochodnych.

Komputeryzacja i miniaturyzacja są na porządku dziennym. W kabinie zamiast zegarów analogowych i lampek kontrolnych są kolorowe ekrany ciekłokrystaliczne. Całkowicie zrezygnowano z opracowanych w latach 70. wysuwanych w górę koszy ze strażakiem.

Schemat Budowy Lotniskowych Wozów Bojowych

Powstał pewien schemat budowy tego typu pojazdów. Z przodu jest obszerna kabina dla 3-5 strażaków. Wejście do kabiny zapewniają boczne drzwi. Często są także drzwi tylne lub dachowe umożliwiające wejście strażaków na dach pojazdu. Dodatkowo to wejście umożliwia drabina zamontowana w tyle pojazdu. W centrum pojazdu umieszcza się zbiornik wodny, który zwykle wykonany jest z tworzywa. W dodatku jego kształt jest taki, aby nie za bardzo podnosić w górę środek ciężkości pojazdu, bo to grozi wywrotką na zakręcie. Rozmieszczenie pozostałych zbiorników (środka pianotwórczego, zbiornika proszku, zbiorników paliwowych) należy do dziedzin know-how danej firmy. Silnik lub dwa silniki wysokoprężne umieszcza się w tyle pojazdu na głównej ramie nośnej.

Istnieje kilku producentów silników w Europie i USA. Producenci stosują różne sprzęgła, często hydrokinetyczne. Jeśli chodzi o automatyczne skrzynie biegów, to w ścisłej czołówce jest Amerykańska firma Allison, znana w latach 40. i 50. z produkcji silników turboodrzutowych. Schowki w burtach są wynikiem rozłożenia wewnętrznych podzespołów i życzeń zamawiającego.

Wszystkie pojazdy są zdolne do poruszania się po drogach publicznych i dlatego są zarejestrowane. Ich terenem działania nie jest tylko teren lotniska, ale także obszar do kilku, kilkunastu kilometrów od niego. Obecnie (2017 r.) w Rzeczypospolitej jest prowadzony proces wciągania Lotniskowych Straży Pożarnych do krajowego systemu ratownictwa.

Incydenty i Katastrofy Lotnicze z Udziałem Pojazdów Strażackich

Wypadek w Peru (Airbus A-320 linii Latam)

Airbus A-320 linii Latam, na którego pokładzie było 102 pasażerów, miał odlecieć do Juliaca na południu Peru. Przy pełnej prędkości startowej, wynoszącej 127 węzłów, czyli ok. 235 km/h, wpadł na wjeżdżający na pas wóz lotniskowej straży pożarnej - specjalistyczny Rosenbauer Panther 4x4. Odrzutowiec uderzył w niego podwoziem, w wyniku czego śmierć na miejscu poniosło dwóch strażaków. Ciężko ranny został także jeden z ratowników, znajdujący się w pojeździe, w stanie krytycznym.

Linie Latam poinformowały, że wszyscy pasażerowie i członkowie załogi zostali bezpiecznie ewakuowani i nie odnieśli poważniejszych obrażeń. Lotniskowy Panther był na straconej pozycji przy kontakcie ze startującym Airbusem, ważącym ok. 60-70 ton. Samolot uderzył podwoziem w jego kabinę. Zniszczenia w Airbusie również były poważne - maszyna straciła praktycznie całe tylne podwozie oraz prawy silnik. Skrzydło samolotu natychmiast stanęło w płomieniach.

Peruwiańskie władze wszczęły śledztwo. Wiadomo jednak, że lotniskowe wozy strażackie brały udział w ćwiczeniach, mających sprawdzić czas dojazdu na pas startowy. W kolumnie znajdowały się trzy pojazdy - dwa ciężkie wozy oraz lekki pickup. W kontakt ze startującym samolotem weszło pierwsze auto z kolumny, która najprawdopodobniej w wyniku błędu w zarządzaniu lub problemów z komunikacją, znalazła się na pasie startowym w niewłaściwym czasie.

Kolizja Air Canada z wozem strażackim na lotnisku LaGuardia w Nowym Jorku

Do tragedii doszło w niedzielę przed północą czasu lokalnego, kiedy to samolot Air Canada zderzył się z wozem strażackim tuż po wylądowaniu na lotnisku LaGuardia w Nowym Jorku. Na pokładzie maszyny znajdowało się 76 osób, w tym pasażerowie i członkowie załogi. W wyniku katastrofy zginęło dwóch pilotów, a 41 osób trafiło do szpitala. Wóz strażacki otrzymał pozwolenie na przejazd przez pas, jednak kontrolerzy w ostatniej chwili nakazali zarówno pojazdowi, jak i samolotowi linii Frontier lecącemu do Miami, zatrzymanie się.

Kabina pilotów została poważnie uszkodzona, a samolot po wypadku stał na płycie lotniska z podniesioną przednią częścią kadłuba. Rannych zostało także dwóch strażaków Port Authority znajdujących się w wozie ratowniczym; jeden z nich opuścił szpital jeszcze tego samego dnia, drugi pozostał na obserwacji. Według doniesień hospitalizowano również kilkudziesięciu pasażerów.

Sekretarz transportu Sean Duffy zapowiedział dochodzenie Krajowej Rady Bezpieczeństwa Transportu (NTSB). Szef Federalnej Administracji Lotnictwa Bryan Bedford poinformował, że na lotnisku był umiarkowany wiatr i ograniczona widoczność, a do zdarzenia doszło w trakcie reakcji służb na przerwany start innej maszyny. Z danych cytowanych przez „New York Times” wynika, że samolot po przyziemieniu poruszał się po pasie z prędkością około 244 km/godz., po czym gwałtownie zwolnił. Nagrania z wieży kontroli lotów sugerują, że kontroler mógł być rozproszony w momencie zdarzenia.

Samoloty Strażackie w Walce z Pożarami Lasów

Pożary lasów są jednym z najbardziej niszczycielskich żywiołów, z którymi mierzy się współczesny świat. Do akcji przy gaszeniu pożarów lasu wykorzystywane są samoloty strażackie.

Przyczyny i Skala Pożarów Lasów

Fakty są zatrważające - to człowiek odpowiada za ponad 90% pożarów lasów. Często do przypadkowych podpaleń dochodzi podczas spacerów lub grzybobrania. Niedopałki papierosów, ogniska czy grille - to główni winowajcy pożarów lasów. Lasy są najbardziej podatne na ogień w okresach wakacyjnej suszy. Jeżeli wilgotność ściółki spadnie poniżej 28% znacznie zwiększa się szansa na zapalenie. Tak było właśnie podczas tegorocznych wakacji w zagranicznych kurortach.

Tegoroczne pożary dotknęły niemal całe wybrzeże Morza Śródziemnego. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy są wysokie temperatury, które wynikają z globalnego efektu cieplarnianego. W Europie tego lata spaliło się nie mniej niż 590 tysięcy hektarów lasów - wynika z danych Europejskiego Systemu Informacji o Pożarach Lasów. Pożary lasów szczególnie dotknęły Grecję, Francję, Hiszpanię, Turcję, ale też Tunezję i Algierię. Najmocniej ucierpiała Turcja, gdzie spaliło się aż 182 tys. hektarów lasów. Część pożarów nadal jeszcze nie została ugaszona.

Systemy Ostrzegania i Działania Gaśnicze

Większość krajów ma skrupulatnie opracowaną formę systemu wczesnego ostrzegania. Ocenia się wtedy temperaturę, wilgotność ściółki i prędkość wiatru. W Polsce na przykład stosuje się system określania stopni zagrożenia pożarowego. III stopień oznacza zagrożenie katastrofalne; nie wolno rozpalać ognisk nawet w miejscach wyznaczonych. Jeśli ogień już się pojawi, strażacy szukają źródła dymu. W wielu krajach już przy pierwszych oznakach dymu wysyłane są samoloty gaśnicze. Gdy zagrożenie jest wyjątkowo wysokie, nie czeka się ani chwili. Jednak w Europie samoloty są angażowane później.

Jak informuje serwis prawo.pl, w Polsce system ochrony lotniczej mają tylko Lasy Państwowe. Rocznie na ochronę lasów przed pożarami przeznaczają ponad 100 mln zł, z czego 30 proc. pochłaniają koszty czarterowania ok. 30 samolotów i śmigłowców gaśniczych oraz patrolowych. Te jednostki są również wykorzystywane do zabiegów agrotechnicznych w lasach. Rozwiązaniem trudnej sytuacji strażaków byłoby utworzenie Państwowego Lotnictwa Przeciwpożarowego.

Znane Samoloty Gaśnicze

• PZL M18 Dromader: Jedyny polski samolot strażacki, amerykańska konstrukcja oparta na bazie samolotu rolniczego Rockwell S-2, zmodyfikowany do potrzeb polskiej straży pożarnej. Ma masę 2710 kg, maksymalną masę startową 5300 kg i osiąga prędkość maksymalną 256 km/h.
• Boeing 747 Supertanker: Największy strażacki samolot na świecie, brał udział w akcjach gaśniczych na całym świecie. Ma dziesięć zbiorników, w których może przewozić tyle środków gaśniczych co 60 śmigłowców w podwieszanych zbiornikach. Mierzy 70 m długości, rozpiętość skrzydeł wynosi 64 m. Posiada cztery silniki i ciśnieniowy system zraszania, dzięki czemu woda jest uwalniana w konkretnych odstępach czasu. Niestety, w kwietniu 2021 r. samolot został uziemiony i obecnie nie jest wykorzystywany.

Tegoroczne wakacje nie szczędziły katastrof - płonęły lasy w Grecji, Turcji i wielu innych krajach. Pomocy udzielili również polscy strażacy. W Turcji prowadzili działania ze śmigłowców, które skutecznie pozwoliły zaprzestać niekontrolowanego rozprzestrzeniania się ognia.

WISS Wawrzaszek - Polski Lider w Produkcji Samochodów Specjalnych

Firma WISS Wawrzaszek, o dokładnej nazwie „Wawrzaszek Inżynieria Samochodów Specjalnych”, powstała w 1988 roku z inicjatywy pana Piotra Wawrzaszka. Swoją siedzibę ma w Bielsku-Białej. Od samego początku istnienia zajmuje się produkcją samochodów specjalnych, dzięki czemu stała się liderem na Polskim rynku, a także wiodącym kontrahentem na rynkach zagranicznych. Jest jednym z członków GRUPY WISS, w skład której wchodzi także szwedzka firma Ruberg AB, produkująca pompy pożarnicze z brązu, oraz F.M. "BUMAR - KOSZALIN", będący największym w Polsce producentem podnośników pożarniczych.

Historia i Rozwój

Początki firmy to serwisowanie podzespołów do samochodów ciężarowych. W 1993 roku firma opracowała pierwszy lekki samochód ratownictwa techniczno-drogowego. W 1994 roku przeniosła się do nowej hali produkcyjnej o powierzchni 5 000 m kwadratowych i w tym samym roku zbudowała swój pierwszy samochód ratowniczo-gaśniczy. W 1996 roku powstał pierwszy ciężki samochód ratownictwa technicznego i chemicznego.

W 2001 roku powstał pierwszy samochód lotniskowy na podwoziu Man. W 2002 roku powstał nowy obiekt produkcyjny o powierzchni 13 000 m kwadratowych, a w 2004 roku kolejny o powierzchni 7 000 m kwadratowych. W 2004 roku firma została właścicielem producenta pomp pożarniczych Ruberg AB. W 2006 roku firma zaczęła eksport swoich wyrobów do krajów skandynawskich.

WISS Wawrzaszek Felix - flagowe pojazdy lotniskowe

W 2009 roku powstał pierwszy, Polski, specjalny pojazd lotniskowy WISS Wawrzaszek Felix w wersji 6×6, a dwa lata później WISS Wawrzaszek Felix 8×8. W 2011 roku firma uruchomiła oddział w Czechach i przyjęła formę prawną „Wawrzaszek ISS sp z o.o.” Spółka komandytowo-akcyjna. W 2012 roku firma została właścicielem firmy „Bumar - Koszalin” oraz założyła oddział w Niemczech WISS GmbH. W 2014 roku powstał samochód WISS Wawrzaszek Felix II, będący polskim lotniskowym pojazdem gaśniczym z górnej półki. Projekt powstał z udziałem zespołu WISS, z głównym projektantem Agnieszką Fujak i konstruktorem prowadzącym Aleksandrem Kłusakiem. Pojazd jest dostępny na rynku od 2012 roku.

Charakterystyka WISS Wawrzaszek Felix 8×8

Nadwozie pojazdu wykonano w całości z materiałów kompozytowych (GPR). W kabinie załogi, do której drzwi otwierają się automatycznie, znajduje się centralny panel sterowania poszczególnymi urządzeniami, w tym z układem hydraulicznym. Część środkowa pojazdu Felix to zbiorniki na środki gaśnicze: 15 500 litrów wody oraz 1 000 litrów środka pianotwórczego. Pojazd Felix posiada też system ochronny składający się z 11 zraszaczy umożliwiających użycie wody lub strumienia piany ciężkiej. Manewrowanie na małej przestrzeni ułatwia układ napędowy 8×8 z dwiema skrętnymi osiami. Dzięki dwóm silnikom Volvo o mocy 612 KM każdy, 50 000 kg pojazd rozpędza się do 80 km/h w 20 sekund. Pojazdy typu Felix 8×8 są eksploatowane na Lotnisku Strachowice od 2012 roku.

Charakterystyka WISS Wawrzaszek Felix 6×6

W 2009 roku, czyli dwa lata wcześniej niż Felix 8x8, powstał pojazd Felix 6×6. Jest to pojazd trójosiowy i nieco mniejszy, oparty na podwoziu Frescia 6×6. Masa pojazdu wynosi 36 000 kg. Wymiary to 11 380 x 3 492 x 3 785 mm. Karoseria (podwozie pojazdu) wykonana jest z kompozytu poliestrowego. W nadwoziu jest 8 skrytek. W kabinie jest miejsce dla 4 osób. Posiada zbiornik na wodę z kompozytu poliestrowego o pojemności 10 000 litrów, zbiornik środka pianotwórczego o pojemności 1 500 litrów oraz zbiornik na proszek wykonany ze stali o pojemności 250 kg.

tags: #samolot #strazacki #prawdziwy