Nazwa „Różowa Pantera” jest znana w kulturze masowej pod dwoma odmiennymi, lecz równie intrygującymi postaciami. Z jednej strony to legendarna seria filmów komediowych z niezapomnianym Inspektorem Jacquesem Clouseau, z drugiej - to pseudonim dla jednej z najbardziej zuchwałych grup przestępczych w historii Europy.
Seria Filmowa „Różowa Pantera”
Początki i Koncepcja
Cykl filmów o „Różowej Panterze”, którego premiera pierwszej części miała miejsce 19 grudnia 1963 roku, stał się globalnym fenomenem. Kiedy Blake Edwards zdecydował się na niekonwencjonalne rozpoczęcie i zakończenie swojego filmu, mało kto zdawał sobie sprawę, że będzie to pierwszy z dziesięciu filmów opowiadających o tym samym bohaterze. Film zgoła fabularny zaczyna się i kończy kreskówką przedstawiającą trochę dziwnie poruszającą się różową panterę - animowanego zwierzaka w tym właśnie kolorze.
W pierwszej części o panterze główne role zagrali Peter Sellers jako Inspektor Jacques Clouseau i David Niven jako dżentelmen włamywacz Sir Charles Lytton. Inspektor miał chronić słynny diament o nazwie "różowa pantera", a Sir Charles chciał go oczywiście ukraść. Diament ma skazę w kształcie skaczącej pantery, a inspektor ma "skazę" w postaci niezdarności i pecha - te zdawałoby się podobieństwa powodują, że to Inspektor Clouseau staje się ową tytułową panterą. Niezdarność inspektora, nawet jego pech, nie pozbawiają go sukcesu - zawsze, w finale, wychodzi obronną ręką, jakby czuwał nad nim niezmordowany anioł stróż. Musiałby być niezmordowany, bo liczba wpadek i pomyłek inspektora, nagromadzenie się pechowych zdarzeń, jest tak duża, że bez działań opatrzności, normalny człowiek już dawno by przepadł, przegrał, rozsypał się zawodowo. Inspektor natomiast wierzy w swoje umiejętności, w swoją intuicję, w dobrze wybierane metody działania. Może wpływ na to miały też ogólne warunki aktorskie Petera Sellersa, który oprócz zagrania w jeszcze pięciu filmach tej serii, pojawił się w dwóch niesamowitych i bardzo śmiesznych filmach: "Przyjęcie" (również Blake’a Edwardsa, 1968) oraz "Co słychać, koteczku?" (1965). Kolejne filmy o różowej panterze opowiadają, w podobnej narracji, śmieszne losy inspektora Clouseau działającego w policji i biorącego udział w bardzo ważnych misjach. Każdy z kolejnych filmów można oglądać jako odrębną całość - najlepiej jednak jest zacząć od pierwszego filmu.
Fabuła Filmu „Różowa Pantera: Strzał w Ciemności” (1964)
Film „Różowa Pantera: Strzał w ciemności” (ang. A Shot in the Dark, 1964) to amerykańska komedia w reżyserii Blake’a Edwardsa, stanowiąca kontynuację filmu „Różowa Pantera”. W paryskiej posiadłości rodziny Ballonów dochodzi do zabójstwa hiszpańskiego szofera Miguela. Główną podejrzaną jest pokojówka Maria Gambrelli, która kiedyś miała romans z Miguelem. Była widziana nad zwłokami szofera z dymiącym pistoletem w ręku i twierdziła, że Hiszpan często ją bił; zostaje ona aresztowana. Benjamin Ballon powierza kierowanie śledztwem inspektorowi Jacquesowi Clouseau, który wypuszcza Marię z aresztu, gdyż wbrew oczywistym dowodom jest przekonany o jej niewinności, a ponadto zakochuje się w niej. Przekonany, że Maria kryje prawdziwego zabójcę, zaczyna incognito śledzić ją. Przełożony Clouseau, inspektor Charles Dreyfus czyni wszystko, co w jego mocy, by został odsunięty od sprawy, a w końcu podejmuje próby zabicia go. Film zyskał pozytywne oceny i w 1965 roku był jednym z 13 najpopularniejszych filmów w Wielkiej Brytanii.
Postacie i Aktorzy
Inspektor Jacques Clouseau
Inspektor Jacques Clouseau, grany przez Petera Sellersa, stał się ikoną kina komediowego. Jego niezdarność, pech i jednocześnie niewzruszona wiara we własne umiejętności tworzą unikalną postać, która mimo wielu pomyłek zawsze finalnie wychodzi z opresji zwycięsko.
Cato
Inspektor Clouseau ma jeszcze jeden stały element swoich działań - jest to Cato, mistrz sztuk walki, którego zadaniem było trenowanie inspektora w sztuce samoobrony. Cato atakował w najmniej oczekiwanych momentach - inspektor "nie znał dnia ani godziny". Sceny walki zawsze wyglądały dość komicznie. Postać Cato, grana przez Burta Kwouka, karierę zaczynał na przełomie lat 50. i 60. Pojawiał się w brytyjskich filmach i serialach. Sławę przyniosła mu rola Cato w serii "Różowa Pantera". W tej roli po raz pierwszy pojawił się w roku 1964 w filmie "Różowa Pantera: Strzał w ciemności". Następnie powracał między innymi w filmach: "Różowa Pantera kontratakuje", "Zemsta Różowej Pantery" i "Syn Różowej Pantery". W roku 1964 Kwouk wcielił się również w rolę Pana Linga w filmie o Jamesie Bondzie "Goldfinger", gdzie partnerował Seanowi Connery'emu.
Inne kluczowe postacie
- Maria Gambrelli: Pokojówka podejrzana o morderstwo, w której zakochuje się Inspektor Clouseau.
- Benjamin Ballon: Powierza Clouseau kierowanie śledztwem.
- Inspektor Charles Dreyfus: Przełożony Clouseau, który obsesyjnie próbuje go usunąć ze sprawy, a nawet zabić.
Gang „Różowe Pantery”: Najsłynniejsi Przestępcy Europy
Początki i Nazewnictwo
Gang "Różowe Pantery" uchodzi za najbardziej osławioną grupę przestępczą w Europie. Nazwę "Różowe Pantery" nadali przestępcom ścigający ich funkcjonariusze Interpolu. O gangu zrobiło się głośno po raz pierwszy w 1993 roku, kiedy to przestępcy zrabowali w Londynie diamenty o wartości 500 tysięcy funtów, ukrywając je w pudełku z kremem do twarzy, co było powtórzeniem tricku znanego z filmu "Powrót Różowej Pantery".
Zakres Działalności i Modus Operandi
Dokonywane przez nich kradzieże uchodzą za jedne z najbardziej zuchwałych w historii kryminalistyki. Ich przestępstwa są określane mianem "bandyckich majstersztyków" nawet przez ścigających ich funkcjonariuszy policji. Według ekspertów, całkowita wartość dokonanych przez nich napadów wynosi aż 500 milionów dolarów. Doszło do nich w ponad 20 krajach, między innymi we Francji, Niemczech, Szwajcarii, Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Luksemburgu i Monako. W XXI wieku grupa dokonała ponad 120 spektakularnych rabunków w Europie, Japonii i Stanach Zjednoczonych.
Legenda obrósł także zuchwały sposób, w jaki przestępcy dokonywali napadów. W 2005 roku, podczas napadu na jubilera w Saint-Tropez, bandyci nosili koszule we wzory kwiatów, a z miejsca przestępstwa oddalili się motorówką. Trzy lata później w czasie rabunku w Dubaju "Pantery" wjechały do salonu jubilerskiego dwoma limuzynami. Gdy z kolei rabowali kosztowności we Francji, byli przebrani za kobiety. Śledczy zwracają uwagę na fakt, iż przestępcy rzadko maskują swoje twarze. Zamiast tego wolą stosować elementy make-upu znane z hollywoodzkich filmów. W większości przypadków "Pantery" nie noszą się jednak zbyt widowiskowo, stawiając na czarne skórzane kurtki i czapeczki bejsbolowe.
Nieco mniej finezyjną metodą "Panter" było podjeżdżanie pod wybrane wcześniej sklepy jubilerskie z piskiem opon samochodami, wyważanie drzwi, rozbijanie siekierami kaset z kosztownościami i opuszczanie w ciągu kilkudziesięciu sekund lokalu pełnego sterroryzowanych klientów. W rabunkach "Pantery" używają oczywiście także broni automatycznej, a nawet granatów, oddalając się z kosztownościami zapakowanymi w worki z papierem toaletowym, tak aby nie uszkodzić zrabowanych klejnotów. Cała akcja trwa zazwyczaj 90 sekund. Osławiony Gang Różowych Panter dopuścił się ostatnio kolejnej zbrodni. Bandyci tym razem uderzyli na terytorium Francji. Czterej zamaskowani mężczyźni, uzbrojeni w karabiny, podczas napadu w Cannes zabili jubilera. Bandyci kazali położyć się na podłodze wszystkim osobom obecnym w jubilerskim sklepie, a następnie, przy użyciu kijów bejsbolowych, zniszczyli szklane kasety zawierające biżuterię. Właściciel sklepu został zastrzelony przez gangsterów, gdy w pośpiechu opuszczali oni budynek. Najsłynniejsi przestępcy Starego Kontynentu nadal kontynuują swoją działalność, więc w najbliższym czasie z pewnością będzie głośno o kolejnych "akcjach" Panter.
Struktura i Rekrutacja
Interpol podejrzewa, że w skład gangu wchodzi około 200 mężczyzn oraz kilka kobiet, pochodzących z Serbii. Według innych informacji, prawdziwy trzon grupy stanowi około 60 osób, z czego połowa pochodzi nie z Serbii, lecz z sąsiedniej Czarnogóry. Wielu z nich to uczestnicy krwawych wojen na terytorium byłej Jugosławii w latach 90. Większość członków Różowych Panter ma wywodzić się z serbskiego miasta Nisz, które podupadło w wyniku wojen w "bałkańskim kotle". Jeden z tamtejszych właścicieli restauracji wspomina: "Kiedyś byliśmy bardzo modni. Kopiowaliśmy wzory dotyczące stylu życia z Włoch, wakacje spędzaliśmy w Hiszpanii. Straciliśmy ten styl życia w wyniku wojny. Zamknęliśmy się na świat, w związku z czym zaczęliśmy kopiować wzory z Belgradu."
Pantery prowadzą podwójne życie, ukrywając się wśród diaspory bałkańskich uchodźców, byłych członków bojówek paramilitarnych i emigrantów zarobkowych, którzy opuścili byłą Jugosławię, gdy kraj ten rozdarł w latach 90. krwawy koszmar wojny domowej. Nowi członkowie gangu rekrutowani są spośród pracowników restauracji czy szpitali, a chętnych nie brakuje. Wcześniej śledczy twierdzili, że Pantery pracowały dla rosyjskiej i włoskiej mafii, ale według najnowszych opinii, ich organizacja jest całkowicie niezależna. Środki uzyskane z przestępczego procederu mają być lokowane w ziemię i domy kupowane w bałkańskich krajach. Jeśli ktoś z organizacji wpadnie w ręce stróżów prawa, ma przykaz, by nie "sypać" kompanów. Jego miejsce w gangu zajmuje prawie natychmiast kolejna osoba-zmiennik.
Pomiędzy Mitem a Rzeczywistością
"Pantery" obrosły także sławą w internecie. W sieci można znaleźć fotografie domniemanych członków gangu, napotkanych podczas ferii zimowych w Alpach, czy też w modnych restauracjach podczas imprez. Na rozmaitych forach nie brakuje także komentarzy w rodzaju: "Pantery, jeśli czytacie tę wiadomość, pozwólcie mi do was dołączyć. Jesteście prawdziwym mitem, trzymam za was kciuki. Mam nadzieję, że obrobicie bank amerykańskiej Rezerwy Federalnej". Dragan Ilic, jeden z serbskich dziennikarzy, zauważa: "Zaczynali jako kryminaliści, teraz cieszą się statusem bohaterów. Są precyzyjni i brutalni, ale wychodzą z założenia, że dadzą radę pokonać najbardziej zaawansowane zachodnie technologie swoją surową siłą i sprytem." Dodał jednak, że "Różowe Pantery" podtrzymują na Zachodzie mit Bałkanów jako "mrocznego miejsca zamieszkiwanego przez leśne plemiona prowadzące pomiędzy sobą stałą wojnę".
RÓŻOWE PANTERY – Gang złodziei biżuterii z byłej Jugosławii💎
Aresztowania i Ucieczki
Władze zdołały ująć kilku prominentnych członków gangu, ale nadal kontynuuje on swoją działalność. W 2005 roku policja w Belgradzie aresztowała dwóch mężczyzn i kobietę, których skazano za wartą 30 milionów dolarów kradzież w Tokio. Przywódca grupy został wtedy skazany na karę siedmiu lat więzienia. Wyroki całej trójki zostały wydłużone dopiero po śledztwie w sprawie trzech spektakularnych kradzieży we Francji. Dwa lata później w Monte Carlo policja aresztowała kolejne trzy osoby, w tym Dragana Mikicia z Serbii, który był w czołówce najbardziej poszukiwanych przez Interpol przestępców. Śledczy uważają, że jest on jednym z przywódców i mózgów "Różowych Panter". Interpol poszukiwał go kilka lat po tym, jak w 2005 roku w widowiskowy sposób zbiegł on z więzienia w Serbii - wydostał się z celi dzięki podstawionej pod nią drabinie, podczas gdy jego kompani zasypywali gradem kul pobliski posterunek policji, odwracając uwagę od ucieczki swojego herszta. Andre Muhlberger z policji w Monako tłumaczy: "Oni są odważni, ale to nic dziwnego. Przeszli przecież przez piekło wojny domowej, Mikic kiedyś był przecież żołnierzem." Mikic to tylko jeden z wielu przykładów.