Podstawowe pojęcia i znaczenie stężenia
Z pojęciem stężenia niejednokrotnie masz do czynienia w codziennym życiu. Stężenie procentowe oznacza stosunek masy substancji rozpuszczonej do masy całego roztworu, najczęściej wyrażony w skali procentowej. Przykładowo, kupując sok, wybierasz ten z oznaczeniem stu procent danego owocu, sugerując się jego jakością.
Podobnie jest, gdy się skaleczysz, sięgasz wtedy po środek umożliwiający zdezynfekowanie rany. Najczęściej jest nim woda utleniona o stężeniu 3%. Wielkość ta nie jest przypadkowa, ponieważ różne stężenia tej substancji mają inne zastosowania.
Nadtlenek wodoru: Różne stężenia - różne zastosowania
Idąc tym tropem, roztwór nadtlenku wodoru (H2O2) o stężeniach 6-12% jest powszechnie używany w fryzjerstwie do rozjaśniania włosów. Znany jest również roztwór H2O2 o stężeniu 30%. Taki roztwór nadtlenku wodoru potocznie nazywany jest perhydrolem. Jest to bezbarwna oraz bezwonna ciecz, ale wykazująca żrące właściwości wobec tkanek żywych, w efekcie czego pozostawia martwicze białe plamy na skórze. Dlatego nie można jej stosować w celach dezynfekcyjnych jak 3% wody utlenionej, lecz znajduje ona zastosowanie jako silny utleniacz w przemyśle chemicznym.

Woda utleniona (roztwór 3%) rozkłada się przy kontakcie z krwią i peroksydazami, gwałtownie wydzielając tlen i spieniając okolice zranienia.
Trzydziestoprocentowy roztwór nadtlenku wodoru stosowany jest jako środek wybielający oraz utleniacz. Używany jest także do oczyszczania kości z resztek tkanek miękkich (np. w celu wypreparowania trofeów myśliwskich).
Istnieją jeszcze bardziej stężone roztwory nadtlenku wodoru, o stężeniu 85%-98%, stosowane jako utleniacze paliw rakietowych oraz paliw okrętów podwodnych. Pierwszy w historii rakietowy pocisk balistyczny - rakieta V2 - była napędzana na skutek reakcji 80% roztworu nadtlenku wodoru z manganianem(VII) potasu. Reakcja ta jest silnie egzotermiczna i powoduje wydzielanie znacznych ilości pary wodnej i tlenu. Powstałe ciśnienie tlenu napędzało turbopompę pompującą mieszaninę paliwową do komory spalania. Mieszanina paliwowa składała się z alkoholu etylowego z wodą oraz ciekłego tlenu.
Równanie reakcji: 2 KMnO4 + 3 H2O2 → 2 MnO2 + 2 KOH + 2 H2O↑ + 3 O2↑
Morze Martwe - naturalny przykład ekstremalnego stężenia
Morze Martwe (jezioro) w Izraelu otrzymuje wodę z kilku strumieni, ale nie ma odpływu. Z uwagi na nieprzerwane parowanie wody dochodzi do ciągłej koncentracji soli. Średnie zasolenie Morza Martwego wynosi w przybliżeniu 25% - w porównaniu z zaledwie 3,5% dla wody oceanicznej. Duże zasolenie sprawia, że woda nie nadaje się do zasiedlenia przez ryby, za to z wody pozyskuje się duże ilości soli sodowej i potasowej.

Co ciekawe, duża koncentracja soli powoduje, że pływacy nie są w stanie zatopić się w morzu. Niezwykle wysokie stężenie soli w Morzu Martwym sprawia, że na powierzchni z łatwością unoszą się ludzie nieumiejący pływać. To zjawisko jest również wykorzystywane przez turystów do czytania książek swobodnie dryfując na powierzchni wody, bez zmartwienia o zamoczenie trzymanej przez nich literatury.
Halit jest minerałem, który znany i używany był już od czasów starożytnych. Występuje on wzdłuż zachodniego wybrzeża Morza Martwego, a jego głównym składnikiem jest chlorek sodu.

Obliczanie stężenia procentowego i jego zmiany
Wzór i proporcje w obliczeniach stężenia procentowego
W celu poprawnego sporządzenia roztworu o żądanym stężeniu procentowym można skorzystać z prostych wzorów matematycznych. Ważne! Pamiętaj o uzgodnieniu jednostek! Jeżeli stężenie molowe wyrażone jest w molach na dm3, to również gęstość powinna być wyrażona w jednostce masy na dm3.
Z definicji wiemy, że stężenie procentowe roztworu (Cp) to masa substancji rozpuszczonej [g] w 100 g roztworu, wyrażona w procentach [%].
Gdzie:
- ms - masa substancji rozpuszczonej
- mr - masa roztworu (masa substancji rozpuszczonej + masa rozpuszczalnika)
Możemy to zapisać w następujący sposób:
mr - 100%
ms - X
Znając zasady obliczania proporcji, możemy wyprowadzić wzór:
Cp = (ms ⋅ 100%) / mr
Cp = (ms / mr) ⋅ 100%
Za pomocą metody proporcji lub wzoru w łatwy sposób można wykonać niezbędne obliczenia i na ich podstawie sporządzać roztwory o dowolnym stężeniu.
Metody zmiany stężenia roztworu
Istnieje kilka sposobów zmiany stężenia procentowego roztworu:
| Zmiana | Efekt |
|---|---|
| Dodanie substancji rozpuszczonej | stężenie roztworu rośnie |
| Odparowanie rozpuszczalnika | stężenie roztworu rośnie |
| Dodanie rozpuszczalnika | stężenie roztworu zmniejsza się |
| Zmieszanie dwóch roztworów tej samej substancji o różnych stężeniach | stężenie jednego roztworu wzrośnie, drugiego zmaleje (ogólna wartość stężenia powstałego roztworu będzie pośrednia) |
Mieszanie i rozcieńczanie roztworów: Metoda krzyżowa
Obliczenia dotyczące mieszania lub rozcieńczania roztworów można wykonać stosując tzw. metodę krzyżową. Jeśli rozcieńczymy roztwór czystym rozpuszczalnikiem albo zmieszany dwa roztwory tej samej substancji o różnych stężeniach, to otrzymamy nowy roztwór.
Ta metoda pozwala szybko ustalić stosunek masowy, w jakim należy zmieszać roztwory o różnych stężeniach, aby otrzymać roztwór o stężeniu pośrednim.
Przykład 1: W jakim stosunku masowym należy zmieszać 10% roztwór HCl z 25% roztworem tej samej substancji, aby otrzymać roztwór 15%?
Rozwiązanie metodą krzyżową:
25% | 15 - 10 | = 5 części roztworu 25% | | \ | | / \ | 15% | / \ | | / \ | | / \ | | / 10% | 25 - 15 | = 10 części roztworu 10%
Stosunek masowy roztworu 25% do roztworu 10% wynosi 5:10, czyli 1:2.
Przykład 2: W jakim stosunku masowym należy zmieszać roztwór 4% z wodą (woda ma stężenie procentowe równe 0%, bo nie ma tam substancji), aby otrzymać roztwór 1,5%?
4% | 1,5 - 0 | = 1,5 części roztworu 4% | | \ | | / \ | 1,5% | / \ | | / \ | | / 0% | 4 - 1,5 | = 2,5 części wody
Stosunek masowy roztworu 4% do wody wynosi 1,5:2,5, co po uproszczeniu daje 3:5.
Stężenie molowe i przeliczanie stosunków
W zaawansowanej chemii, szczególnie w stechiometrii, niezwykle istotne jest pojęcie stężenia molowego oraz umiejętność przeliczania stosunków masowych na molowe i odwrotnie. Stechiometria mieszanin jest jednym z tych tematów, które sprawiają uczniom niemal zawsze najwięcej problemów.
Wyjaśnienie pojęcia stężenia i stężenia molowego: co to jest, jak się to stosuje + zadania praktyczne
Przeliczanie stosunku masowego na molowy
Aby przeliczyć stosunek masowy składników mieszaniny na stosunek molowy, potrzebne są wartości mas molowych poszczególnych substancji.
Przykład: Przygotowując eluent do przeprowadzenia chromatografii płytkowej, zmieszano 6,8 g dichlorometanu (CH2Cl2) z 9,24 g tetrachlorometanu (CCl4). Wyznacz stosunek molowy składników.
Potrzebne masy molowe:
- M(CH2Cl2) = 85 g/mol
- M(CCl4) = 154 g/mol
Liczba moli CH2Cl2:
n(CH2Cl2) = 6,8 g / 85 g/mol = 0,08 mol
Liczba moli CCl4:
n(CCl4) = 9,24 g / 154 g/mol = 0,06 mol
Stosunek molowy CH2Cl2 do CCl4 wynosi 0,08 mol : 0,06 mol. Możemy ten stosunek uprościć do postaci najmniejszych liczb naturalnych, mnożąc obie wartości przez 100:
8 : 6, co daje 4 : 3.
Przeliczanie stosunku molowego na masowy
Analogicznie, aby przeliczyć stosunek molowy składników mieszaniny na stosunek masowy, również potrzebne są masy molowe.
Przykład: W pewnej mieszaninie stosunek molowy żelaza (Fe) do siarki (S) wynosi 4:7. Wyznacz stosunek masowy składników.
Oznacza to, że na każde 4 mole żelaza w tej mieszaninie przypada 7 moli siarki.
Potrzebne masy molowe:
- M(Fe) = 56 g/mol
- M(S) = 32 g/mol
Masa 4 moli Fe:
m(Fe) = 4 mol ⋅ 56 g/mol = 224 g
Masa 7 moli S:
m(S) = 7 mol ⋅ 32 g/mol = 224 g
Z powyższych obliczeń wynika, że w naszej mieszaninie stosunek masowy Fe do S wynosi 224 g : 224 g, czyli 1:1.
Słownik kluczowych terminów
- Zatężać - zmniejszać objętość roztworu przez odparowanie rozpuszczalnika.
- Parować - przemiana cieczy w parę; wydzielać wodę w postaci pary.
- Stężenie - miara ilości substancji (indywiduum chemicznego) zawarta w mieszaninie.
- Rozcieńczać - zmniejszać stężenie roztworu przez dodawanie rozpuszczalnika.
- Szkiełko zegarowe - rodzaj szklanego sprzętu laboratoryjnego, o kształcie okrągłego fragmentu sfery.
Bibliografia
- Bielański A., Podstawy Chemii nieorganicznej, Warszawa 2010.
- Galus Z., Ćwiczenia rachunkowe z chemii analitycznej, praca zbiorowa pod red. Z. Galusa, Warszawa 1996.
- Pazdro K., Zbiór zadań z chemii dla szkół ponadgimnazjalnych, Warszawa 2003.
- Waller M., Królowe Anglii, tłum. E. Jaczewska, R.