Hydrant wewnętrzny: charakterystyka, wymogi prawne i zasady eksploatacji

Hydrant wewnętrzny to urządzenie przeciwpożarowe podłączone do instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, służące do poboru wody w celu gaszenia pożarów grupy A. Jest to kluczowy element bezpieczeństwa w obiektach użyteczności publicznej, budynkach produkcyjnych, magazynowych, handlowych oraz w garażach podziemnych. Urządzenie składa się z korpusu umieszczonego na ścianie lub w jej wnęce, szafki hydrantowej, węża na zwijadle, zaworu oraz prądownicy.

Schemat budowy hydrantu wewnętrznego wbudowanego w ścianę z zaznaczonymi elementami: zaworem, zwijadłem i wężem

Wymagania prawne i klasyfikacja

Obowiązek montażu hydrantów wewnętrznych reguluje Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zgodnie z przepisami, hydranty wewnętrzne są stałymi urządzeniami gaśniczymi, co potwierdzają normy europejskie opracowywane przez Komitet Techniczny CEN/TC 191. Mimo wątpliwości interpretacyjnych wynikających z faktu, że hydranty nie uruchamiają się automatycznie, w nomenklaturze technicznej stanowią one stałe systemy zabezpieczeń.

Rodzaje hydrantów i ich zastosowanie

Wybór odpowiedniego typu hydrantu zależy od przeznaczenia strefy pożarowej:

  • Hydranty DN 25: stosowane w budynkach użyteczności publicznej (sklepy, szkoły, banki) oraz budynkach zamieszkania zbiorowego.
  • Hydranty DN 33: wymagane w garażach zamkniętych (powyżej 10 stanowisk postojowych).
  • Hydranty DN 52: stosowane w strefach produkcyjnych i magazynowych o określonej gęstości obciążenia ogniowego.

Zasady montażu i rozmieszczenia

Hydrant musi być łatwo dostępny i widoczny. Instaluje się go zazwyczaj na korytarzach, przy klatkach schodowych oraz w pobliżu wyjść ewakuacyjnych. Zawory odcinające powinny znajdować się na wysokości 1,35 m (+/- 0,1 m) od podłogi.

Zasięg hydrantów w poziomie musi obejmować całą powierzchnię chronionego budynku lub strefy pożarowej, z uwzględnieniem długości węża oraz efektywnego zasięgu rzutu prądu gaśniczego (3 m dla stref ZL lub 10 m w pozostałych przypadkach). Wymagane ciśnienie na zaworze musi wynosić co najmniej 0,2 MPa.

Plan rozmieszczenia hydrantów na rzucie kondygnacji budynku z uwzględnieniem zasięgu węży

Oznakowanie i estetyka

Każda szafka hydrantowa musi być oznakowana zgodnie z normą PN-EN ISO 7010 (znak F002). W miejscach, gdzie montaż tradycyjnej tabliczki jest utrudniony, zaleca się stosowanie oznakowania przestrzennego 3D. Szafki mogą być w wersji natynkowej lub podtynkowej (wnękowej), a ich kolorystyka może być dowolna, pod warunkiem zachowania czytelnego oznakowania ppoż.

Szafki zamykane powinny być wyposażone w urządzenia do awaryjnego otwierania, zabezpieczone kruchym materiałem, który po rozbiciu nie pozostawia ostrych krawędzi.

Eksploatacja i przeglądy techniczne

Hydranty wewnętrzne podlegają regularnym przeglądom technicznym, co najmniej raz w roku, zgodnie z normą PN-EN 671-3. Przegląd obejmuje:

  • Sprawdzenie ciśnienia i drożności instalacji.
  • Kontrolę szczelności połączeń i stanu węża.
  • Weryfikację kompletności wyposażenia.

UŻYCIE HYDRANTU WEWNĘTRZNEGO

Czynności te powinny być wykonywane przez osoby kompetentne lub wyspecjalizowane serwisy ppoż. Należy pamiętać, że hydrant nie jest przeznaczony do użytku przez osoby nieprzeszkolone. Właściwa konserwacja i znajomość zasad obsługi (prawidłowe rozwinięcie węża i otwarcie zaworu) są kluczowe dla powodzenia akcji ratunkowej przed przybyciem straży pożarnej.

tags: #hydrant #wewnetrzny #wbudowany #w #sciane