Ochrona przeciwpożarowa stanowi fundamentalny element bezpieczeństwa ludzi i obiektów. Kluczową rolę w tej ochronie odgrywają zarówno stacjonarne systemy, takie jak zewnętrzne hydranty przeciwpożarowe, jak i podręczny sprzęt gaśniczy, przeznaczony do szybkiego reagowania na początkowe stadia pożaru. Hydranty przeciwpożarowe, montowane w sieciach wodociągowych, są ważnym elementem ochrony ludzi i obiektów, wykorzystywanym do poboru wody do gaszenia pożarów i zaopatrzenia wodnego pojazdów straży pożarnej do celów gaśniczych. Podręczny sprzęt gaśniczy z kolei pozwala na natychmiastową interwencję, ograniczając rozprzestrzenianie się ognia i minimalizując straty.

Podstawy Prawne i Przepisy
Projektowanie, instalowanie i utrzymywanie systemów ochrony przeciwpożarowej reguluje szereg aktów prawnych. Do najważniejszych przepisów związanych z ochroną przeciwpożarową oraz zaopatrzeniem w wodę należą:
- Ustawa z dnia 21 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.
- Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719).
- Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. 2009 nr 124 poz. 1030).
- Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst ujednolicony.
- Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz 690).
- Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243 z 2005 r. poz. 2063).
- Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137).
- Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. Hydrant przeciwpożarowy nadziemny DN100.
Ostatni dokument wydawany jest przez Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego. Przepisy dotyczące sieci hydrantowych, zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych, są uszczegółowieniem regulacji Prawa budowlanego, które warunkuje możliwość wznoszenia niektórych obiektów budowlanych od zapewnienia im przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru.
Hydranty Zewnętrzne: Element Sieci Wodociągowej Przeciwpożarowej
Hydrant zewnętrzny jest częścią sieci wodociągowej stanowiącej źródło wody do celów przeciwpożarowych. Jest to podstawowe urządzenie przeciwpożarowe wykorzystywane przez jednostki straży pożarnej.
Wymagania dla Sieci Wodociągowej Przeciwpożarowej
Sieć wodociągowa stanowiąca źródło wody do celów przeciwpożarowych, zwana dalej „siecią wodociągową przeciwpożarową”, powinna być zasilana z pompowni przeciwpożarowej, zbiornika wieżowego, studni lub innych urządzeń. Muszą one zapewniać wymaganą wydajność i ciśnienie w hydrantach zewnętrznych, nawet tych niekorzystnie ulokowanych, przez co najmniej 2 godziny. Sieć wodociągowa przeciwpożarowa powinna zapewniać wydajność nie mniejszą niż 5 dm³/s i ciśnienie w hydrancie zewnętrznym nie mniejsze niż 0,1 MPa (megapaskala), przez co najmniej 2 godziny.
Ppoż. sieci wodociągowe powinno wykonywać się jako sieci obwodowe. Dopuszcza się budowę sieci wodociągowej przeciwpożarowej rozgałęzieniowej poza obszarami miejskimi oraz tam, gdzie łączna wymagana ilość wody nie przekracza 20 dm³/s. Dopuszcza się również budowę odgałęzień z sieci obwodowej w celu zasilania hydrantów zewnętrznych. W przypadku gdy łączna wymagana ilość wody przekracza 30 dm³/s, sieć obwodową zasila się w dwóch punktach znajdujących się w możliwie największej odległości od siebie, nie mniejszej jednak niż 1/4 obwodu sieci.
Sieć wodociągową przeciwpożarową, dla której łączna wymagana ilość wody przekracza 20 dm³/s, należy tak zaprojektować i budować, aby możliwe było jednoczesne pobieranie wody z dwóch sąsiednich hydrantów zewnętrznych. Maksymalne ciśnienie hydrostatyczne w sieci wodociągowej przeciwpożarowej nie może przekraczać 1,6 MPa.
Należy pamiętać, że podane w rozporządzeniu średnice dotyczą średnic nominalnych wewnętrznych. Projektując sieci z tworzyw sztucznych, gdzie rury oznaczane są przez podanie średnicy zewnętrznej, należy sprawdzić, czy po odjęciu grubości ścianki spełnione są założenia rozporządzenia.

Typy i Wymagania Techniczne Hydrantów Zewnętrznych
Na sieci wodociągowej przeciwpożarowej stosuje się hydranty zewnętrzne nadziemne o średnicy nominalnej DN 80. Dopuszcza się instalowanie hydrantów podziemnych o średnicy nominalnej DN 80 w przypadkach, gdy zainstalowanie hydrantów nadziemnych jest szczególnie utrudnione lub niewskazane, na przykład ze względu na utrudnienia w ruchu. Zgodnie z wytycznymi rozporządzenia, na sieci wodociągowej należy stosować hydranty nadziemne DN80 mm dla sieci o średnicy do DN250 mm i DN100 mm na sieci wodociągowej DN250 i większej.
Hydranty zewnętrzne zainstalowane na sieci wodociągowej przeciwpożarowej powinny być wyposażone w odcięcia umożliwiające odłączanie ich od sieci. Odcięcia te muszą pozostawać w położeniu otwartym podczas normalnej eksploatacji sieci. W celu łatwego otwarcia zasuwy odcinającej hydrant, odległość między trzpieniem zasuwy hydrantowej a skrajem hydrantu (podziemnego lub nadziemnego) nie może być mniejsza niż 0,8 m. Zasuwy powinny znajdować się w odległości ok. 1 m od korpusu hydrantu.
Wydajność Nominalna Hydrantów
Wydajność nominalna hydrantu zewnętrznego, przy ciśnieniu nominalnym 0,2 MPa mierzonym na zaworze hydrantowym podczas poboru wody, w zależności od jego średnicy nominalnej (DN), nie może być mniejsza niż:
- dla hydrantu nadziemnego DN 80 - 10 dm³/s;
- dla hydrantu nadziemnego DN 100 - 15 dm³/s;
- dla hydrantu podziemnego DN 80 - 10 dm³/s;
- dla hydrantu nadziemnego DN 80 na sieci, o której mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia - 5 dm³/s.
Hydranty do Intensywnego Czerpania Wody
Dla zapewnienia możliwości intensywnego czerpania wody do celów przeciwpożarowych, na sieciach wodociągowych o średnicy nominalnej nie mniejszej niż DN 250 powinny być instalowane hydranty nadziemne, spełniające następujące wymagania:
- średnica nominalna hydrantu powinna wynosić DN 100 lub DN 150;
- wydajność nominalna przy ciśnieniu nominalnym 0,2 MPa mierzonym na zaworze hydrantowym podczas poboru wody nie może być mniejsza niż 20 dm³/s;
- hydranty powinny być usytuowane w miejscach dostępnych z głównych dróg komunikacyjnych na terenie jednostki osadniczej;
- miejsce usytuowania hydrantu należy oznakować znakami zgodnymi z Polskimi Normami wraz z podaniem na znaku dodatkowym wielkości charakterystycznych hydrantu;
- przy hydrancie należy przewidzieć stanowisko czerpania wody o wymiarach zapewniających swobodny dostęp do hydrantu;
- na stanowisku czerpania wody należy umieścić zakaz parkowania.

Materiały i Konstrukcja
Korpus hydrantów zewnętrznych nadziemnych należy wykonywać z żeliwa szarego, żeliwa sferoidalnego, stali bądź innych materiałów konstrukcyjnych o wymaganych własnościach wytrzymałościowych. Uszczelnienia powinny być wykonane z elastomerów. Hydrant powinien być wyposażony w dwie nasady boczne wielkości 75, a dodatkowo hydranty DN100 i DN150 powinny być wyposażone w nasadę czołową wielkości 110. Hydrant powinien być wyposażony w głowicę do otwierania zaworu kluczem wykonanym zgodnie z PN. Kierunek zamknięcia zaworu hydrantu powinien być zgodny z ruchem wskazówek zegara, patrząc od góry. Pokrywy nasad powinny być zabezpieczone przed zagubieniem.
Hydrant zewnętrzny podziemny powinien mieć średnicę nominalną DN 80mm. Podobnie jak nadziemny, powinien być wyposażony w głowicę do otwierania zaworu kluczem wykonanym zgodnie z PN, a kierunek zamknięcia zaworu powinien być zgodny z ruchem wskazówek zegara, patrząc od góry.
Lokalizacja i Rozmieszczenie Hydrantów Zewnętrznych
Hydranty zewnętrzne umieszcza się wzdłuż dróg i ulic, a także przy ich skrzyżowaniach. Niezależnie od tego, czy jest to hydrant podziemny czy nadziemny, muszą znajdować się w odpowiednich odległościach - tak od budynków, jak i od siebie. Zgodnie z §10 ust. 4 Rozporządzenia MSWiA z 2009 r., należy zachować następujące odległości:
- Odległość pomiędzy dwoma sąsiadującymi ze sobą hydrantami nie powinna przekraczać 150 metrów.
- Odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni lub drogi wyznaczona została na maksymalnie 15 metrów.
- Jeśli hydranty zewnętrzne przeznaczone są do chronienia konkretnego obiektu, pierwszy (najbliższy) z nich umieszczony powinien być w odległości do 75 metrów od obiektu.
- Kolejne hydranty wymagane do ochrony obiektu powinny być rozmieszczone w odległości do 150 metrów od siebie.
- Hydrant zawsze powinien być odsunięty od ściany chronionego budynku na minimum 5 metrów (wynika to pośrednio z wymagań dla dróg pożarowych §12 ust. 2).
Poza obszarami miejskimi odległość między hydrantami powinna być dostosowana do gęstości istniejącej i planowanej zabudowy. Przy odbiorze niektórych obiektów strażacy wymagają, aby wymiar 150 metrów był spełniony w polu widzenia. Określenia potrzeb w zakresie instalowania hydrantów dokonują właściwe miejscowo organy Państwowej Straży Pożarnej w ramach opiniowania projektów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Oznakowanie i Dokumentacja Hydrantów Zewnętrznych
Miejsce usytuowania hydrantu zewnętrznego należy oznakować znakami zgodnymi z Polskimi Normami. Do oznakowania hydrantów stosuje się biało-czerwone tabliczki i znaki przestrzenne zgodne z normą Znaki bezpieczeństwa. Techniczne środki przeciwpożarowe, posiadające świadectwo dopuszczenia CNBOP. Na znaku widnieje czarna litera „H” na białym tle, wraz z podaniem na znaku dodatkowym wielkości charakterystycznych hydrantu. Oprócz tradycyjnych tabliczek z piktogramem, do oznakowania hydrantu zewnętrznego można stosować również znaki przestrzenne (znaki 3D), co zapewnia widoczność z każdej strony.
Na tabliczkach orientacyjnych umieszcza się informacje dotyczące instalacji wodociągowych i hydrantów zewnętrznych. Na czerwonych tabliczkach umieszcza się informacje dotyczące hydrantu zewnętrznego, natomiast na białych - informacje dotyczące pozostałych elementów sieci. Oznaczenia lokalizujące hydrant zewnętrzny podziemny zazwyczaj pokazują jedną lub dwie odległości - w zależności od tego, czy pokrywa hydrantu znajduje się na wysokości znaku, czy należy przemieścić się jeszcze w prawo lub w lewo.
Każdy zainstalowany hydrant zewnętrzny musi odpowiadać nie tylko regulacjom prawnym, ale również posiadać niezbędną dokumentację techniczną. Hydranty zewnętrzne, montowane na sieciach wodociągowych, muszą legitymować się co najmniej w dniu produkcji:
- aprobatą techniczną (lub Krajową Oceną Techniczną - KOT),
- atestem higienicznym Państwowego Zakładu Higieny (PZH),
- świadectwem dopuszczenia CNBOP-PIB do użytkowania w ochronie przeciwpożarowej.
Brak któregokolwiek z nich uniemożliwia wprowadzenie danego hydrantu do użytku. Hydranty zewnętrzne powinny spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących tych urządzeń, będących odpowiednikami norm europejskich (EN).

Obowiązki i Konserwacja
Inwestor, na którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, na podstawie art. 56 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z przepisami. Hydranty zewnętrzne powinny być co najmniej raz w roku poddawane przeglądom i konserwacji przez właściciela sieci wodociągowej przeciwpożarowej.
Podręczny Sprzęt Gaśniczy: Pierwsza Linia Obrony
Podręczny sprzęt gaśniczy jest przeznaczony do gaszenia w zarodku niewielkich pożarów i stanowi obowiązkowy element wyposażenia wielu obiektów. Koniecznie musi się znajdować w takich miejscach, jak biura, firmy usługowe, magazyny czy przedsiębiorstwa produkcyjne. Jego charakterystycznymi cechami są między innymi niewielka waga oraz łatwość obsługi. Podręczny sprzęt gaśniczy to łatwe w użyciu urządzenia, które mogą być obsługiwane przez osoby bez specjalistycznego przeszkolenia. Stanowi on podstawowy środek reagowania, dostępny dosłownie w zasięgu ręki użytkownika.
JAK UŻYĆ GAŚNICY?
Rodzaje Podręcznego Sprzętu Gaśniczego
Do podręcznego sprzętu gaśniczego zalicza się różnorodne urządzenia o niewielkiej masie i intuicyjnej obsłudze:
- Gaśnice: przenośne urządzenia o masie brutto do 20 kg i masie środka gaśniczego do 12 kg. Są to najpopularniejsze urządzenia w tej kategorii.
- Koce gaśnicze: płachta z tkaniny całkowicie niepalnej (np. włókno szklane) o powierzchni około 2 m². Przechowywane są w specjalnych futerałach.
- Hydronetki: przenośny sprzęt gaśniczy składający się ze zbiornika na wodę (standardowo 10 litrów) oraz krótkiego wężyka zakończonego prądownicą, przystosowane do podawania prądów wody albo piany.
- Tłumice: swoim wyglądem przypominają szczotki i zbudowane są z trzonka oraz gumowej albo metalowej części przeznaczonej do gaszenia. Służą do gaszenia iskier i żagwi przenoszonych przez wiatr na obejścia i dachy.
- Sita kominowe: metalowe ramy z metalową siatką, używane do gaszenia pożarów kominowych spowodowanych zapaleniem się sadzy. Zakłada się je na komin, aby uniemożliwić wydobywanie się palącej sadzy oraz iskier.
- Narzędzia pomocnicze: beczki z wodą, wiadra, skrzynie z piaskiem, łopaty, kilofy, siekiery, bosaki, łomy, szufle. Pełnią pomocniczą rolę w gaszeniu pożaru, usuwaniu elementów konstrukcyjnych i surowców łatwo palnych, odgruzowywaniu.
W skład podręcznego sprzętu przeciwpożarowego wchodzą różne urządzenia, które różnią się sposobem działania i przeznaczeniem, dostosowane do rodzaju potencjalnego pożaru, jaki może się pojawić.
Charakterystyka Typów Gaśnic
Gaśnice napełnione są substancjami gaśniczymi, które po uruchomieniu są wyrzucane pod ciśnieniem w postaci strumienia. Symbolami literowymi oznakowane są gaśnice odpowiednio do gaszenia pożarów danej grupy. Pożary klasyfikuje się według typu paliwa, co determinuje zastosowanie gaśnic:
- Klasa A: ciała stałe pochodzenia organicznego, przy spalaniu których występuje zjawisko żarzenia (drewno, papier itp.).
- Klasa B: ciecze palne (paliwa, oleje, tłuszcze).
- Klasa C: gazy palne.
- Klasa D: metale palne.
- Klasa E: pożary z grup A, B, C, gdy występuje napięcie elektryczne (dawne oznaczenie, obecnie gaśnice do urządzeń elektrycznych są oznaczane jako odpowiednie dla pożarów B i/lub C z dodatkowym piktogramem).
- Klasa F: tłuszcze jadalne (np. oleje i tłuszcze w kuchniach).
Gaśnice Proszkowe
Gaśnice proszkowe są najbardziej uniwersalne, przeznaczone do pożarów grup A, B i C (ciała stałe, ciecze, gazy) oraz elektroniki (zgodnie z opisem gaśnicy). Są wypełnione proszkiem, który jest wyrzucany na zewnątrz przez sprężony dwutlenek węgla lub azot znajdujący się w oddzielnym pojemniku wewnątrz lub na zewnątrz butli. Nie powodują uszkodzenia gaszonych przedmiotów. Uruchamia się je za pomocą dźwigni zabezpieczającej i uruchamiającej. W przeciwieństwie do gaśnicy pianowej, gaśnicy proszkowej nie należy odwracać dnem do góry.
Gaśnice Pianowe
Gaśnica pianowa jest przeznaczona do gaszenia pożarów grupy A i B. Jest to zbiornik cylindryczny, w którym znajduje się wodny roztwór środka pianotwórczego oraz zbiornik z gazem napędowym zaopatrzony w zbijak, wężyk zakończony prądowniczką zamykaną. Po uruchomieniu gaśnicy, następuje zmieszanie obu cieczy, wydzielanie dużej ilości dwutlenku węgla, tworzenie się piany i podwyższenie ciśnienia, które wyrzuca pianę na zewnątrz. Strumień piany należy skierować na ogień i trzymać gaśnicę w czasie gaszenia dnem do góry. Nie stosować do urządzeń elektrycznych!
Gaśnice Śniegowe (CO₂)
Gaśnica śniegowa jest przeznaczona do gaszenia pożarów grupy B, C i E (idealne do gaszenia cieczy palnych oraz urządzeń elektrycznych). Jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w zawór i wężyk zakończony dyszą wylotową lub w gaśnicach mniejszych króćcem obrotowym z dyszą. Wewnątrz gaśnicy znajduje się skroplony dwutlenek węgla, który po uruchomieniu pod własnym ciśnieniem wydostaje się na zewnątrz, oziębiając się do temperatury ok. -80°C. Po dostarczeniu gaśnicy w pobliże pożaru zrywamy plombę zabezpieczającą, uruchamiamy zawór i kierujemy strumień dwutlenku węgla na ognisko pożaru. Gaśnica bardzo szybko się oziębia, dlatego należy trzymać ją za uchwyty, aby nie odmrozić rąk. Działanie gaśnicy można w każdej chwili przerwać przez zwolnienie dźwigni.
Gaśnice Wodne-Mgłowe
Stosowane są do pożarów grup ciał stałych i tłuszczów (grupy A i F).

Inne Elementy Podręcznego Sprzętu Gaśniczego
Koce Gaśnicze
Koce gaśnicze to niepalne materiały, których zadaniem jest izolacja palącego się materiału od dopływu powietrza, dzięki czemu możliwe jest ugaszenie ognia. Są wykonane z tkaniny całkowicie niepalnej (np. z włókna szklanego) o powierzchni około 2 m². Przeznaczony jest przede wszystkim do skutecznego gaszenia palących się ubrań na człowieku. W przypadku gaszenia ludzi należy osobę przewrócić i przykryć ją szczelnie kocem. Koce gaśnicze w futerale wiesza się na ścianie wewnętrznej pomieszczenia w widocznym miejscu. Może on być używany wielokrotnie.
Hydronetki
To przenośny sprzęt gaśniczy składający się ze zbiornika na wodę (standardowo o pojemności 10 litrów), a także krótkiego wężyka zakończonego prądownicą. Hydronetki przystosowane są do podawania prądów wody albo piany.
Prawidłowe Rozmieszczenie i Użycie
Prawidłowe rozmieszczenie sprzętu opiera się na dwóch filarach: łatwej dostępności oraz widoczności. W środowisku domowym strategiczne punkty to kuchnia, kotłownia oraz garaż. Warto również umieścić gaśnicę na każdym piętrze, w pobliżu klatek schodowych i wyjść ewakuacyjnych. W budynkach użyteczności publicznej, halach przemysłowych i obiektach komercyjnych stosuje się bardziej zaawansowane technicznie środki.
Samo posiadanie sprzętu to jedynie połowa sukcesu - istotna jest wiedza, jak go prawidłowo użyć. W stresującej sytuacji pożaru reakcja musi być szybka, ale jednocześnie przemyślana i spokojna. Najważniejszą zasadą jest jednak wiedza, kiedy należy powstrzymać się od gaszenia pożaru. Bezpieczeństwo osobiste to absolutny priorytet. Jeśli ogień jest zbyt duży, dym uniemożliwia oddychanie lub za plecami nie ma bezpiecznej drogi ewakuacji - natychmiast opuść pomieszczenie.
Zasady Bezpiecznego Gaszenia:
- Ocena sytuacji i wezwanie pomocy: Upewnij się, co się pali i czy możesz bezpiecznie interweniować. Równocześnie z alarmowaniem należy przystąpić do akcji gaśniczej za pomocą podręcznego sprzętu gaśniczego.
- Przygotowanie sprzętu: Zerwij plombę, wyciągnij zawleczkę i podejdź do ognia, zachowując bezpieczną odległość (ok. 1-2 metry).
- Prawidłowe celowanie i gaszenie: Kieruj strumień środka gaśniczego u podstawy płomieni, a nie w sam ogień. Gasimy ruchami wahadłowymi, „zamiatając” pożar.
- Bezpieczeństwo po akcji: Po ugaszeniu nie odwracaj się plecami do ogniska pożaru - monitoruj, czy ogień nie rozgorzeje ponownie.
Wodą nie gasimy urządzeń pod napięciem elektrycznym oraz w ich obrębie, jak również innych substancji, które z wodą tworzą gazy palne.
Obowiązki Właściciela Obiektu
Wyposażenie konkretnego budynku lub terenu w podręczny sprzęt gaśniczy spoczywa na jego właścicielu. Zgodnie z obowiązującym prawem (m.in. Ustawa o ochronie przeciwpożarowej oraz Rozporządzenie MSWiA z 7 czerwca 2010 r.), każdy obiekt komercyjny, przemysłowy i publiczny musi być wyposażony w odpowiedni sprzęt gaśniczy. Odpowiednio dobrany i rozmieszczony sprzęt może zapobiec tragedii.
Różnica między Podręcznym Sprzętem Gaśniczym a Sprzętem Ratowniczym
Choć pojęcia te są często używane zamiennie, istnieje wyraźna granica między sprzętem ratowniczym a podręcznym sprzętem gaśniczym. Podręczny sprzęt gaśniczy służy wyłącznie do gaszenia zarzewia ognia w fazie początkowej przez osoby bez specjalistycznego przeszkolenia. Ogólny sprzęt ratowniczy ma znacznie szerszy cel: ratowanie życia, uwalnianie uwięzionych osób (np. z wraków samochodów) oraz gaszenie pożarów na dużą skalę. Jest to wyposażenie przeznaczone dla wyspecjalizowanych służb, wymagające szkolenia i doświadczenia. Przykłady to węże strażackie, hydranty zewnętrzne czy nożyce hydrauliczne.

tags: #podreczny #sprzet #gasniczy #hydrant #zewnetrzny