Nasza redakcja miała niezwykłą okazję odwiedzić remizę strażacką Ochotniczej Straży Pożarnej Glinnik w województwie łódzkim (powiat tomaszowski). Serdecznie dziękujemy druhom za poświęcony nam czas, ciepłe przyjęcie oraz upominki dla redakcji. Podczas wizyty strażacy oprowadzili nas po remizie i przedstawili zarys jej historii. OSP Glinnik to przykład profesjonalizmu i zaangażowania, które można zauważyć zarówno w ich codziennej pracy, jak i podczas organizowanych przez nich wydarzeń.
Historia Ochotniczej Straży Pożarnej w Glinniku
Początki Jednostki i Pierwsze Kroki (1956)
Ustalenie daty powstania OSP w Glinniku jest niełatwe, ponieważ istnieją dwa dokumenty na tę okoliczność. Z zapisu w kronice wynika, że ,,działo się to w miesiącu czerwcu 1956 roku na placu mieszkańca wsi Jana Rojka koło dzisiejszej mleczarni”. Wówczas wybrano pierwszy zarząd, w skład którego weszli: Prezes - Wyskwar Zenon, Komendant - Furtak Eugeniusz, Skarbnik - Pacek Henryk, Sekretarz - Rojek Bolesław s. Jana, zaś Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Koziej Kazimierz. Z obecnych na zebraniu chęć wstąpienia do OSP wyraziło 16 osób. Byli to oprócz wyżej wymienionych: Kuśmirek Marian, Chabros Edmund, Sztorc Jan, Bogusz Stanisław s. Grzegorza, Rojek Bolesław s. Jana, Janek Piotr, Kozak Szczepan, Odzioba Aleksander, Kozłowski Aleksander, Wyskwar Zygmunt.
Tego dnia wystosowano również pismo skierowane do Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnych w Lublinie w celu zarejestrowania OSP w Glinniku z podaniem odpowiednich danych. Z tych względów datę 8 września 1956 r. należy traktować jako moment powołania jednostki do życia. Spośród pierwszych członków OSP Glinnik do dnia dzisiejszego żyją: Furtak Eugeniusz, Kukier Henryk, Skorupski Tadeusz i Wyskwar Zygmunt.
Pierwsze Wyposażenie i Inwestycje
Aby pomagać zagrożonym, poszkodowanym i bronić dobytku przed pożarami, należało mieć podstawowy sprzęt gaśniczy. Po usilnych staraniach już 28 grudnia 1956 r. OSP otrzymała z Komendy Powiatowej Straży Pożarnych sikawkę ręczną (konną), którą przyprowadził do Glinnika mieszkaniec wsi Jończyk Wacław. W związku z tym Zarząd wyznaczał druhów i gospodarzy niebędących strażakami do powożenia sprzętem. W roku 1966 OSP otrzymała motopompę M - 400 wraz z wężami. Strażacy natomiast na przełomie 1968/69 r., wraz z pomocą mieszkańców Glinnika, wykonali zbiornik do poboru wody niezbędnej do gaszenia pożarów.
Budowa Remizy Strażackiej: Wyzwania i Sukcesy
Pierwsze Próby Budowy
Pierwszą zabawę na cel budowy remizy zorganizowano już 15 września 1956 r., w trakcie której uzyskano dochód w wysokości 1224 zł. Za te pieniądze zakupiono 23 sztuki słupów drewnianych, bowiem według pierwotnych założeń remiza miała być drewniana. Jednak zrezygnowano z tego pomysłu i rozpoczęto budowę remizy murowanej na placu o powierzchni nieokreślonej, zakupionym od Genowefy Furtak za kwotę 2670 zł. Druhowie strażacy na pożyczonej formie wykonali 600 sztuk elementów (prawdopodobnie betonowych bloczków). Budowę wsparła również kwotą 4000 zł Komenda Powiatowa Straży Pożarnych w Lubartowie. Druhowie strażacy w czynie społecznym zwozili materiały, aby jak najszybciej dokończyć budowę. Jednak w wyniku nieporozumień budowy nie dokończono.
Inicjatywa Nowej Remizo-Świetlicy
W dniu 5 lutego 1968 r. odbyło się wiejskie zebranie gospodarzy wsi przy udziale 75 osób, na którym omówiono budowę nowej remizo-świetlicy w środku wsi koło tzw. „Glinianek”. Podjęto decyzję o zakupie działek od Koziej Cecylii, Janka Apolinarego, Kapicy Stanisława, Świerszcz Zofii i Grymulskiej Genowefy, płacąc po 700 zł za 1 ar. W sumie kupiono plac o powierzchni 15 arów, na którym można było wybudować duży budynek. Powołano również na tym zebraniu Społeczny Komitet Budowy Remizo-Świetlicy w składzie: Przewodniczący - Zarzyka Władysław, oraz członkowie: Koziej Jan s. Piotra, Bogusz Stanisław s. Ignacego, Kwiatkowski Eugeniusz, Pacek Eugeniusz, Bogusz Józef, Pacek Henryk. Ustalono również, że członkowie OSP wpłacą na budowę remizy po 100 zł, natomiast gospodarze niezrzeszeni w OSP po 50 zł.
Przebieg Budowy i Uroczyste Otwarcie
Już 11 kwietnia 1968 r. zlecono Panu Teodorowi Świderskiemu pochodzącemu z Abramowa opracowanie dokumentacji technicznej, która, jak napisano w protokole, zaginęła gdzieś w Nadzorze Budowlanym w powiecie, co opóźniało budowę. Materiały budowlane obejmowały m.in. gazobeton, 5380 sztuk cegły silikatowej oraz 600 sztuk innych elementów. Aby rozszerzyć krąg osób zaangażowanych w budowę nowej remizy i wciągnąć w miarę wszystkich mieszkańców wsi, w dniu 4 stycznia 1969 r. odbyło się kolejne zebranie, z udziałem m.in. Pacek Józef, Pacek Kazimierz, Zarzyka Władysław, Pacek Henryk, Chabros Edmund, Rojek Bolesław s.
Przy takim zaangażowaniu wszystkich mieszkańców wsi, już jesienią 1969 r. zalano fundamenty, a prace murarskie rozpoczęto 16 kwietnia 1970 r. Akt erekcyjny przy udziale przedstawicieli z gminy i powiatu wmurowano 21 kwietnia 1970 r. Remizo-świetlica wybudowana została czynem społecznym mieszkańców wsi Glinnik przy poparciu władz gminnych i powiatowych. Pracami kierował Łucjan Józef, murarzem był Pacek Kazimierz i Świerszcz Roman, a pomocnikami Kozak Julian i Pacek Jan. Koszt budowy remizy wyniósł 330 tys. zł.
Wszyscy mieszkańcy wsi, a szczególnie strażacy, byli bardzo dumni z dużego, ładnego i funkcjonalnego budynku. Dano temu wyraz w uroczystym otwarciu w dniu 17 stycznia 1971 roku. Wprawdzie pierwszy termin ustalono na 27 grudnia 1970 r., ale ze względu na zawirowania polityczne w kraju, a szczególnie wypadki grudniowe, które miały miejsce na Wybrzeżu, termin ten przesunięto na styczeń 1971 r. Uroczystość otwarcia była doniosłym wydarzeniem w życiu mieszkańców Glinnika. Przybyło na nią wielu przedstawicieli z gminy, powiatu oraz okolicznych miejscowości. Kronikarskie zapiski podają ogólną liczbę gości i uczestników w liczbie około 300 osób. Zapisano, że ,,cała jednostka od samego rana przygotowana była na powitanie licznych gości z Lubartowa, gminy i strażaków z okolicznych wsi”. Były odznaczenia, przyjęcie oraz występy artystyczne. Wśród najbardziej zasłużonych przy budowie remizy byli: Pacek Henryk, Chabros Edmund, Rojek Bolesław s. Jana, Bogusz Stanisław oraz wielu innych. Do dzisiaj w remizie widnieje na ścianie piękny, duży obraz namalowany farbami olejnymi przez nauczycielkę miejscowej szkoły.
Rozwój Wyposażenia i Bieżące Remonty
Gdy ucichły echa uroczystego otwarcia, druhowie strażacy rozpoczęli starania o samochód, ,,bo jakże to mogło być, aby straż nie miała samochodu”. Zabiegi te zostały zwieńczone sukcesem. W roku 1972 r. jednostka otrzymała z Komendy Powiatowej Straży Pożarnych w Lubartowie upragniony samochód marki ,,Żuk” oraz kompletny sprzęt p-poż. Zakupiono również 20 kompletów mundurów wyjściowych, co na ówczesne czasy było dużym osiągnięciem i wydatkiem. Pierwszym kierowcą samochodu był Podleśny Jan. Samochód służył strażakom do czerwca 1998 r.
Remiza po pewnym czasie wymagała bieżących remontów i dobudowy dodatkowych pomieszczeń, np. magazynu paliw i garażu, które dobudowano w latach 1983/84. Obecnie na bieżąco wykonuje się też wiele prac remontowych, takich jak: wymiana podłogi w sali tanecznej, remont dachu, wymiana drzwi i okien, malowanie pomieszczeń, ogrodzenia placu i zbiornika wodnego, oraz wiele innych prac przy udziale środków własnych i otrzymywanych z Urzędu Gminy.
Kadra, Misja i Zasłużeni Druhowie
Działalność i Misja OSP Glinnik
Działalność OSP to nie tylko budowa remizy i remonty, dbanie o sprzęt i wyposażenie, ale przede wszystkim śpieszenie ludziom z pomocą we wszelkich zdarzeniach losowych, takich jak pożary, powodzie, huragany, wichury, wypadki komunikacyjne i inne. Jednostka cały czas rozwija się, na bieżąco dba o wyposażenie w sprzęt bojowy, wyposażenie osobiste strażaków i remonty remizy. Co roku w szeregi OSP przyjmowani są młodzi druhowie, co świadczy o ciągłości i zaangażowaniu społeczności.
Zarząd i Kierownictwo (Historyczne)
Przez lata funkcję Komendantów/Naczelników pełnili m.in.:
- Furtak Eugeniusz
- Kuśmirek Marian
- Chabros Edmund
- Wasilewski Kazimierz
- Skorupski Tadeusz
Funkcję Skarbników pełnili m.in.:
- Pacek Henryk
- Kwiatkowski Eugeniusz
- Rojek Bolesław
Zasłużeni Członkowie
W ciągu pierwszych 40 lat istnienia jednostki zmarło 10 strażaków. Wielu druhów zostało odznaczonych za swoje zasługi:
- 2 strażaków złotym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa
- 6 strażaków srebrnym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa
- 10 strażaków brązowym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa
- 10 strażaków Odznaką Wzorowy Strażak
W ramach szkoleń podniesiono kwalifikacje:
- 3 motopompistów
- 3 dowódców sekcji
- 1 naczelnika
- 15 szeregowych