Śląski Humor Strażacki: Dowcipy o Strażakach po Śląsku

Śmieszne dowcipy o strażakach to zbiór lekkich, sympatycznych kawałów, które rozbawią zarówno dzieci, jak i dorosłych. Najlepsze kawały o straży pożarnej pokazują bohaterską pracę przeplataną zabawnymi sytuacjami, nietypowymi interwencjami i remizową codziennością. Pożary i strażacy na wesoło przypominają nam, że nawet w trudnych zawodach jest miejsce na uśmiech i dystans. Przygotuj się na żarty, krótkie anegdoty, dowcipne opowieści i zabawne scenki z akcji strażackich!

Strażacy od pokoleń budzą w nas ogromny szacunek i sympatię. To ludzie, którzy w każdej chwili są gotowi ruszyć na ratunek, niezależnie od pogody, pory dnia czy stopnia zagrożenia. Walczą z ogniem, ratują ofiary wypadków, pomagają podczas powodzi, wichur czy innych kataklizmów. Kiedy inni uciekają w panice, oni zakładają hełmy, wskakują do wozu i pędzą tam, gdzie sytuacja jest najbardziej dramatyczna. Nie bez powodu mówi się, że strażak to jeden z najbardziej niebezpiecznych, ale i najbardziej potrzebnych zawodów na świecie.

Ale obok tego poważnego, odpowiedzialnego oblicza straży pożarnej istnieje też drugie - lżejsze, pełne humoru i zabawnych anegdot. Bo przecież nawet najbardziej odważni bohaterowie potrzebują chwili uśmiechu i dystansu. I tu właśnie pojawiają się dowcipy o strażakach. To żarty, które pokazują straż pożarną od strony codziennych, często absurdalnych sytuacji. Bo każdy, kto choć raz był świadkiem akcji ratunkowej, wie, że oprócz dramatów zdarzają się także sceny tak zabawne, że aż trudno w nie uwierzyć.

Dowcipy o Strażakach i Pożarach

Dowcipy o strażakach biorą się w dużej mierze z kontrastu między powagą zawodu a niespodziewanymi, komicznymi zdarzeniami. Z jednej strony mamy dramatyczny pożar, ryzyko i wielką odpowiedzialność, a z drugiej - sytuację, w której trzeba zdjąć kota z drzewa, wypompować wodę z piwnicy albo otworzyć drzwi, bo właściciel zgubił klucze. To właśnie w takich momentach rodzą się zabawne historie, które później stają się inspiracją do kawałów.

Zabawne sytuacje z interwencji

• Pożar! Do sypialni wpada Fąfara i woła do leżącej w łóżku żony: - Ubieraj się szybko! Pożar! Z szafy słychać przerażony, męski głos: - Meble! Ratujcie meble!
• Policjant zatrzymuje wóz strażacki. Kierowca protestuje: - Ależ panie władzo, jedziemy do palącej się piekarni! - Jak mówię, że za szybko, to za szybko. Palącą się piekarnię już minęliście.
• Strażak ratuje staruszkę z płonącego mieszkania. - Proszę zacisnąć zęby! - krzyczy strażak, znosząc ją w dół po drabinie. Staruszka: - W takim razie musimy wrócić na górę, one zostały na półce w łazience.
• Do knajpy w małym miasteczku wchodzi facet i zamawia piwo z pianką. Barman napełnia kufel i podaje go facetowi. - Przecież zamawiałem z pianką! Na to barman: - Panie, o tej porze wszyscy strażacy leżą pijani, a gaśnice pianowe już się skończyły.
• Do drzwi mieszkania puka anemik. Otwiera mu nieznajoma. - Poproszę pół szklanki wody. Nieznajoma podaje mu szklankę. Po chwili anemik znów puka. - Poproszę o pół szklanki wody. Nieznajoma znów napełnia szklankę wodą i podaje anemikowi. Po chwili - znów pukanie. - Poproszę o pół szklanki wody. - To ja może dam panu od razu cały dzbanek? - Dobrze, tylko nie wiem, czy udźwignę. Bo, widzi pani, tam za rogiem wybuchł pożar.
• Strażak wraca po pracy do domu i czując swąd, woła do żony: - Kochanie, cóż za cudowny zapach spalenizny!
• W nocy ktoś głośno stuka do drzwi pokoju hotelowego i krzyczy: - Hotel się pali!!! - To nie te drzwi, strażak nocuje w sąsiednim pokoju.
• Z płonącego budynku strażak wynosi na rękach piękną, nagą dziewczynę. - Dziękuję panu, to był prawdziwy wyczyn! - Rzeczywiście, nieźle musiałem się namęczyć, żeby nie dopuścić do pani żadnego z moich kolegów.
• Facet pyta strażaka: - Dlaczego już pan odjeżdża? Przecież jeszcze pan nie ugasił całego pożaru. - Z pretensjami niech się pan zgłasza do mojego komendanta. Ja chciałem pracować na całym etacie, a on dał mi tylko pół.
• Po powrocie z akcji gaszenia pożaru w jednej ze wsi, komendant straży pożarnej pisze raport: „Zagasiliśmy pożar w oborze. Nie spłonęła żadna krowa. Dziesięć utonęło”.

Komiczne pomyłki i nieporozumienia

• Ziewająca solenizantka nie jest zadowolona z tego, że goście zasiedzieli się u niej zbyt długo. Nagle dzwoni telefon. - Dzwonili ze straży pożarnej. Mówili, że w domu któregoś z was wybuchł pożar.
• W gospodzie strażak zamawia obiad i od razu prosi o rachunek.
• Policjant zatrzymuje wóz strażacki. - Jak mówię, że za szybko, to za szybko!
• Pod ścianą budynku przechodząca kobieta zauważa mężczyznę załatwiającego swoją potrzebę. - Nie wstyd panu? Przecież sto metrów dalej jest szalet!
• Jechał pan jak do pożaru - zwrócił uwagę policjant. - Bo mnie ojciec pasem zlał za pieczenie kartofli... - I jeszcze za trzy hektary lasu, bo ognisko rozpaliłem przy samym lesie...
• - Straż pożarna? Proszę natychmiast przyjechać! - Dlaczego pani do nas telefonuje, a nie na policję? - Bo to robota dla straży.

Śląski Humor i „Fojermon”

Na Śląsku, podobnie jak w innych regionach, strażacy są obiektem sympatii i lokalnego humoru. W gwarze śląskiej zawód strażaka nazywany jest często fojermonem, co ma swoje ciekawe korzenie.

Słownictwo i gwara śląska

Dziecięca wyliczanka (przypomniana na łamach prasy przez Alojzego Lyskę) opowiada historyjkę niejakiej Anny, która poprzez raptowne wskoczenie do siana bardzo przestraszyła jakiegoś strażaka: „Ana, bana, fuk do siana. Wystraszyła fojermana. Fojerman sie zlynk. Na kolana klynk”. Pozornie bezsensownie umieszczony w utworze pociąg (bana) znalazł się tam zapewne z powodu rymu - podobnie jak nazwa zawodu z końcówką „man”. Jeśli bowiem trzymać się zasad wymowy obowiązujących na Górnym Śląsku, powinno być nie „fojerman”, lecz „fojermon”. Ślązacy pałają szczerą niechęcią do samogłoski „a” i nader często zamieniają ją na „o”. Zjawisko to zilustrowane jest nawet w dowcipach, gdzie ptok musi być ptokiem, a nie ptakiem. Przestępstwem najwyższej kategorii (niestety - spotykanym nawet na oficjalnych mapach) jest także nazwanie śląskiej miejscowości Tworóg Twarogiem względnie - rejonu „Zabijoki” Zabijakami.

W ostatnich latach - być może za sprawą wpływu języka angielskiego - spotkać można jednak „fojermana”. „Szynkiem u Fojermana” nazwano przybytek restauracyjny w Rybniku zreanimowany przez Magdę Gessler, podobna forma funkcjonuje w szyldzie katowickiego sklepu internetowego z akcesoriami strażackimi, „Fojerman” to również częsty pseudonim przybierany na potrzeby globalnej sieci. Śląski fojermon jest oczywistym germanizmem, w którym kluczową rolę odgrywa „feuer”, czyli niemiecki ogień, płomień bądź pożar. Gwary śląskie często z ognia tego brały inspirację, mamy bowiem i fojercok, czyli zapalniczkę, mamy fojerę, czyli ognisko, mamy wreszcie fojerwerę oznaczającą straż pożarną. Język polski w czasie tworzenia nazw profesji również czerpał inspirację od Niemców. W końcu furman pochodzi od „fuhre”, czyli wozu, swojsko brzmiący hetman w prostej linii wywodzi się od germańskiego hauptmanna. Na Śląsku konstrukcje takie są znacznie częstsze - by wspomnieć jedynie lojermana (czyli kataryniarza) albo fachmana - złotą rączkę.

Śląskie dowcipy z lokalnymi postaciami

• Masztalski wypił kolejne duże piwo i przysnął na restauracyjnym stoliku. Nagle obudził się i zawołał: - Kelner, rachunek! - Płaci pan sto pięćdziesiąt złotych - podsumował kelner. Masztalski zapłacił i znów zasnął. - Kelner, rachunek! - krzyknął Francik po przebudzeniu. - Płaci pan sto pięćdziesiąt złotych - zaryzykował kelner. Masztalski zapłacił, ale po raz kolejny głowa opadła mu na blat stołu. - Kelner, rachunek! - dało się słyszeć po chwili. - Płaci pan pięćset złotych - powiedział z błyskiem w oczach kelner. Masztalski podniósł głowę znad stołu, spojrzał z oburzeniem na tracącego rezon kelnera i krzyknął: - O nie! Płacę sto pięćdziesiąt złotych!
• Masztalski i Ecik rozmawiają o psach. - Mój pies - mówi Ecik - taki ci do mnie przywiązany, że za nikim nie pójdzie, ino za mną, od nikogo żarcio nie weźmie, ino ode mnie, nikogo nie użre, ino mnie. - A jo - dodaje Masztalski - już trzeci rok tresuję swojego psa i terozki jak mu powiem: „zrobisz to pieronie albo nie”, to ten pies to robi albo nie.

Najlepsze memy o Śląsku po śląsku i żarty zrozumieją tylko Ślązacy. Hanysy potrafią śmiać się z samych siebie, a humor sytuacyjny jest integralną częścią ich kultury. Codzienny śmiech jest ważny, a krótkie formy dowcipów sprawdzają się najlepiej.

Prestiż Zawodu Strażaka na Górnym Śląsku

Pomimo iż rymowanka o Annie i fojermanie prezentuje dość lekceważący stosunek do strażackiego fachu, zawód ten od niepamiętnych czasów cieszył się na Górnym Śląsku ogromnym szacunkiem z co najmniej dwóch powodów.

Pożary jako zagrożenie historyczne

W dawnych wiekach miasta znacznie częściej cierpiały od ognia niż od miecza, choć oczywiście najazdy również wiązały się z podpaleniami. Wielkie pożary pustoszyły śląskie miasta w czasie wojen husyckich (pierwsza połowa XV wieku), gdy spalono Toszek, Pyskowice i Rybnik, czy potopu szwedzkiego (połowa XVII wieku). Drewniana zabudowa paliła się jednak także w czasach pokoju i dzieje wielu miast pisane są od pożaru do pożaru. W 1475 roku spłonęła znaczna część Bytomia, Gliwice paliły się w roku 1565, ze śródmieścia Pszczyny po wielkim ogniu z 1748 roku nie zostało praktycznie nic - podobnie jak po pożodze w Żorach w roku 1702. Średniowieczne prawa nakazywały wzajemną pomoc mieszkańców w czasie pożaru, zaś ci, którzy szczególnie zasłużyli się podczas ratowania życia oraz mienia, liczyć mogli na społeczny szacunek. Na szacunek mogli liczyć także ich następcy, którzy znaleźli się w strukturach Śląskiego Prowincjalnego Związku Straży Pożarnej. Założona we Wrocławiu (1863) organizacja, choć dziś często kojarzona ze Śląskiem Dolnym, obejmowała swoim zasięgiem całą prowincję - w jej szeregach znaleźli się więc też strażacy z Górnego Śląska: Pszczyny, Rybnika, Gliwic, Bytomia, Katowic czy Tarnowskich Gór. Gwałtowny rozwój przemysłu służył strażakom - inwestowano w sprzęt, szkolenia, powstawały regulaminy oraz podręczniki. Gdy związek obchodził swoje półwiecze w roku 1913, strażacy zrzeszeni byli już w 1043 jednostkach.

Kult pracy i społeczny szacunek

Drugi powód prestiżu fojermona wiąże się z powszechnym kultem pracy na Śląsku. Ktoś, kto wykazywał się jakąś pożyteczną umiejętnością (coś poradzioł), zawsze lepszy był od tego, który nie umiał nic. Nie tracący głowy w trudnej sytuacji, wyszkolony pod wieloma względami strażak stanowił dobrą kandydaturę na męża, liczny zastęp fojermonów mógł dumnie reprezentować lokalną społeczność na każdej kościelnej lub świeckiej uroczystości. Do dziś zresztą Górny Śląsk darzy strażacką profesję głębokim i odwzajemnionym uczuciem. Żory są niekoronowaną stolicą ognia - z przepięknym Muzeum Ognia, Mysłowice zaś szczycą się Centralnym Muzeum Pożarnictwa.

„Fojermon” jako demon ludowy

Słowo „fojermon” można spotkać (zwłaszcza w południowych rejonach Śląska) także w innym kontekście - to ludowy demon, postać z opowieści starych babć i dziadków. Stwór taki miał ludzką postać z płonącą głową. Jedno z podań opowiada historię muzykanta, który wracając nocą z zabawy natknął się na fojermona. Życzliwy duch oświetlił mu drogę własną płonącą głową, jednak podczas rozstania człowiek nie podziękował fojermonowi. Za karę, już w ciemnościach, wpadł do strumienia.

Dlaczego Dowcipy o Strażakach Są Tak Lubiane?

Nie brakuje też żartów, które pokazują strażaków jako ludzi z poczuciem humoru - takich, którzy potrafią śmiać się sami z siebie. W końcu w remizach strażackich od zawsze panowała szczególna atmosfera. Z jednej strony ciągłe ćwiczenia, alarmy i gotowość do wyjazdu, a z drugiej - koleżeństwo, kawa na dyżurze i rozmowy, w których nie brakuje żartów. Można śmiało powiedzieć, że strażacy to nie tylko bohaterowie akcji ratowniczych, ale także mistrzowie anegdot, które potrafią opowiadać godzinami.

Dlaczego dowcipy o strażakach są tak lubiane? Bo są lekkie, pozytywne i nikogo nie obrażają. To humor sytuacyjny, który opiera się na sympatycznych stereotypach - strażak jako bohater z hełmem, wóz strażacki z syreną, akcja gaszenia pożaru, która nagle przybiera nieoczekiwany obrót. To żarty, które mogą rozśmieszyć zarówno dzieci, jak i dorosłych. Dzieci uwielbiają straż pożarną, bo kojarzy się im z czerwonymi samochodami i bohaterskimi ratownikami. Dorośli śmieją się, bo rozpoznają w dowcipach echa prawdziwego życia - trochę przesadzone, trochę podkoloryzowane, ale zawsze z przymrużeniem oka.

Ten humor to także sposób, by pokazać, że nawet w trudnych zawodach jest miejsce na uśmiech. Strażacy, choć na co dzień mierzą się z zagrożeniami, potrafią śmiać się z siebie i otaczającego świata. Dzięki temu są bliżsi ludziom i jeszcze bardziej lubiani.

tags: #slaski #humor #strazacki