Pojazdy pożarnicze projektowane dla krajów skandynawskich charakteryzują się specyficznymi rozwiązaniami, które są odpowiedzią na trudne warunki klimatyczne oraz wysokie standardy bezpieczeństwa i ergonomii. Polski producent, firma SZCZĘŚNIAK Pojazdy Specjalne Sp. z o.o., od lat dostarcza nowoczesne samochody ratownicze i użytkowe, a Szwecja jest dynamicznie rozwijającym się rynkiem, na który coraz częściej trafiają pojazdy bielskiej firmy.
Ciężki Samochód Ratowniczo-Gaśniczy dla Kopenhagi
Niedawno bramy bielskiego producenta SZCZĘŚNIAK Pojazdy Specjalne Sp. z o.o. opuścił ciężki samochód ratowniczo-gaśniczy przeznaczony dla Kopenhaskiej Zawodowej Straży Pożarnej (Hovedstadens Brandskab København). Obszar jej działania obejmuje osiem gmin i stolicę Danii. Początki działalności straży na tym terenie, jeszcze jako Kopenhaska Królewska Straż Pożarna (Københavns Kongelige Brandvæsen) miały miejsce za panowania króla Christiana V i datowane są na 9 lipca 1687 roku. Po uchwaleniu kopenhaskiej ustawy przeciwpożarowej w maju 1868 roku, Kopenhaska Straż Pożarna od sierpnia 1870 roku stała się samodzielną służbą miejską, a z kolei od 1898 roku zakres jej obowiązków został rozszerzony o pogotowie ratunkowe.
Charakterystyka Podwozia i Kabiny
Nowy pojazd kopenhaskich strażaków został opracowany, skonstruowany i zbudowany na 3-osiowym podwoziu Volvo FE 350 w układzie napędowym (6×2). Załoga samochodu ma do swojej dyspozycji jednomodułową, dwudrzwiową, odchylaną i klimatyzowaną kabinę, przystosowaną wyłącznie do przewozu dwuosobowej załogi w układzie 1+1. To krótka, fabryczna kabina sypialna, posiadająca dodatkową przestrzeń. W jej wnętrzu znajduje się wiele praktycznych i łatwo dostępnych schowków na dokumenty i rzeczy osobiste. Dodatkowo umieszczony został tam panel sterowania urządzeniem sygnalizacyjno-ostrzegawczym, radiotelefon przewoźny, pojemnik na dokumentację oraz joystick do sterowania elektrycznym działkiem wodno-pianowym. Dla zwiększenia pola widzenia, drzwi i prawa ściana kabiny po stronie pasażera zostały wyposażone w dodatkowe okno.
Konstrukcja Nadwozia i Moduły Gaśnicze
Nadwozie samochodu składa się z trzech modułów: sprzętowego, ze zbiornikami na środki gaśnicze oraz modułu pompowo-sprzętowego. Szkielet każdego z modułów wykonany został ze spawanych profili aluminiowych, natomiast pokrycie zewnętrzne i wewnętrzne z blach aluminiowych. Nadwozie ma sześć skrytek sprzętowych: trzy z nich znajdują się po lewej stronie, dwie po prawej i jedna z tyłu. Górne skrytki po bokach zamykane są żaluzjami aluminiowymi.
Samochód wyposażony został w kompozytowy zbiornik na wodę o pojemności 8000 litrów, umieszczony w środkowej części nadwozia. Zewnętrzne tankowanie zbiornika możliwe jest poprzez dwie nasady napełniania hydrantowego (1×110 mm i 1×75 mm), znajdujące się w tylnej skrytce po prawej stronie nadwozia pożarniczego. Zbiornik na środek pianotwórczy ma pojemność 300 litrów i stanowi integralną część zbiornika na wodę. Z tyłu umieszczona została jednozakresowa autopompa pożarnicza, która osiąga wydajność 3000 l/min przy ciśnieniu 10 barów. Sterowanie włączania napędu autopompy następuje elektrycznie z panelu sterowniczego, znajdującego się w ostatniej skrytce po prawej stronie. Tam też zainstalowano dwie nasady tłoczne 75 mm, natomiast trzecia z nasad, również 75 mm, znajduje się z przodu kabiny, pod zderzakiem.
Innowacyjne Rozwiązania i Bezpieczeństwo
Dach poszczególnych modułów nie jest użytkowy, lecz został pokryty materiałem antypoślizgowym. Na dachu tylnego modułu znajduje się stacjonarna świetlna tablica ostrzegawcza o wymiarach 1500×2000 mm, podobna do tych, jakich używają służby drogowe na autostradach. Pozwala ona wyświetlać podczas prowadzonej akcji ratowniczej znaki o właściwym kierunku ruchu i składa się z 27 lamp. Podnoszenie tablicy odbywa się za pomocą siłowników elektromechanicznych, co w znaczny sposób wpływa na bezpieczeństwo ratowników na miejscu akcji. Innym nietypowym i bardzo rzadkim rozwiązaniem, które zastosowano na życzenie użytkownika, są umieszczone z tyłu pojazdu na dole, wysuwane na prawą lub lewą stronę aluminiowe belki bezpieczeństwa. Każda z nich składa się z dwóch rozsuwanych ręcznie elementów i po rozłożeniu osiąga długość 3725 mm. Na belkach bezpieczeństwa zamontowano pulsujące światła awaryjne.
Ciężki Samochód Ratowniczo-Gaśniczy dla Flen (Szwecja)
Użytkownikiem kolejnego nowego pojazdu SZCZĘŚNIAK Pojazdy Specjalne jest jednostka straży pożarnej we Flen (Räddningstjänsten Flen), niewielkiej miejscowości w Szwecji, położonej na południowy zachód od Sztokholmu. Jest to pojazd kategorii miejskiej BAS-1.
Podwozie i Układ Napędowy Scania
Pod zabudowę ciężkiego samochodu ratowniczo-gaśniczego wykorzystano dwuosiowe podwozie Scania P450B4X2NB serii XT z kabiną załogową CP 28L. Napęd stanowi sześciocylindrowy, rzędowy silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem DC13 164 o pojemności 12,7 l, mocy 450 KM (331 kW) przy 1800 obr./min i maksymalnym momencie obrotowym 2350 Nm, dostępnym od 900 do 1340 obr./min. Napęd na tylną oś przekazywany jest przez 6-stopniową, automatyczną skrzynię biegów Allison Transmission GA 866 z hydrokinetycznym przemiennikiem momentu obrotowego. Do napędu autopompy przy skrzyni biegów zamontowano przystawkę odbioru mocy EG211F.
Obydwie osie mają zawieszenie pneumatyczne - przednia z pojedynczymi miechami, tylna również z pojedynczymi, ale też z hydraulicznymi amortyzatorami i regulacją wysokości zawieszenia. Mechanizm różnicowy mostu napędowego wyposażony został w blokadę. W celu łatwiejszego poruszania się w porze zimowej pod tylnymi kołami (opony zimowe) zamontowano opuszczane pneumatycznie automatyczne łańcuchy OnSpot. Podwozie Scania ma dwuobwodowy, pneumatyczny układ hamulcowy z hamulcami tarczowymi na wszystkich kołach.
Kabina Załogowa Scania CP 28L CrewCab
Obszerna, jednomodułowa, odchylana, załogowa, klimatyzowana, czterodrzwiowa kabina Scania typu CP 28L CrewCab ma długość 2920 mm. Ma też dwupunktowe zawieszenie na poduszkach pneumatycznych i elektryczny system odchylania. Przystosowana jest do przewozu pięcioosobowej załogi w układzie 1+1+3. Wejście ułatwiają nisko położone drzwi; przednie mają dwa stopnie wejściowe z oświetleniem, natomiast wejście do tylnej części zapewniają rozkładane pneumatycznie aluminiowe stopnie. Przednie fotele (kierowcy i dowódcy) umieszczone zostały na poduszkach powietrznych. W tylnej części umieszczono trzy pojedyncze siedzenia dla załogi. W środkowej części kabiny, przed tylnymi fotelami, umieszczono szafki (bar-desk) na sprzęt ochrony osobistej. Każda umożliwia umieszczenie i bezpieczny przewóz hełmu, rękawic, latarki, słuchawek ochronnych i radiotelefonu nasobnego, a dostęp do szafki jest możliwy przez uchylny blat roboczy.
Kierowca korzysta z elektronicznej tablicy rozdzielczej. Na dodatkowym panelu kontrolno-sterującym wyświetlane są m.in. informacje o parametrach pracy autopompy, zamkniętych żaluzjach czy sterowaniu sygnalizacją świetlną i dźwiękową. W kabinie zamontowano monitor umożliwiający korzystanie z systemu RAKEL, szwedzkiego krajowego systemu komunikacji cyfrowej używanego przez służby ratownicze. Poza tym do dyspozycji jest GPS i systemy monitoringu zewnętrznego Sepura SRG3900, Sepura SC2021 oraz Brigade 360 wraz z czujnikami odległości. Po stronie dowódcy zamontowano obrotowy uchwyt zintegrowany z panelem radiotelefonu przewoźnego. Radiotelefony nasobne dla kierowcy i dowódcy umieszczono na tunelu silnika. Samochód wyposażono również w system kamer, który zapewnia symulowany rzut poziomy pojazdu i jego otoczenia. Z przodu, pod kabiną w środkowej jej części, umieszczono elektryczną wyciągarkę linową (24 V) Comeup Winch Rhino 15, wyposażoną w syntetyczną linę o długości 22 m i średnicy 14 mm o uciągu 6804 kg.
Specyfika Nadwozia Pożarniczego
Nadwozie pożarnicze to konstrukcja samonośna, obniżana w tylnej części. Jej szkielet wykonano z aluminiowych profili skręcanych, z podwójnym poszyciem i izolacją. Poszycie zewnętrzne to blacha aluminiowa klejona do szkieletu nadwozia. W nadwoziu umieszczono 10 skrytek sprzętowych - po cztery z każdego boku oraz dwie z tyłu. Dwie największe, boczne skrytki po obu stronach zamykane są żaluzjami aluminiowymi z mechanicznym układem ryglującym i są wyposażone w centralny zamek, skonfigurowany z centralnym zamkiem podwozia. Boczne przednie i tylne skrytki zamykane są drzwiami aluminiowymi, a tylne aluminiowymi klapami podnoszonymi do góry, które jednocześnie stanowią zadaszenie w czasie opadów, np. podczas zakładania aparatów powietrznych.
W ostatniej skrytce po lewej stronie umieszczono tzw. kącik sanitarny. Wewnętrzne ściany wykonano z perforowanej blachy aluminiowej. Sprzęt, węże i armatura przewożone są na półkach poziomych, wysuwanych pionowych i szufladach. Pod przednimi skrytkami zamontowano dwie niezależnie wysuwane szuflady, przystosowane do przewozu np. zużytego sorbentu albo węży po działaniach gaśniczych. W dolnej części zabudowy pożarniczej (na tylnym zwisie) znajduje się miejsce do przewozu czterech mostków przejazdowych (po dwa z każdej strony). Z tyłu, w skrytce po prawej stronie, umieszczono nasady tłoczne i napełniania hydrantowego. Nad nimi, w górnej części, ulokowano zwijadło szybkiego natarcia z napędem elektrycznym i gumowym, lekkim wężem niskociśnieniowym o średnicy 25 mm o długości 80 m, zakończonym prądownicą pistoletową.
Adaptacja do Skandynawskich Warunków
Samochód pożarniczy jest przygotowany do działań w klimacie skandynawskim, w bardzo dużym zakresie temperatur, od -30°C do 40°C. Wyposażono go w wykonany z kompozytu zbiornik na wodę o pojemności 3000 l, umieszczony w środku zabudowy. Ma wewnętrzne falochrony, zawór całkowitego opróżniania, układ odpowietrzający, elektroniczny wskaźnik poziomu napełnienia, a także właz rewizyjny. Wyjątkowo w tym pojeździe nie ma zbiornika na środek pianotwórczy. W ciężkiej Scanii zastosowano jednozakresową, fińską autopompę Esteri 10-3000, która osiąga wydajność 3000 l/min przy ciśnieniu 10 barów, z maksymalnym ciśnieniem osiągalnym na pierwszym stopniu do 17 barów. Korpus autopompy wykonany jest z brązu i ma tzw. płaszcz grzewczy, co pozwala na pracę autopompy nawet przy najniższych temperaturach. Jest ona umiejscowiona w pozycji „mid-ship”, co oznacza centralne miejsce montażu między kabiną a zabudową, częściowo pod nią, w celu obniżenia poziomu hałasu dla kierowcy.
Wszystkie nasady tłoczne i zasilające wyprowadzone są do tyłu, dostępne na dole tylnej prawej skrytki. Umieszczono tam dwie nasady tłoczne o średnicy 63 mm (SMS) oraz dwie nasady napełniania hydrantowego o średnicy 63 mm (SMS). Nasady tłoczne przystosowane są do wpięcia zasysaczy liniowych z możliwością regulacji stężenia wodnego roztworu środka pianotwórczego w trzech wartościach 1, 3 i 6 %. Takie nietypowe rozwiązanie zapobiega zanieczyszczeniu całego układu wodno-pianowego i autopompy przez środek pianotwórczy i umożliwia jednoczesne podawanie prądu gaśniczego piany i wody z różnych nasad. Standardowym rozwiązaniem w Szwecji jest dodatkowa nasada o średnicy 38 mm (SMS) pozwalająca podawanie przez nią ciepłej wody, uzyskanej przez kilkuminutową pracę autopompy na podwyższonych obrotach w obiegu zamkniętym. Ciepła woda dostępna jest także w kąciku sanitarnym.
Dla zapewnienia bezpieczeństwa strażaków dach nie został wykonany w formie podestu roboczego, dlatego też nadwozie pożarnicze nie ma drabinki umożliwiającej wejście na dach i dostęp do przewożonego na nim sprzętu. Na dachu zabudowy przewożone są dwie drabiny aluminiowe i inny sprzęt. Dla łatwego i bezpiecznego korzystania z nich zamontowano na nim trzy elektrycznie sterowane prowadnice Baggio di Sordi model EOS405, które umożliwiają łatwe opuszczanie i wciąganie drabin i skrzyni na sprzęt. W celu zabezpieczenia dachu oraz przewożonego i zamontowanego na nim sprzętu zamontowano w przedniej jego części rozwijaną roletę-tablicę ze znakiem ostrzegawczym o wypadku („OLYCKA”). Jest ona tak skonstruowana, że po podniesieniu stanowi tablicę ostrzegawczą i jest uruchamiana oraz podnoszona elektrycznie. W górnej części tablicy umieszczony jest układ lamp ostrzegawczych - dwie pomarańczowe świecące pulsacyjnie do przodu i dwie czerwone świecące do tyłu, włączane w celu zatrzymania ruchu.
tags: #woz #strazacki #w #stylu #skandynawskim